Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

…ξημερώνοντας 25η Μαρτίου.

      


Η Αθήνα καταστράφηκε συστηματικά απ’αυτούς που ήρθαν να την κατοικήσουν δίχως να την αγαπούν.
      Στην Μύκονο, και σε κάθε Μύκονο που την ακολούθησε, διέλυσαν τις ξερολιθιές παντελώς ανυποψίαστοι γι αυτό που κατέστρεφαν. Η κάθε ξερολιθιά, κάθε μια μόνη κι όλες μαζί όπως χώριζαν το τοπίο μέσα στον ήλιο του μεσημεριού, ήταν ένα σπάνιο μάθημα πάνω στο έργο που επιτελεί το φως και η σκιά. Πρέπει να υπήρξαν δάσκαλοι που λυπήθηκαν για τη χαμένη ευκαιρία να δείξουν το έργο του φωτός μέσα σε τέτοιο περιβάλλον. Να δείξουν δηλαδή πως η σκιά δίνει μορφή στο φως αποτελώντας το όριό του. Και να δείξουν ότι το φως χωρίς το αντίθετό του, τη σκιά, είναι βία χωρίς ανάπαυση, σκληρότητα χωρίς εξιλέωση. Και να σημειώσουν ότι κάθε ξερολιθιά είναι μια αξεπέραστη διπλωματική πάνω σ’ένα συνδυασμό τεχνών, του μυστηρίου της ζωής συμπεριλαμβανομένου.
Σ’όλο το Αιγαίο ο νεοπλουτισμός επιτέθηκε στη νεολιθική απλότητα. Σ’ ολόκληρη την Ελλάδα διεξήχθη ένας παλλαϊκός πόλεμος ενάντια στη μνήμη και το χώμα.
Ακόμα και το βλέμμα έγινε σπάνιο. Μέχρι πρόσφατα μπορούσες να συναντήσεις βλέμματα όπου μέσα τους έβλεπες ένα τοπίο, όπου μέσα τους υπήρχε η Ιστορία. Τώρα τέτοια μάτια χάνονται.. Έπρεπε όμως πρώτα να χαθεί η διαύγεια. Δηλαδή οι άνθρωποι που γνώριζαν τη θέση τους στον κόσμο και του έργου που είχαν κληθεί να επιτελέσουν. Οι άνθρωποι που ήταν συνδεδεμένοι με τις βαθύτερες πηγές της ύπαρξης. Το χώμα, τους καιρούς, τη λάσπη. Που στα κατώγια τους τα χαράματα μουγκάνιζαν τα ζώα. Που διωγμένοι κουβάλησαν αντί άλλης περιουσίας τυλιγμένα κόκκαλα. Που πήγαν στις ξένες φάμπρικες ντυμμένοι με μια φωνή που τραγούδαγε την ξενητειά. Χάθηκαν αυτοί που γνώριζαν τον πόνο. Ο πόνος λεπταίνει τον άνθρωπο. Χάθηκαν τέλος αυτοί που είχαν την τύχη να τον μοιράζονται μέσα σε κοινότητες.
Δεν είχε έρθει ακόμα η εποχή των πραγματικά ξερριζωμένων, αυτών που είναι τουρίστες του χρόνου που τους δόθηκε στη ζωή και αμήχανοι επιβάτες της Ιστορίας. Δεν είχε έρθει ακόμα η εποχή του φευγαλέου βλέμματος που κάνει ένα γρήγορο  σάρωμα – επιλογή και απόσβεση.
Παρ΄όλο αυτά – και μέσα σ΄αυτές τις τρεις λέξεις κρύβεται και ενεδρεύει η Ιστορία, μιας και αυτές οι τρεις λέξεις είναι ακριβώς ο άνθρωπος, γιατί ο άνθρωπος είναι το ον που κάποια στιγμή κάνει αυτό που δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί- Παρ΄όλα αυτά δεν χαθήκαν όλα.
Η ελληνική γλώσσα, αυτό το επικίνδυνο και «μολυσματικό» όργανο, παραμένει ζωντανή, η Λαϊκή μουσική , η Δημοτική μουσική, η Ποίηση, η λαϊκή μαγειρική, το κρασί, το λάδι, η αίσθηση της Ιστορίας, η ανάγκη για την Πόλη και την Αγορά, όλος ο Εθνικός Πλούτος, έστω κα αποδυναμωμένος, παραμένει ενεργός σε βαθμό που δεν μπορεί να διανοηθεί κανένα από τα Δυτικά Εθνη.
Η αλλοτρίωση εδώ προχώρησε λιγότερο από αλλού όπου μερικές φορές η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική. Η Ελλάδα είναι πολιτιστική υπερδύναμη. Στις δύσκολες εποχές που ήλθαν έχει χώρο να υποχωρήσει και να κρατηθεί. Εχει και την «παράδοξη» δυνατότητα να παίξει σημαντικό ρόλο.
Γι΄αυτό ελπίζω η κρίση να προλάβει να περισώσει ό,τι , τόσα χρόνια, ροκανίζει η ανάπτυξη. Και εύχομαι, ζυγίζοντας τις λέξεις, την καταρράκωση των ελπίδων. Εύχομαι να χαθούν τα ασημένια ρούχα, να καταπέσουν τα φτιασίδια, ν΄απομείνει αυτός ο λαός γυμνός. Για τριάντα χρόνια τώρα, είδα μπουκιά-μπουκιά το φαΐ που έτρωγε και ρούχο-ρούχο τη φορεσιά που τον έπνιξε.
Υπάρχει εδώ μια νεολαία ανήσυχη. Κυριολεκτικά τρωγλοδυτεί. Αυτοί θα είναι οι τιμωροί. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που ακόμα τους ακολουθεί ο ίσκιος τους και κρυφά και χαμηλόφωνα συνομιλούν μαζί του.
Ελπίζω στην συνάντηση των δύο.

                                                                Β. Η.

5 σχόλια:

  1. Ε Ξ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο !

    Ευχαριστούμε αξιότιμε κύριε Β.Η.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα βρεθούμε ξανάΠέμ Μαρ 24, 04:08:00 μ.μ.

    Σας αφιερώνω κάτι όμορφο, σαν το γραπτό σας:

    http://www.youtube.com/watch?v=jid20ioKOdE

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο
    κι η θλίψη πιο δίκαιο


    Τάσος Λειβαδίτης

    (από μένα για τους αξιότιμους κκ ΒΗ και Λυγκέα μαζί με ένα ευχαριστώ από τα ξένα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι εγω θα ήθελα πολύ να ελπίζω, οτι μέσα απ'αυτό το καθαρτήριο της 'κρίσης',θα προκύψει ξανά, ο Ανθρωπος που 'ροκάνησε' αυτή η 'ανάπτυξη' στο όνομα της αδηφαγίας και του βουλιμικού υπερκέρδους.
    Αυτός ο άνθρωπος, ελπίζω να είναι σαν κάποιον που τελικά επέζησε απο ένα θανατηφόρο ατύχημα,
    και αφού ήρθε σε επαφή με την 'άλλη μεριά', τώρα 'ξέρει'...
    Εχουμε ανάγκη να ελπίζουμε..
    Εξαιρετικό κείμενο, μπράβο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΡΟΣ ΥΠΟΓΕΙΟ (με προσοχή να μη χτυπήσετε το κεφάλι σας!)

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...