Zούμε την κάθε μας μέρα μες τον Τρόμο. Και
ο τρόμος είναι ο συνοδός μας άγγελος!
Ο Τρόμος του Μεροκάματου,
ο τρόμος των Χρημάτων, των Χρεών, του Ενοικίου, των Κοινοχρήστων, του Δανείου,
της Εφορίας, του Προστίμου, της Αναπροσαρμογής, του Διακανονισμού και ο τρόμος
των Λογαριασμών!
Ο τρόμος του Νοσοκομείου,
ο τρόμος των ιατρικών εξετάσεων, ο τρόμος μες το φακελάκι, ο τρόμος του
ιδιωτικού ιατρείου, τα δίδακτρα του φροντιστηρίου, η τιμή του πετρελαίου και ο
τρόμος της Πολεοδομίας!
Ο τρόμος του
ξαφνικού τηλεφωνήματος, ο τρόμος του αφεντικού, του επόπτη, του προϊσταμένου,
του διευθυντή, της απόλυσης, του λογιστηρίου!
Ο τρόμος της
ανεργίας, της ανέχειας, της βιομηχανικά παρασκευασμένης τροφής, του νερού, του
μολυσμένου αέρα, ο τρόμος μετά μουσικής μπρος στα φορτωμένα ράφια του σούπερ
μάρκετ και ο τρόμος μέσα από την τηλεόραση!
Ο τρόμος του
Αλβανού, του Πακιστανού, του ξένου, του κλέφτη, του φτωχού!
Η κυκλοφορία, η
κίνηση, το μποτιλιάρισμα.!
Ο τρόμος του
γείτονα, του φίλου, του συναδέλφου, του ρουφιάνου, ο τρόμος της ξαφνικής
συνάντησης, ο τρόμος του καθημερινού βλάκα, του συγγενή, της οικογένειας και ο
τρόμος της μαμάς!
Ο τρόμος της
κριτικής και του βάναυσου και ειρωνικού σχολίου! Καλό να φυλάγεσαι!
Η έλλειψη κωδίκων,
καλών τρόπων (η φυσική ευγένεια συνήθως λείπει) ο εκχυδαϊσμός!
Ο τύπος διασώζει
την ουσία. Αλλά ο τύπος κριτικαρίστηκε ανηλεώς, περιγελάστηκε σαν υποκρισία και άφησε την
ουσία ανοχύρωτη.
Η ελληνική
κοινωνία είναι μια εξαιρετικά επιθετική κοινωνία. Ασκεί μια βία χαμηλής έντασης
στον εαυτό της που όσο βαθαίνει η «οικονομική» κρίση, ανεβαίνει σε γράδα.
Οι Νεοέλληνες είναι ένας λαός παράφορος (προσοχή: όχι παθιασμένος, απλά παράφορος) που θεώρησε την έλλειψη ορίων, ζεστασιά κι ευθύτητα! Που
αφέθηκε να εκχυδαϊστεί και εξέπεσε γιατί έχασε τα κριτήρια. Ένα καλό φυσικό,
που το διαφύλασσε η επαφή του με τη γη και την αναγκαιότητα, εξαφανίστηκε σαν
αέρας όταν η αγροτιά μετανάστευσε στις πόλεις. Γιαγιάδες στα μπαλκόνια να
χαζεύουν τα αυτοκίνητα, γιαγιάδες μπρος σε μια τηλεόραση, που ούτε ακούνε ούτε
καταλαβαίνουν, όπως τις σηκώσαν απ’ τα τζάκια.
Αλλά κι εκείνος ο
παλιός κόσμος ήταν αφόρητος. Οι μισοί Έλληνες ήταν φασίστες. Έδιναν τις κόρες
τους σε βάναυσους και βλοσυρούς συζύγους και τις ντουφέκαγαν άνδρες από ζήλεια
και αδέλφια από ντροπή. Το θράσος και ο αυταρχισμός πήγαιναν μαζί με την
δουλοπρέπεια. Και η δικτατορία του Μεταξά, οι μαυραγορίτες, οι δωσίλογοι, οι
συνεργάτες των Γερμανών, οι ταγματασφαλίτες. Και οι παλικαράδες της
Ο.Π.Λ.Α απ’ την άλλη μεριά. Τα πογκρόμ
εκατέρωθεν, Και ύστερα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους ηττημένους, οι
διεστραμμένοι κάθε λογής. Και μετά η Χούντα, τα νέα στρατόπεδα, οι βασανιστές.
Και μας δόθηκε η
μεταπολίτευση που ήταν κάτι σαν άφεση, λίγο σαν αποτέλεσμα κάποιων φιλότιμων
προσπαθειών, λίγο σαν θεόσταλτη κληρονομιά .Και μετακόμισαν οι Έλληνες σε κάτι
που ήταν σαν συλλογική ευτυχία, κάτι σαν
ένα φρεσκοβαμμένο και ανακαινισμένο διαμέρισμα. Εν τω μεταξύ τα χιλιάδες χωριά
είχαν αποκτήσει τον απαίσιο αντίλαλο της μετανάστευσης. Και λάλησε ο κούκος!
Η Κόλαση πια
σιγόκαιγε μόνο για τους αλαφροΐσκιωτους, τους ξεγραμμένους και τους «ανθρώπους
άλλων εποχών». Η Ελλάδα είναι μια τρομακτική χώρα κάτω απ’ τον ήλιο. Δεν το
πιστεύετε? Ρωτήστε μερικούς απ’ τους άτυχους μελαψούς που η κακιά τους μοίρα τούς
έρριξε στις ακτές μας όλα αυτά τα χρόνια. «Φυλακίστηκα και βασανίστηκα στην
Ελλάδα» θα σας πουν!
Να γιατί άρκεσε η
αγωγή έξωσης (απ’ το διαμέρισμα που λέγαμε) από τους πραγματικούς ιδιοκτήτες
του Κόσμου, για να επέλθει, σε σύντομο χρονικό διάστημα, η ολοκληρωτική
κατάρρευση του ηθικού ενός λαού. Ο τρόμος εγκαταστάθηκε πλέον μέσα στα κόκκαλα
των Ελλήνων τα ιερά! Και είναι φρόνιμο να μη ξύσεις πολύ αυτά τα κόκκαλα γιατί
στα μισά από δαύτα θα βρεις άθικτα τα στοιχεία που συγκροτούν τον φασισμό.
Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση και με τέτοια
παράδοση, η εμφάνιση της Χ.Α, η δράση
της και το πρόσφατο κατόρθωμά της ήταν απλά αναμενόμενα. Ή αλλοιώς : μάθανε ότι
γαμιόμαστε, πλακώσανε κι οι γύφτοι (ας με συγχωρέσουνε οι γύφτοι). Ένα μάτσο αρρώστων είναι τα στελέχη της και
κλασσικά καθημερινοί ηλίθιοι αυτοί που την ψηφίζουν. Προσέξτε το χαιρέκακο
γελάκι και τη γυαλάδα στο μάτι όταν το κοκκορεύονται. Εκδικούνται το πολιτικό
σύστημα που τους εξέθρεψε και εξέθρεψαν. Πολιτικά νήπια είναι,και ζαβολιάρικα.
Ζημιάρηδες και επικίνδυνοι. Ο ανθρώπινος αρουραίος δεν έζησε μόνο στη Γερμανία
του ’30. Ζει παντού, κάτω απ’ την επιφάνεια και ανεβαίνει στο φως της ημέρας
οπουδήποτε τα χρήματα ξαφνικά λιγοστεύουν.
Και το παιδί ο
ράπερ πέθανε και θάφτηκε γρήγορα, τελευταίο επεισόδιο σε μια πορεία
αποχαλίνωσης. Ό,τι όμως γίνεται το γράφει ο διάβολος στο κατάστιχό του και θα
΄ρθει η ώρα που θ’ απαντηθεί. Η συγκεκριμένη ομάδα μπορεί τελικά και να
χαλιναγωγηθεί, η μήτρα όμως που την γέννησε γεννά κάθε λογής αδέλφια. Η Ελλάδα
είναι μια τραγική χώρα κάτω από γαλανούς ουρανούς. Ικανή για το καλύτερο και το
χειρότερο. Ό, τι έγινε θα ξαναγίνει. Ας μας παρασταθούν οι ηθοποιοί του
Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη γιατί τα τύμπανα της Τραγωδίας έχουν
αρχίσει ένα-ένα να ηχούν. Κι ας
ελπίσουμε αυτή τη φορά να τα καταφέρουμε καλύτερα.
Β.Η
