Ο άνθρωπος είναι αυτό πού δημιουργεί αλλά και αυτό πού πραγματικά είναι. Οι δύο αυτές όψεις του ανθρωπίνου όντος, συνθέτουν το μυστήριο της ύπαρξης του. Ο άνθρωπος γνωρίζει αυτό πού κάνει, αυτό πού δημιουργεί, αλλά διατηρεί στη καλύτερη των περιπτώσεων μια ελλειπτική γνώση του Εαυτού του. Είναι παράδοξο αλλά σαν άνθρωποι μας εγκλωβίζει τόσο πολύ η έξω από μας πραγματικότητα, πού φαίνεται να έχουμε αποκοπεί, από αυτό πού θα έπρεπε να είναι το πλέον οικείο μας , το εσωτερικό κομμάτι της ύπαρξης μας ,το περιβόητο «Γνώρισε τον εαυτό σου» του Σωκράτη.
Παράλληλα σαν όντα αναζητούμε την ευτυχία, αναζητούμε την «πατέντα», το σχήμα εκείνο πού θα μπορέσει να καταστήσει την ζωή μας ευτυχισμένη και χαρούμενη. Επεμβαίνουμε μέσα στη πραγματικότητα με σκοπό να αποκαταστήσουμε τις συνθήκες εκείνες πού θα φέρουν την ευτυχία .
Όλα , σχεδόν , από όσα κάνουμε αποσκοπούν στο να είμαστε ευτυχισμένοι। Άσχετα αν το επιτυγχάνουμε ή όχι –συνήθως δημιουργούμε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό πού επιθυμούμε- τείνουμε στη ευτυχία και στη ευδαιμονία. Κάθε τι άλλο μας δημιουργεί δυσαρμονία και αναταραχή. Με ένα τρόπο μαγικό ή ύπαρξη της δυσαρμονίας μας ωθεί να πολλαπλασιάσουμε τις προσπάθειες μας για να επιφέρουμε τις αλλαγές εκείνες πού θα κατευθύνουν τα πράγματα ξανά προς το στόχο να είμαστε ευτυχισμένοι .Η δύναμη του ανθρώπου έγκειται στη φοβερή του εφευρετικότητα να ανασηκώνεται από τις πτώσεις του και να επαναλαμβάνει τις προσπάθειες του με σκοπό να πετύχει αυτό πού θέλει. Αυτό πού θέλει είναι να αισθάνεται καλά , να είναι ευτυχής και μπροστά στο στόχο του δεν διστάζει να συμπαρασύρει οτιδήποτε στέκεται στο δρόμο του. Ακόμα και αν αυτό είναι οι άνθρωποι πού είναι γύρω του.
Ιδιότητα της ευτυχίας είναι η δύναμη και η θέληση να πετύχω αυτό πού επιδιώκω. Αυτό σχηματικά γεννά την Εξουσία απέναντι στους άλλους . Όσο πιο βαθειά και ριζικά επιβάλλω την θέληση μου για να είμαι ευτυχισμένος και με όποιο τρόπο με βολεύει , δημιουργώ τις μορφές εκείνες μέσα στη πραγματικότητα , πού στερεοποιούν την κοινωνία γύρω μου, στο μοντέλο της ευτυχίας πού επιδιώκω. Τέτοια μοντέλα ευτυχίας καταλήγουν ανάλογα με το πόσο ισχυρά είναι και το πόσο μεγάλες είναι οι μάζες πού τα ακολουθούν, να αποτελούν τα κυρίαρχα μοντέλα ευτυχίας για ολόκληρες κοινωνίες .
Ενώ η επιθυμία για ευτυχία , η δύναμη , η θέληση,η Εξουσία, η δημιουργικότητα, βρίσκουν το ορατό τους αποτύπωμα μέσα στο πραγματικό, η περιοχή πού σχηματοποιούνται είναι αόρατη και βρίσκεται μέσα στο είναι του ανθρώπου. Οι εκφράσεις αυτές του ανθρώπου , είναι φύσει μυστηριώδεις και ανεξερεύνητες . Όλοι μας τις αντιμετωπίζουμε ως δεδομένες και φαίνεται να μην μας απασχολεί ούτε το πώς παράγονται αλλά ούτε η περιοχή πού τις παράγει. Όλα όσα είμαστε και όσα αισθανόμαστε , όλα όσα κάνουμε, τα καλύτερα αλλά και τα χειρότερα, έχουν έκφραση μέσα στον ορατό κόσμο της δραστηριότητας, αλλά δημιουργούνται μέσα στο μυστηριώδη χώρο του εαυτού, σε αυτό το μαγικό εργαστήρι πού ο άνθρωπος κουβαλά μέσα του και πού κατά πάσα πιθανότητα τον συνδέει με την ίδια την Δημιουργία. Εδώ πια μιλάμε για το μυστήριο στη απόλυτη του αποθέωση...
Το καπιταλιστικό μοντέλο ευτυχίας είναι το κυρίαρχο μοντέλο ευτυχίας της εποχής μας. Ένα μοντέλο πού συνθέτει συνοπτικά τα εξής χαρακτηριστικά: ο άνθρωπος είναι αυτό πού κάνει και κυρίως όταν το κάνει αποτελεσματικά. Ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου, το ποιος είναι μέσα του, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, τουλάχιστον στο βαθμό πού οι τάσεις του δεν αποκτούν πρακτική σκοπιμότητα. Σημασία δεν έχει το μέσον – ο σκοπός αγιάζει τα μέσα- αλλά η αποτελεσματικότητα του μέσου. Η αδυναμία είναι εμπόδιο στη κατάκτηση του σκοπού , άρα η κοινωνία την αντιμετωπίζει υποτιμητικά, Ο φτωχός ,ο αδύναμος, ο άρρωστος , ο γέρος ,ο αναποτελεσματικός μπορεί να βρει την θέση του μέσα σε αυτό το θεαματικό μοντέλο ευτυχίας, κυρίως παρασιτικά πνιγμένος στη ενοχή σε σχέση με την αδυναμία του , αλλά παράλληλα ακρωτηριασμένος από την έλλειψη της μη συμμετοχής στο κυρίαρχο μοντέλο ευτυχίας.
Θεός αυτού του μοντέλου είναι ο θεός –χρήμα . Είναι ο συνδετικός κρίκος του μοντέλου. Λανσάρεται σαν η αρχή πού δεν έχει αντίπαλο . Η απόλυτη συμπύκνωση ενός κόσμου πού βλέπει την ευτυχία του μέσα στη κατανάλωση των εμπορευμάτων πού παράγει. Είναι ένας κόσμος πού εκ των πραγμάτων κάνει τα στραβά μάτια στη αλήθεια, την δικαιοσύνη και την αγάπη, γιατί έχει σαν αρχή την ατομική ευτυχία . Μια ατομική ευτυχία πού αποκλείει τον απέναντι, αντιμετωπίζοντας τον είτε ως άγνωστο και κατά συνέπεια εχθρικό, είτε ως αντικείμενο χρήσης για να μπορεί να υπάρξει ευτυχισμένος . Είναι η κοινωνία των ατόμων πού εκλογικεύει τα πάντα , για να μην ασχοληθεί να αναζητήσει αυτό , πού μπορεί να την ανατρέψει και πού έγκειται σε μια βαθύτερη επίγνωση του εαυτού της .
Είναι η περιπέτεια στο βάθος του μυστηρίου της ανθρώπινης ύπαρξης και του φυσικού περιβάλλοντος πού την περικλείει, πού μπορεί να διαμορφώσει ένα διαφορετικό μοντέλο ευτυχίας για τον άνθρωπο, φέρνοντας τον πιο κοντά στον βαθύτερο εαυτόν του και κατά συνέπεια σε μια πιο εξευγενισμένη πρακτική δραστηριότητα. Μια τέτοια πορεία φέρνει σε μια πιο κοντινή σχέση την ύπαρξη και την κοινωνία πού αυτή παράγει.
Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό να ατενίσουμε το Σύμπαν , την φύση πού μας περιβάλλει, τους ίδιους μας τους εαυτούς από την μυστηριακή τους όψη και όχι από την σκοπιά του πραγματισμού. Να μην ξεχάσουμε όσα ξέρουμε και έχουμε κατακτήσει ,αλλά να ανοίξουμε τους εαυτούς μας στις πλευρές πού ως τώρα έχουμε αποκλείσει
Αν υπάρχει αίτημα αλλαγής της ζωής μας και της κοινωνίας πού ζούμε αυτό το αίτημα ,κατά την γνώμη μου , δεν θα πρέπει να στηρίζεται στο να αναδιανείμουμε τον πλούτο αυτής της κοινωνίας, ένας πλούτος πού είναι εν πολλοίς, πνιγμένος στο αίμα και την απάτη. Δεν έχει νόημα να ζηλεύουμε αυτόν τον πλούτο. Μπορούμε να παράγουμε καινούργιο πλούτο και με καλύτερες προϋποθέσεις και περιεχόμενα. Ούτε έχει νόημα να ψάχνουμε να βρούμε τον επόμενο δυνάστη μας .Έχουμε καταλάβει αρκετά από αυτούς πού ήδη έχουμε δοκιμάσει.
Έχει νόημα να στηρίξουμε αυτή την αλλαγή μέσα από ένα εντελώς διαφορετικό νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης και ευτυχίας πού να αποδείξει, ότι οι άνθρωποι , σαν άτομα και σαν κοινωνία , δεν είναι έλλογες μαϊμούδες πού το μόνο πού θέλουν είναι τις μπανάνες τους για να είναι ευτυχισμένες. Αλλά ότι εξερευνούν το μυστήριο της ζωής γιατί αυτό θα τους συνδέσει με το μυστήριο της Δημιουργίας και το ότι αυτή είναι η μίνιμουμ απαίτηση –προϋπόθεση για την ευτυχία τους, ατομικά αλλά και σαν κοινωνία .
