Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

35 Χρόνια χαμένα



                                                          
                              Ο Νοέμβρης ανήκει σε όλους
                              Ο Δεκέμβρης σε κανένα!
                          
                  
                          

    Στην Ελλάδα η κοινωνική και υπαρξιακή κρίση ξέσπασε πριν από την οικονομική.


                        Νοέμβρης του ’73 – Δεκέμβρης του ‘08
              Ανάμεσα στις δύο εξεγέρσεις 35 χρόνια. Μιά γεμάτη γενιά.
    Χρόνια ευτυχίας για το λαό – Χρόνια χαμένα για τους φίλους της ελευθερίας.
  
    Χαμένα και για την κοινωνική δικαιοσύνη, συνθήκη απαραίτητη για την αξιοπρέπεια. Μπορεί να ειπωθεί κι αλλιώς: ο λαός απέλαυσε  δικαιώματα αλλά δεν έζησε την ελευθερία. Γνώρισε παροχές αλλά όχι την δικαιοσύνη. Αποκλείστηκε έτσι από την αξιοπρέπεια.

                               

                            
    Ο Δεκέμβρης ήταν μιά υπόθεση τριάντα χιλιάδων ανθρώπων. Ξαναχάθηκαν μέσα στη μάζα όπως εμφανίστηκαν. Ο υπόλοιπος πληθυσμός παρακολούθησε τα γεγονότα, κανονικά και από απόσταση, με αμηχανία και ανάμικτα  συναισθήματα. Θα μπορούσε να είναι ένα θεατρικό γεγονός.
   Δεν του έλλειψε ούτε η φαντασμαγορία ούτε η φωτογένεια των φευγαλέων πρωταγωνιστών του. Δεν ήταν όμως θεατρικό γεγονός αλλά μιά από τις απότομες στροφές της Ιστορίας που έκανε τους δρόμους θέατρο.

    Μεμιάς έγινε αντιληπτό, και με τρόπο που δεν σήκωνε αμφισβητήσεις, ότι η κοινωνία και η ζωή η ίδια ήταν θεμελιωμένη πάνω σε ρήγμα. Αυτό ακριβώς ξεχάστηκε με επιμέλεια.


    Ο Νοέμβρης μίλησε με χίλια στόματα και χίλιες γλώσσες. Ο Δεκέμβρης ήταν σιωπηλός. Και βιαστικά σκεπάστηκε με σιωπή.
    

                                              
                                              
                                  Υπάρχουν καιροί που οι άδικοι χαίρονται.
                        Και οι τίμιοι άνθρωποι πρέπει να κρύβουν το πρόσωπό τους

                       Υπάρχουν καιροί τόσο παράλογοι που τα λόγια περισσεύουν.
                    Σε τέτοιους καιρούς έκρυψα το πρόσωπό μου και πέρασα στη σιωπή.


                                       Μες τους άσχημους δρόμους
                                   Την πιο σκοτεινή στιγμή του χειμώνα
                                 Μες το τοπίο που κληρονομήσανε από σας
                                                    Βακχεία!
                             
                                    Αλλά οι καιροί ήταν ενάντιοι στη ζωή.
                             Αυτός ο κόσμος υπήρχε μόνο εξολοθρεύοντάς την.
                                 Και ποιος μπορεί να πει πια τι είναι η ζωή?


 
                             Σήμερα τέσσερα χρόνια μετά, οι φίλοι της ελευθερίας
                              πόσο έχουν ορίσει το περιεχόμενο της ελευθερίας?

                             Και οι φίλοι μιας νέας τάξης πραγμάτων
                             πόσο έχουν ορίσει αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων?

                             Αλλά μήπως κι εδώ δεν επικρατεί το φαινόμενο
                             της σύγχρονης αταραξίας?
                             Ποιος αντέχει να υπερβεί τον εαυτό του?   
                             Mήπως κι εδώ δεν επικρατεί η ψευδαίσθηση ότι  
                             υπάρχει περιθώριο χρόνου?  

    Αν ο Νοέμβρης ορίζει το πραγματικό τέλος της Δικτατορίας, ο Δεκέμβρης είναι το όριο της Μεταπολίτευσης. Μιάς Μεταπολίτευσης που εξακολουθεί να ζει πέρα από την ληξιαρχική πράξη θανάτου της. Να γιατί η χώρα είναι σε κατάσταση νεκροφάνειας.

    Αν η επί ένα χρόνο παράταση της Δικτατορίας οδήγησε σε καταστροφή στην Κύπρο, η παράταση της Μεταπολίτευσης οδηγεί στο σημερινό αδιέξοδo - και ύστερα σε κάτι χειρότερο.                                                                 


                                                                                              Β. Η

 

4 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίο και πολιτικά εύστοχο κείμενο!

    Θα ήθελα να μείνουμε λιγάκι σε αυτό που λες, για τη διαφορά του Νοέμβρη από το Δεκέμβρη: ότι ο πρώτος "μίλησε με χίλια στόματα και χίλιες γλώσσες" ενώ ο δεύτερος "ήταν σιωπηλός".

    Πράγματι, έτσι ήταν! Μα αυτή η διαφορά, είναι ίσως βαριάς σημασίας. Η σιωπή του Δεκέμβρη τον κατατάσσει, κατά τη γνώμη μου (ήδη τότε) στις καθαρές εξεγέρσεις, που σαν τέτοιες δεν έχουν κανένα όραμα επανάστασης, δηλαδή αλλαγής του κόσμου και εγκαθίδρυσης μιας νέας κοινωνίας - ενώ η ομιλητικότητα του Νοέμβρη τον φέρνει πιο κοντά προς την επανάσταση, έστω κι αν η συνισταμένη των οραμάτων του έδειχνε προς την δημοκρατία στο πολιτικό κατά βάση επίπεδο και χωρίς περαπέρα διεύρυνση και εμβάθυνση.

    Γνώμη μου είναι, λοιπόν, πως η σιωπή του Δεκέμβρη αποτυπώνει μια εξαιρετικά μοντέρνα κατάσταση α-λογίας (χωρίς Λόγο) έως και αντί-λογίας (ενάντια στο Λόγο), από όπου και η προθυμότητά του να αναγνωρίσει τον εαυτό του στη "βακχική" μυθολογία, εν αντιθέσει προς την περισσότερο "απολλώνια" (ας πούμε) του Νόέμβρη.

    Αυτή η μοντέρνα α-λογία και αντί-λογία αποτελεί, πιστεύω, το σημάδι μιας έμφυτης (και όχι συνειδητής) "αντεξουσιαστικότητας" της μοντέρνας εξέγερσης και την ίδια στιγμή το σοβαρότερο όριο του Δεκέμβρη και κάθε μοντέρνου Δεκέμβρη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο.Κ για να δούμε, γιατί είναι πολλά τα θέματα. Κατ΄ αρχήν με τα «χιλιάδες στόματα» του Νοέμβρη εννοώ όλες τις ομιλούσες κεφαλές που μέσα στις δεκαετίες δεν έπαψαν να μιλούν γι αυτόν ώσπου τον κατάντησαν σκέλεθρο.
      Ο Νοέμβρης είναι νόμιμος και τα συνθήματά του ήταν αυτά που του έδωσαν οι αριστερές οργανώσεις – όλα τα άλλα που μύριζαν «υπαρξισμό» και κατάλυση της έννομης τάξης πνίγηκαν από τον λόγο αυτών που θα λιάνιζαν το πολιτικό τοπίο για μια γενιά. Κι έτσι δεν απέμεινε τίποτα από κείνη τη «Χαμένη Άνοιξη» των ετών ’70-’73. Θυμάσαι φίλε?
      Είχαμε όμως χούντα-έναν πολιτικό αρχαϊσμό και τα πάντα μπήκαν σε έναν πολιτικό κορσέ σφιχτό και άθλιο. Μας πήγε πολλά χρόνια πίσω εκείνη η ιστορία!
      Αν δεν ήταν λοιπόν εκείνοι οι όντως χαλκέντεροι γραφειοκράτες ίσως το σύνθημα να ήταν ένα απλό «Α! Ξεκουμπιστείτε! Δε σας φοβόμαστε πια!»
      Ήταν και η Αριστερά εκεί, που πάντα μιλάει πολύ και δυνατά και όσα λέει μπορούν να εκληφθούν έως και σημαντικά. Ήταν και οι διανοούμενοι εκεί, που η χούντα τους είχε στερήσει το ρόλο τους. Παρήγαγαν λόγο όλοι αυτοί?
      Ο σιωπηλός Δεκέμβρης όμως δεν ήτανε βουβός. Για όσους θέλανε να δούνε, οι τοίχοι του ήταν ομιλητικότατοι.-αλλά οι τοίχοι στην τηλεοπτική Δημοκρατία μας είναι χαμηλόφωνοι.
      Ούτε νομιμότητα απέκτησε ο Δεκέμβρης. Όλοι ήταν με καλυμμένα πρόσωπα. Και εξακολουθούν να είναι.[γιατί άραγε?] Και δεν είχε ούτε την ηθική συμπαράσταση των ενοίκων των πολυκατοικιών όπως ο Νοέμβρης αλλά τον διάχυτο φόβο και την σαστιμάρα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Ακόμα και οι ίδιοι οι συμμετέχοντες ήταν τρομοκρατημένοι απ’ αυτό που συνέβαινε κι από αυτό που ήταν ικανοί να κάνουν.
      Όσον αφορά τον …Βάκχο- ναι! Θα κάνουμε επανάσταση για να χορεύουμε στους δρόμους. Αυτό δεν είναι που ξεχάσαμε? Πως δηλαδή? Θα περπατάμε μόνο συνοφρυωμένοι και σκεπτόμενοι? Για το λαό μου και για όποιον λαό κάνει επανάσταση του εύχομαι: Να γίνει μια γέφυρα ανάμεσα στον Απόλλωνα και τον Διόνυσο. Και νάχει η προσπάθειά του όχι μόνο κεφάλι αλλά και γοφούς και κοιλιά!
      Είναι λοιπόν αντιεξουσιαστική η μοντέρνα εξέγερση? Ναι, τι θα μπορούσε να είναι ύστερα από τα παθήματα των προηγουμένων?
      Είναι αντικοινοβουλευτική? Φυσικά!
      Είναι ά-λογη? Όχι! Απλά δεν έχει την κρυστάλλωση στον βαθμό «που πρέπει» για να ικανοποιήσει κάποιους ορθολογιστές. Και πως θα μπορούσε, χωρίς τους διανοούμενους οι οποίοι απεχώρησαν για να δουλέψουν με τον καπιταλισμό? Άξιος ο μισθός τους και αρκετή ζημιά έκαναν!

      Τα Μ.Μ.Ε και οι ενσωματωμένοι δημοσιογράφοι προσπαθούν να πείσουν ότι ο Δεκέμβρης ήταν τυφλό και βίαιο [ά-λογο] ξέσπασμα γιατί φοβούνται την εξέγερση. Κάποιους άλλους πάλι δεν τους ικανοποιεί το είδος του λόγου των «μοντέρνων εξεγέρσεων» και δεν τον αναγνωρίζουν σαν λόγο καν.
      Ο άνθρωπος όμως που σκέπτεται, «βλέπει», και στον επερχόμενο θάνατο αυτού που υπάρχει διαβάζει αυτό που προσπαθεί να έρθει. Καλείται λοιπόν να αποδεχτεί το πεδίο εφ΄ ω ερρίφθει , να πάρει το λόγο που ακούστηκε στους δρόμους να εμβαθύνει και να συνδέσει για να εμπνεύσει. Κάτι τέτοιο δεν προσπαθούμε να κάνουμε και εμείς? Ας μη ξεχνάμε: ο Πύραυλος γεννήθηκε στον απόηχο του Δεκέμβρη και οι γεννήτριές του φορτίστηκαν με τη φοβερή ενέργεια που εκλύθηκε εκείνον τον όμορφο μήνα.


      Υ.Γ. Εμένα Γιάννη, η καρδιά μου είναι μ΄ αυτές τις «μοντέρνες εξεγέρσεις» γιατί είναι τραγικά μόνες στην αρχή μιάς φοβερής εποχής και χρειάζονται βοήθεια.

      Διαγραφή
  2. [Ζ][Ε][Υ][Ξ][Ι][Σ]
    [Ε][Π][Ι][Τ][Ε][Υ][Ξ][Ι][Σ]
    [Α][Μ][Φ][Ι][Θ][Υ][Μ][Ι][Α][Σ]
    [Α][Ρ][Σ][Ι][Σ]
    [Α][Τ][Ι][Δ][Ο][Σ]
    [Σ][Ι][Γ][Α][Σ][Ι][Σ]
    [Ε][Λ][Λ][Ε][Β][Ο][Ρ][Ο][Ν]
    [Π][Ε][Λ][Μ][Α]
    [Π][Ε][Λ][Τ][Α][Σ][Τ][Ο][Υ]
    [Ε][Π][Ο][Π][Τ][Ε][Υ][Σ][Ι][Σ]
    [Κ][Η][Δ][Ο][Μ][Α][Ι]

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΡΟΣ ΥΠΟΓΕΙΟ (με προσοχή να μη χτυπήσετε το κεφάλι σας!)

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...