Σαν βγεις στο δρόμο για το Eurogroup…

Με … φρίκη διαπιστώναμε, κάθε μέρα που ξυπνούσαμε, ότι τα κουφάρια που ήτανε στα πράγματα ακόμα ανέπνεαν. Μάλιστα δεν τα κατάφερναν και τόσο άσχημα αφού ως την τελευταία στιγμή πούλαγαν ό,τι μπορούσε να πουληθεί. − Ερχόταν η ώρα της Αριστεράς να σώσει τη χώρα και το πολιτικό σύστημα.

  

Πίσω από το ντέρμπυ των διαπραγματεύσεων, στις οποίες η καινούργια κυβέρνηση έχει εμπλακεί, υπάρχει μια σειρά ερωτημάτων που περνάνε από τα μυαλά όλων μας. Φερ’ ειπείν:

Πόσο Ευρωπαίοι είμαστε? Πόσο δικά μας νοιώθουμε τα κουστουμαρισμένα τερατάκια των Βρυξελλών? Πόσο σεβασμό τρέφουμε για τις κουστωδίες των Ευρωπαίων  υπουργών, πρωθυπουργών και των παρατρεχάμενών τους? Μήπως νοιώθουμε μια, όχι και τόσο ενδόμυχη, αποστροφή? Πώς θα κάνουμε χωριό μαζί τους?

Μήπως οι καλές συμφωνίες, αυτές που είναι προορισμένες να τηρηθούν και να διαρκέσουν, κλείνονται ανάμεσα σ’ αυτούς που έχουν κοινά συμφέροντα? Μήπως κλείνονται ανάμεσα σε ίσους? Μήπως αυτοί οι ίσοι πρέπει να είναι και λίγο όμοιοι?

Δεν υπάρχει μια «πραγματική» Ευρώπη, προτεστάντικη και αποτελεσματική στο βορρά και στο κέντρο και οι «φτωχοσυγγενείς», μάλλον «αλλόδοξοι» και αναποτελεσματικοί στην περιφέρεια? Και, μετά την επανένωση της Γερμανίας, την άνοδο της Κίνας, την επανεμφάνιση της Ρωσίας στα ευρωπαϊκά πράγματα, την ανάπτυξη της Ινδίας και της Βραζιλίας και τον νέο δυναμισμό του Ισλάμ, μπορεί η Ευρώπη (παρά τις μεμψιμοιρίες) να είναι κάτι άλλο από μια γερμανική Ευρώπη? Υπό την σκέπη βέβαια των Αμερικανών οι οποίοι έχουν παραχωρήσει στη Γερμανία την υπεργολαβία Ε.Ε. Και για όσο είναι προς το συμφέρον τους.

Και εμείς, κατ’ ευφημισμόν εταίροι, μάλλον μοιάζουμε με κάποια μέλη της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Το θέμα είναι αν μας επιφυλάσσεται η μοίρα των Μυτιληναίων ή της Μήλου. Αυτά βέβαια χωρίς αίμα!

Ένας από τους λόγους που μπήκαμε στην Ευρώπη, ήταν για να ξεφύγουμε από την επιτήρηση της Αμερικανικής πρεσβείας. Τώρα υπολογίζουμε στις αμερικανικές πιέσεις για να ξεφύγουμε από τη μοχθηρία του … θεολόγου γυμνασιάρχη Σόιμπλε, την αυστηρότητα της λυκειάρχισσας Μέρκελ και την επιτήρηση της τρόικας. Αυτή είναι η μοίρα των αδυνάτων, θα μου πείτε: Ο ισχυρός κάνει ό,τι του επιτρέπει η ισχύς του και ο αδύναμος υφίσταται αυτό που του υπαγορεύει η αδυναμία του, λέει ο Θουκυδίδης.

Οπότε ελπίζουμε να αναβιώσει το όραμα των πατέρων της ενωμένης Ευρώπης: κάποιες Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Οι οποίοι πατέρες άρχισαν την ενοποίηση από την οικονομία για να προχωρήσουν οι διάδοχοί τους στο κοινό νόμισμα. Αν είναι δυνατόν να χτίζεις ένα σπίτι αρχίζοντας από τα τούβλα, τους σοβάδες και τα κουφώματα, προχωρώντας προς το σκελετό και τα θεμέλια. Να φτιάξεις δηλαδή μιά χώρα ενώνοντας λαούς χωρίς κοινό πολιτισμό, χωρίς κοινή γλώσσα και ένα πλήθος ουλές που άφησε η Ιστορία. Και να ελπίζεις ότι αυτή η κατασκευή θα αντέξει στους κραδασμούς χωρίς ν’ ανοίξει ακριβώς εκεί: στις παλιές ουλές.

Καθόλου παράξενο λοιπόν, που οι εταίροι σε κάθε δυσκολία λοξοκοιτάνε ο ένας τον άλλο παρά την τόσο διατυμπανιζόμενη συναίνεση.

Ναι, το χωνευτήρι των λαών λειτούργησε στην περίπτωση των ΗΠΑ (αλλά για πόσο ακόμα?). Όμως εκεί ήταν όλοι μετανάστες, συνεπώς ξεριζωμένοι που δεν είχαν τίποτα να χάσουν και επιπλέον η χώρα είχε τέτοιο πλούτο και φτιαχνόταν με τέτοιο ενθουσιασμό που έπειθε και τον πιο δύστροπο. Ενώ μια Ευρώπη υπό την πολιτική και στρατιωτική κηδεμονία των ΗΠΑ και κάτω από την απόλυτη πολιτιστική τους επικυριαρχία, τι μπορεί να καταφέρει?

Ο βαρύς ίσκιος των ΗΠΑ πέφτει πάνω στην Ευρώπη όπως και παντού αλλού. Στη σφαίρα της κουλτούρας είναι πιο αποπνικτικός από οποιαδήποτε άλλη. Μπορεί η πολιτισμική παραγωγή των ΗΠΑ να έχει την αποφορά  των σκουπιδιών αλλά μια τέτοιου είδους παραγωγή χρειάζεται η σύγχρονη Ηγεμονία. Ενώ η Ευρώπη προσφέρει τα σύμβολα του παρελθόντος της, καλά μόνο για τουρίστες. Τα σύγχρονα πολιτισμικά της προϊόντα αδυνατούν να φτιάξουν μια κοινή ταυτότητα. Επιπλέον η αγορά δεν τα θέλει πια.

Απαιτούνται μακρόχρονες διαδικασίες, θα χρειαστεί χρόνος, λένε οι κάθε λογής ευρωπαϊστές. Ίσως, αλλά χρόνος δεν υπάρχει. Από πάντα κάθε τι είχε τον καιρό του και πέρασε. Και ο καιρός της Ευρώπης άρχισε να μετράει αντίστροφα από το 1914 με την έναρξη του νέου Τριακονταετούς Πολέμου που έμελλε να την εξαντλήσει. Από τη σύλληψη της η ιδέα της ένωσης της Ευρώπης ήταν αμυντικού χαρακτήρα. Δεν σκόπευε στην κατάκτηση του μέλλοντος αλλά στην εξασφάλιση της απ’ αυτό. Και δεν είμαστε στη δεκαετία του ’50 ή του ’70. Σήμερα είναι φανερό ότι δίνει μιά μάχη οπισθοφυλακών. Και αυτό είναι το κρυμμένο νόημα της λιτότητας. Φυσικά εδώ τον τόνο δίνει η Γερμανία που υποφέροντας από ασαφή ταυτότητα εχθρεύεται βαθειά τον κοσμοπολιτισμό - που είναι βασικά αγγλοσαξονικός στις μέρες μας.

Άλλοι είναι τώρα οι κλητοί της Ιστορίας. Μένει να δούμε ποιοί θα είναι και οι εκλεκτοί της!

     

Η Ελλάδα έφτασε πολύ αργά, για να βρεί τις ουμανιστικές Ευρωπαϊκές αξίες σε πλήρη έκλειψη κάτω από το βάρος ενός σκληρού διεθνούς ανταγωνισμού. Απ’ ό,τι φαίνεται ο ουμανισμός ανθεί τις ηλιόλουστες μέρες.

Άρα τι μένει? Η «Ευρώπη των Λαών!» Η ελπίδα της Αριστεράς. Κι εδώ υπονοείται η γένεση ενός νέου ενθουσιασμού που αναζωογονεί. Που θα μετατρέψει το «Φρούριο Ευρώπη» σε όαση ανθρωπιάς μέσα σε ένα ταραγμένο κόσμο ή, πιο φιλόδοξα, σε ένα Παγκόσμιο Φάρο.

Λες και λαοί που θα ήθελαν να ενωθούν για κάτι τέτοιο, θα συγκινούνταν και θα τους αρκούσε το χαριτωμένο σλόγκαν, διαπραγμάτευση και συναίνεση.

Λες και λαοί, που θα ήταν σε τέτοια κινητοποίηση, θα ανέχονταν να εκπροσωπούνται από κάποιους γραφειοκράτες και να πληροφορούνται για τη διαδικασία της ενοποίησης τους μέσω τηλεόρασης.

Λες και αν ήταν να κάνουν το παραμικρό, αυτό θα ήταν κάτι άλλο από το να πάνε, πρώτα απ’ όλα, και κατευθείαν, στην ουσία του τι σημαίνει να ζείς σε μιά Δυτική Δημοκρατία.

Αλλά ας αφήσουμε προς το παρόν τη δημοκρατία και ας κάνουμε την τελευταία ερώτηση: Πόσο Δυτικοί είμαστε?

Θέλουμε να παίζουμε την κωμωδία του αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία και να κάνουμε πως φοβόμαστε κάποιους τρομοκράτες (αληθινούς ή ψεύτικους)? Μα είναι σαν να δηλώνουμε καθυστερημένη συμμετοχή στις Σταυροφορίες.

Θέλουμε να στηρίζουμε το Ισραήλ, να κάνουμε κοινές αεροπορικές ασκήσεις μαζί του και να γυρίζουμε την πλάτη στους Παλαιστίνιους? Μα τότε είναι σαν να γυρνάμε την πλάτη στο 1821.

Και για πόσο θ’αντέξουμε, ψυχολογικά, τους ελέγχους, τις αξιολογήσεις και τη συνεχή επιτήρηση?

Είναι σαν να προχωράμε χωρίς καρδιά, σε απόσταση από τον εαυτό μας… και μαζί με τους οικονομολόγους.

Πιο καλά να ρωτάγαμε: έχει αυτός ο δρόμος καρδιά? Αν έχει, θα μας δώσει δύναμη, αν όχι, θα μας πάρει και όση έχουμε.

                                                                                                                          

                                                       έρμος και βαρύς το μονοπάτι πήρα...

                                                                                                   Β.Η

Υ.Γ. Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί την αναπόφευκτη συνέχεια της Hey Koufaria! στις 27 Ιουνίου 2012. Ρίξτε μια ματιά και εδώ.                                                                                                               
                             

Ρατσισμός και Τουρισμός

    Εγώ που περιπλανήθηκα για μια εποχή στα λιμάνια της Κεντρικής Αμερικής μπορούσα να ξεχωρίσω τους Έλληνες ναυτικούς από τόσο μακριά όσο έβλεπε το μάτι, από την κοψιά τους και τα σουσούμια τους. Από τον τρόπο που συναλλάσσονταν με τους ντόπιους και τον τρόπο που οι ντόπιοι τους αντιμετώπιζαν. Κανείς από τους ναυτικούς άλλων χωρών δεν ήξερε τα μυστήρια της ανθρώπινης συναλλαγής όσο αυτοί. Βυθισμένος μέσα στη ζέστη και την υγρασία των τροπικών, σε μέρη όπου αναμειγνύονταν μαύροι, πουτάνες, λιμανίσιοι και ναυτικοί είχα την ευκαιρία να κάνω κάποιες μοναδικές παρατηρήσεις.

    Γνώριζαν που οδηγούσαν τα νυχτερινά λαγούμια, τις απίθανες τρώγλες, το ντόπιο σύστημα εξουσίας και τους κώδικες συμπεριφοράς. Στο Puerto Barrios της Γουατεμάλας γλεντούσαν στο Cafesama, ένα γωνιακό μπαρ με ανοιχτές όλες τις πόρτες για να μπαίνει η νυχτερινή αύρα που αναδευόταν από ανεμιστήρες που κρέμονταν από ψηλές οροφές. Γυναίκες από όλες τις άκρες του Γαλαξία έφταναν ως αυτούς κι ενώ έγερναν μαζί τους ονειρεύονταν άλλες στη Βέρα  Κρουζ και τη Μπραζίλια.

     Περιστοιχίζονταν διαρκώς από λούστρους, παιδάκια των Τροπικών που τους πλησίαζαν για το δίφραγκο και το παιχνίδι, που τους αγόραζαν ρούχα που τα ’παιρναν οι πατεράδες τους κι έψαχναν να βρουν κασσέτες με ντόπια salsa, για να γνωρίσουν τη μουσική ενός λαού για τον οποίο ένιωθαν συμπάθεια. Πλανόδιοι, που μια φτηνή πραμάτεια ήταν η έξοδός  τους στον κόσμο και ο μοναδικός τους πόρος για να θρέψουν μια πολυπληθή φαμίλια, έβρισκαν σ’ αυτούς ένα συνεπή πελάτη. Μικροαπατεώνες, λαθρέμποροι συναλλάγματος και άγγελοι πεπτοκώτες ήταν οι φιγούρες που συμπλήρωναν ένα αδιάκοπο θέατρο που αυτοί ήταν το κέντρο του.

    Πέρα σε μια έρημη γωνιά, Ολλανδοί ναύτες κάθονταν με τον καπετάνιο τους γύρω από ένα δάσος από άδεια μπουκάλια μπύρας μέσα σε μια βλοσυρότητα και υποψία που απωθούσε κάθε ανθρώπινο πλησίασμα.

    Όταν ανέβαινες, καλεσμένος, στα καράβια έμενες έκπληκτος από την πειθαρχία, την καθαριότητα και την τάξη, που είχαν μια αύρα παλαιότητας που πήγαινε πολύ πίσω από το Υδραίικο Ναυτικό και έφτανε ίσως ως την ναυτική κυριαρχία της Ρόδου. Ένα σύστημα κανόνων που μετριαζόταν από μια αίσθηση φιλοξενίας κλασσική και ένα ενδιαφέρον αδιάπτωτο για το τι συμβαίνει στα ενδότερα της ηπείρου.

    Στο  San Tomas de Castillia, σκάλα του Barrios, είχαν τους δικούς τους ταξιτζήδες που μιλούσαν ελληνικά, μιας κι είχαν κάνει τα χρόνια τους στα ελληνικά καράβια. Και στο Puerto Cortes της Ονδούρας πέρναγαν από το Café Vienna κάποιου Σπύρου από την Ικαρία που ήταν παντρεμένος με  Ονδουρένια. Γνώριζαν πώς να ποικίλουν μια σκληρή ζωή στη θάλασσα με τις χαρές της ανθρώπινης επικοινωνίας και το ξεφάντωμα.  Έτσι σιγουρεύτηκα για την ύπαρξη εθνικού χαρακτήρα.

    Και δεν μπορώ συνομιλώντας με έναν Εγγλέζο να ξεχάσω ότι είναι Εγγλέζος. Μου το υπενθυμίζει διαρκώς η αλαζονεία της προφοράς του και η κρυφή ροπή του προς την φαντασία-αυτό δηλαδή που έκανε τη Βρετανία μεγάλη.. Ούτε μιλώντας με ένα Γερμανό μπορώ να αγνοήσω ότι είναι αθεράπευτα Γερμανός. Ούτε μιλώντας με ένα Μαύρο μπορώ να προσποιούμαι πως δεν βλέπω ότι είναι αράπης. Μου το υπενθυμίζουν διαρκώς οι τρόποι του, οι κινήσεις του και το νεύρο του. Και χαίρομαι γι’ αυτό ενώ θα με απογοήτευε βαθιά το να βρεθώ μπροστά σε ένα λευκό νέγρο. Ένα κακομοίρη δηλαδή που μάταια προσπαθεί να ξεβάψει και να χωρέσει σε ένα κουστούμι. Και ενθουσιάζομαι νιώθοντας και δική μου την περηφάνια όταν ο James Brown διαλαλεί προς όλους ότι είναι αράπης. Το ίδιο και με ένα γύφτο, χαίρομαι την ξυπολησιά του και τον καημό του. Χαίρομαι που βρίσκομαι μπροστά σ’ ένα ζωντανό εχθρό του πολιτισμού μου. Κι αν παρ’ ελπίδα βρεθώ μπροστά σ’ έναν ενταγμένο και καλοβαλμένο εκπρόσωπο αυτού του είδους χαίρομαι όταν λάμψει από ένα πονηρό χαμόγελο το μάτι και αστράψει η γυφτιά! Να μιά ράτσα σκέφτομαι που δεν αφέθηκε να καταστραφεί από το σχολείο!

    Κατά μίαν έννοια λοιπόν, και για να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου, είμαι ρατσιστής. Όχι όμως με τον τρόπο που είναι οι Ναζήδες που χρησιμοποίησαν τον ρατσισμό σαν όπλο, για να φτιάξουν δηλαδή μιά φυλετική ιεραρχία βάζοντας τη δικιά τους ράτσα στην κορυφή και τους εαυτούς τους στην κορυφή της ράτσας τους. Γιατί αυτό ήταν μιά άπελπις προσπάθεια να κάνουν μιά  αναπλήρωση για ένα αίσθημα κατωτερότητας που ήταν σχεδόν αναπηρία- την ανικανότητα της ανθρώπινης επαφής. Δηλαδή τον βαθύ τρόμο μπρος στην ισοτιμία! Kαι εν τέλει, τον φόβο για τη ζωή και το μίσος για τον άνθρωπο.

    Ούτε με τον τρόπο που είναι ρατσιστές οι Κινέζοι, γιατί, μη φανεί παράξενο, είναι ρατσιστές και οι Κινέζοι. Και όχι μόνο από τραύμα και σαν άμυνα από τον πόλεμο του οπίου και την εξέγερση των Boxers, αλλά από μιά υπερβολική αιδώ, σχεδόν αίσθημα μειονεξίας, και ταυτόχρονα μιά θέληση για δύναμη.

    Ούτε με τον τρόπο που υπήρξαν ρατσιστές κάποιοι Μαύροι ρατσιστές στη δεκαετία του ’60, που ήταν αντανάκλαση και ανόητη αντεπίθεση στον κυρίαρχο λευκό ρατσισμό που πολεμούσαν.

    Εγώ είμαι άνθρωπος του παζαριού. Ονειρεύομαι το τουρμπάνι να βαδίζει μαζί με το σκουφάκι. Μπορώ να είμαι και με τη μαντήλα, που αποκαλύπτει μόνο ό, τι πρέπει τούτη τη στιγμή να ειπωθεί αφήνοντας τα υπόλοιπα σημαντικά για τη στιγμή που πρέπει. Είμαι άνθρωπος της αρχαίας Πόλης και της Αγοράς και ονειρεύτηκα το τεράστιο σκλαβοπάζαρο της Δήλου όταν σε μιά στιγμή γίνονται όλοι λεύτεροι. Ο, τι μας χωρίζει είναι αυτό που μας ενώνει. Όπως ο άνθρωπος νοσταλγεί το οικείο έτσι νοσταλγεί και το ξένο.

    Ονειρεύομαι ότι όλοι οι λαοί προσέρχονται με τα στίγματα του πολιτισμού τους και της ράτσας τους στο δέρμα τους και ανταλλάσσουν  ό, τι ανθρώπινο έχουν να ανταλλάξουν. Και μισώ τον πολιτισμικό χυλό που θέλει η σύγχρονη παγκοσμιοποίηση να επιβάλλει με τη συνεργεία της ανθρωπιστικής Αριστεράς. Αυτή την απίστευτη κατάτμηση- απονεύρωση-ουδετεροποίηση-μείξη-συσκευασία- πώληση.

    Ας είναι ο άντρας, άντρας και η γυναίκα, γυναίκα. Κλίνω το γόνυ μπρός στην πουτάνα και τον φονιά. Την πουτάνα και τον έρημο φονιά. Αναγνωρίζω την επαιτεία σαν αρχαίο επάγγελμα και σέβομαι τον κλέφτη που γνωρίζει μέτρο. Ας αφεθεί η απάτη ήσυχη στο ζωτικό της χώρο και η ασχήμια στο δικό της.

    Ζητώ ο μαύρος  να ’ναι μαύρος και ο άσπρος, άσπρος. Και ο κακός ας αφεθεί επιτέλους στην κακία του. Και το κακό να μπορεί να υπάρξει!

                                                                                             Β.Η

Γυμνοί μπροστά στην Ισχύ.

12/2/2012

Αυτή την στιγμή ο ελληνικός λαός παιδεύεται γι αυτά που έκανε κι αυτά που παρέλειψε να κάνει.

Παιδεύεται γιατί καμώθηκε πως δεν ήξερε ότι τα δανεικά που εξασφάλισαν τα χρόνια της ευημερίας του, προέρχονταν από την ληστεία της ανθρωπότητας. Και ότι δανειστές του ήταν οι ίδιοι οι ληστές.

Παιδεύεται γιατί τα χρόνια της ευμάρειας θεώρησε ότι προϊόντα κατασκευασμένα αλλού, με παιδική εργασία και ημερομίσθια κάτω του ενός ευρώ, έπρεπε να είναι μέρος του κόσμου του. Παιδεύεται γιατί θεώρησε ότι ένα ζευγάρι παπούτσια Prada, αξίας 200 ευρώ, του άρμοζαν.

Προδίδεται απ΄αυτούς που εξέλεξε και με τους οποίους συνέπραξε για δεκαετίες στην ερήμωση της χώρας του.

 Και παραπονιέται γιατί οι μισθοί του τείνουν να γίνουν «μισθοί Βουλγαρίας» λες και οι Βούλγαροι, ή κάποιοι Σουδανοί, είναι παιδιά ενός υποδεέστερου θεού.

Τώρα που ο κόσμος του καταρρέει και τον συμπαρασύρει, προσεγγίζει την ιδέα της εξέγερσης. Για να εξεγερθεί όμως ένας λαός πρέπει να σιγουρευτεί για την ηθική υπεροχή του απέναντι στους κυβερνήτες του.

Αυτό ακριβώς γίνεται τώρα. Μέσα από τον παιδεμό έρχεται η συνειδητοποίηση των πραγμάτων και η εξιλέωση. Ο πόνος λεπταίνει τον άνθρωπο.

Μπαίνοντας ο λαός στην εξέγερση θα αντιμετωπίσει, με τρόπο οδυνηρό, την υλική και  οργανωτική υπεροπλία του αντιπάλου. Ανυποψίαστος ως τα χτες, βρίσκεται μπροστά στα σχέδια κάποιων υπερβατικών αγορών, τους παγερούς υπολογισμούς των «εταίρων», την συντεχνιακή στάση των πολιτικών και την κυβέρνηση. Κατεβαίνει στις διαδηλώσεις και βρίσκεται μπροστά σε έναν εσωτερικό στρατό και τον χημικό του πόλεμο. Γυρίζει σπίτι του, ανοίγει την τηλεόραση και πυροβολείται ακόμα μια φορά, ακριβώς ανάμεσα στα μάτια, από τα Μ.Μ.Ε.

 Επομένως πρέπει να ετοιμαστεί για έναν πόλεμο που δεν τον θέλησε. Κι όπως πάντα στον πόλεμο, η προετοιμασία είναι κατ’αρχήν  πνευματική.                

                                                                          

Πρέπει να δει, ποιος ήταν ως τώρα και ποιος θέλει να γίνει στο μέλλον. Πρέπει  να συνειδητοποιήσει τις αιτίες της συμφοράς του και χωρίς υπεκφυγές και βολικές συγκαλύψεις, να σταθεί απέναντί τους.

Πρέπει να ορίσει, το πού θέλει να πάει, τηρώντας απαράβατα τον κανόνα της ειλικρίνειας. Οι πράξεις του και οι σκοποί του πρέπει να είναι σύμφωνοι με τον Ηθικό Νόμο. Όσο πιο πολύ πλησιάζει την ακεραιότητα τόσο πιο ανίκητος θα γίνεται.

 Όταν τα δυο σημεία - αφετηρία και σκοπός- ορισθούν με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια, τότε η ενδιάμεση πορεία θα γίνει κατορθωτή.

                                                                                                                       

Θα του χρειαστούν όλη του η διαύγεια και  η ευφυία. Όλη η ευρηματικότητα και η φαντασία. Μέσα στην οργανωμένη συσκότιση του νου θα του χρειαστεί η πιο απλή λογική. Μέσα στη διάλυση κάθε διανοητικής συγκρότησης, η ανασύστασή της. Μέσα στο κρύο του άπειρου σχετικισμού, η διατύπωση απαράβατων αξιών. Θα του χρειαστούν τα λόγια και ο ρυθμός ενός μεγάλου συλλογικού παραμυθιού που θα  το αφηγείται χαμηλόφωνα στον εαυτό του. Μια ενιαία, συλλογική αφήγηση που, «όπως στα παιδιά» θα συντάξει τον διάχυτο φόβο και θα δώσει μορφή και «πρόσωπο στο άπιαστο τέρας που παραμονεύει στο σκοτάδι». Πρέπει δηλαδή η ψυχή του λαού να οργανωθεί και μυθολογικά.

Τότε η πορεία αυτή θα αναληφθεί με θάρρος και θα ακολουθηθεί με αφοσίωση. Και θα είναι γι αυτόν ένα σχολείο.

                                                Β.Η

H Δημοκρατία ξανάρχεται στην Ελλάδα

                     Η πολιτική τάξη, οι εταίροι της  και το Δ.Ν.Τ. απέτυχαν.

                    Τώρα είναι  η σειρά του λαού να κυβερνήσει.

Όμως ο λαός για πολλά χρόνια επωφελήθηκε από τον καπιταλισμό.

Για πάρα πολλά χρόνια δικαιολόγησε κάθε είδους προσβολή

αφού δεν κατάφερε να απαντήσει.

Τώρα φοράει ένα χάλκινο παλτό !

… Ίσως κάποιοι πρέπει να θυσιαστούν ώστε κανείς να μην μπορεί να κάνει πίσω!

       ‘’Το δημοκρατικό πολίτευμα θα συνίσταται στη δυνατότητα του λαού να εκφράζει την βούλησή του απέναντι στα προβλήματα της δημόσιας ζωής κι όχι να εκλέγει απλώς πρόσωπα. Ακόμα λιγότερο να εκλέγει  τις ανεύθυνες συλλογικότητες που είναι τα κόμματα. Η καθολική βούληση δεν έχει καμιά  σχέση  μ’ αυτού του είδους την εκλογή’’.

        Συνεπώς θα καταργηθεί το κοινοβούλιο και τα  κόμματα. Αυτή θα είναι η πρώτη πράξη της Δημοκρατίας. Να πετάξει από πάνω της  ένα πτώμα.

         Η χώρα θα χωριστεί  σε δήμους των 10.000 ανθρώπων που κέντρο τους  θα είναι η Γενική Συνέλευση.  Ο αριθμός αυτός δεν θα υπερβαίνεται ώστε όλοι  να γνωρίζονται προσωπικά. Η δημοκρατική διαχείριση  θα είναι έργο μιας κοινωνίας των  ‘’γνωρίμων’’.

        ‘’Κάθε ζώσα ύπαρξη σε όλη την χώρα- και η χώρα θα ξεχειλίζει από ζωή- θα εκφράζει  τη  σκέψη της ‘’ μέσα στις Συνελεύσεις των Δήμων  και μέσα στις επιτροπές αυτοδιαχείρισης των εργαζομένων. “Οι αντιπρόσωποι που θα αναδυθούν στη διάρκεια αυτής της σύμπραξης στη σκέψη, θα τη διατηρούν θερμή, θα νοιώθουν ότι  η χώρα προσέχει τα λόγια τους και θα επαγρυπνούνε μήπως δεν αποδώσουν με ακρίβεια τις προθέσεις της. Αυτοί οι αντιπρόσωποι θα είναι τα αληθινά απλά όργανα έκφρασης της δημόσιας σκέψης”.

         Θα αποστέλλονται διαρκώς στην Εθνοσυνέλευση που θα συνεδριάζει έχοντας  στον νου όχι μόνο αυτούς που ζουν αλλά και αυτούς που έζησαν και αυτούς που θα έρθουν στη ζωή.

          Η Εθνοσυνέλευση γέννημα ενός λαού που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση θα δίνει κάθε στιγμή στη χώρα μια ηγεσία.

                                 

Αυτά θα συμβούν

όταν η πρόκληση που ντροπιάζει

αποκτήσει πρόσωπο

και  άνθρωποι σαν εσάς και  σαν  εμένα

ελεύθεροι ξαφνικά από φόβο

πάρουν την ζωή στα χέρια τους.

Αυτό θα είναι μία πριγκηπική περιπέτεια!

μάτια μιλούν σε μάτια, μυαλό σε μυαλό, καρδιά σε καρδιά

και οι παρεμβάσεις στην ‘’ομαλότητα’’ πληθαίνουν

νέα πρόσωπα εμφανίζονται από παντού και συσπειρώνονται

γύρω από ιδέες  που πριν λίγο καιρό έμοιαζαν εξωπραγματικές

αλλά τώρα συζητιούνται παντού

 και άνθρωποι απλοί (αν ποτέ υπήρξε κάτι τέτοιο)

δένονται με συντροφικούς δεσμούς

και ολόκληρες γειτονιές  οργανώνονται και γίνονται  αδιάβατες

                                                                        για τις δυνάμεις της Τάξης.                                                       

Και μέσα στη δουλειά οι εργαζόμενοι οργανώνονται

Σε επιτροπές αυτοδιαχείρισης

και για πρώτη φορά έρχονται σε επαφή

με την ευθύνη και την αξιοπρέπεια.

Και αυτοί που κυβερνούσαν δεν κυβερνούν πλέον

και ο λόγος τους  γίνεται καταγέλαστος

και μέσα από την αταξία προβάλλει μια νέα τάξη.

       τότε…

ύστερα από κάποια συντριπτικά γεγονότα

αρχίζει να εμφανίζεται μια χώρα

που αφήνει πίσω της  το παλιό της πουκάμισο.

Αυτή η νέα κατάσταση πραγμάτων

προϊόν  και εγγυητής των πιο  άμεσων δημοκρατικών διαδικασιών

θα αποκαλείται απλά δημοκρατία.

Η  δημοκρατία ή είναι άμεση ή δεν υπάρχει!

-       Η δημοκρατία θα βγάλει την χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα αρνηθεί το χρέος. Θα  καταστήσει σαφές  ότι όποιοι θέλουν να τρυγήσουν αυτή τη χώρα μπορούν να έρθουν με τις κανονιοφόρους. Θα ξαναορίσει τις συμμαχίες.

-       Θα θέσει σε κίνηση την αγροτική παραγωγή με σκοπό την αυτάρκεια σε τρόφιμα. Προς τούτο, θα φέρνει για ένα η δύο χρόνια, αγόρια και κορίτσια από τις πόλεις στην ύπαιθρο για να επανδρώσουν αγροτικά κοινόβια να καλλιεργήσουν τη χέρσα γη και να κατοικήσουν τα άδεια σπίτια. Θα απλώσει ένα τέτοιο δίκτυο σε όλη την χώρα.

        Με το ζωηρό τους πνεύμα και λίγες ώρες δουλειάς κάθε μέρα, αυτά τα παιδιά θα δώσουν ζωή στην παρατημένη γη και με την παρουσία τους  θα ξυπνήσουν τα ναρκωμένα χωριά. Προβλέποντας  την μετακίνησή τους από κοινόβιο σε κοινόβιο θα τους δοθεί η δυνατότητα να γνωρίσουν  τη  χώρα τους.

Μετανάστες και ξένοι φίλοι  απ όλο τον κόσμο θα βρουν  μια θέση σ’ αυτά τα ζωντανά κύτταρα.

       Θα ενθαρρύνει συστηματικά την σκληραγωγία  και την εκπαίδευση των πολιτών από την φύση. Θα το κάνει αρχίζοντας  από την πιο τρυφερή ηλικία . Αυτά τα παιδιά της νεαρής Δημοκρατίας, ελεύθερα ανάμεσα σε ουρανό και γη να ζήσουν τον έρωτα   και να παλέψουν με τα εδάφη και τους καιρούς, μαθαίνοντας από πρώτο χέρι αιώνιους Νόμους, θα γίνουν τα δυνατότερα στηρίγματά της.

        Ξεκινώντας έτσι, η πολιτεία θα διευκολύνει την έξοδο κατοίκων  που έχουν εγκλωβιστεί στις πόλεις  προς την αναζωογονημένη ύπαιθρο.  Οι άνθρωποι ανασυστήνοντας εκεί μικρές κοινότητες θα ζουν όπως θα’ πρεπε να ζουν.

-      Θα βάλει μπροστά μία μικρών μεγεθών βιομηχανία με σκοπό την αυτοδυναμία.

Προς τούτο, θα ονομάσει τις ανάγκες  και θα ορίσει τις προτεραιότητες στην παραγωγή.  Θα δώσει χώρο στον πειραματισμό. Θα ενθαρρύνει ηθικά και υλικά την έρευνα.  Θα αρέσκεται σε ευφάνταστες και καινοτόμες λύσεις. Παντού όπου υπάρχουν άνθρωποι υπάρχουν λύσεις.

         Αντίθετα, θα χαλιναγωγήσει την ανάπτυξη της τεχνικής. Θα απαρνηθεί δηλαδή την ουτοπία της απεριόριστης ανάπτυξης.  Γνωρίζοντας την επεκτατικότητα του  Τεχνικού Πνεύματος και την αποξενωτική δύναμη της τεχνολογίας,  η δημοκρατία θα ζητάει κάθε στιγμή τον θρίαμβο του ολοκληρωμένου ανθρώπου.

       “Αν  η κατασκευή μιας γέφυρας  δεν πλουτίζει την συνείδηση αυτών που την δουλεύουν , η γέφυρα να μην γίνει, οι πολίτες  να συνεχίσουν να περνούν το ποτάμι κολυμπώντας ή με βάρκα.  Η γέφυρα δεν πρέπει να είναι ξεκάρφωτη , δεν πρέπει να επιβληθεί από έναν από μηχανής θεό στο κοινωνικό πανόραμα , αλλά αντίθετα πρέπει να βγει από το σωματικό μόχθο και την σκέψη των πολιτών . Η τεχνική πρέπει να φιλτραριστεί σ’ όλα τα μυαλά για να δεχτεί, να συλλάβει και  να αφομοιώσει ο πολίτης  τη γέφυρα στις λεπτομέρειες και το σύνολό της. Ο πολίτης  πρέπει να κάνει δική του την γέφυρα”.  Ότι δεν μπορεί να τραγουδηθεί από έναν λαό είναι επικίνδυνο για την ανεξαρτησία του. Όχι η τεχνολογία  αλλά η δημοκρατία πρέπει να έχει το προβάδισμα. Η γέφυρα στην  Άρτα  πρέπει να ξαναχτίζεται διαρκώς!

-      Θα απαρνηθεί την διέξοδο του δανεισμού. Θα καταστήσει δηλαδή σαφές ότι η χώρα θα καταναλώνει ό,τι  παράγει  και ό,τι  δεν μπορεί να παράγει  θα το αγοράζει άλλοτε πουλώντας κι άλλοτε ανταλλάσσοντας το περίσσευμα της παραγωγής της. Η εγκατάλειψη του δανεισμού είναι απαραίτητη  το πρώτο διάστημα  γιατί η χώρα έχει ανάγκη περισυλλογής  για να ανακαλύψει τις πραγματικές της ανάγκες  και τις πραγματικές της δυνάμεις. Και θα παραμείνει  σαν αρχή εσαεί  γιατί ο δανεισμός πάντα ωφέλησε τους δανειστές.

-      Θα διασφαλίσει την άμυνα της πατρίδας καλώντας άντρες και γυναίκες  στα όπλα και εκπαιδεύοντάς τους  διαρκώς σ’ αυτά.  Όχι μόνο  εσωτερικοί  αλλά και εξωτερικοί  εχθροί  θα την απειλήσουν  στα νέα της βήματα.

     “Σε  περίπτωση πολέμου ολόκληρο το έθνος  μάχεται ή εργάζεται. Πέρα από σχολείο πολέμου όμως ο στρατός  θα είναι σχολείο πολιτικής αγωγής. Πολιτικό σχολείο. Τα μεγάλα έργα συλλογικού ενδιαφέροντος  θα πρέπει να μπορούν να εκτελούνται από τους φαντάρους. Είναι ένα θαυματουργό μέσο για να δραστηριοποιηθούν οι αδρανείς περιοχές , να γίνουν γνωστές  σ’ ένα μεγαλύτερο αριθμό πολιτών οι πραγματικότητες της  χώρας. Για να αμυνθεί όμως η Δημοκρατία ενάντια στον μιλιταρισμό θα πρέπει να αποφύγουμε να κάνουμε τον στρατό αυτόνομο σώμα. Δεν θα πρέπει  να υπάρχουν στρατιώτες επαγγελματίες  κι ο αριθμός αξιωματικών καριέρας  θα πρέπει να ελαττωθεί στο ελάχιστο. Συγχρόνως  θα πολλαπλασιαστούν οι εθνοφρουροί και οι λαϊκές πολιτοφυλακές. Θα πρέπει δηλαδή  να αποφευχθεί η αποκρυστάλλωση ενός πνεύματος κάστας”.

        Ο στρατιώτης ενός ενήλικου έθνους δεν θα είναι ούτε πειθήνιος  ούτε μισθοφόρος αλλά ένας πολίτης  που με τα όπλα του υπερασπίζεται τον τρόπο  ζωής του. Έναν τρόπο ζωής για τον οποίο είναι υπερήφανος.

        Αν αυτά γίνουν έτσι , η επιβουλή από το εξωτερικό θα είναι ελάχιστη. Δεν  υπάρχει κράτος στον  κόσμο που δεν θα το σκεφτεί πολύ σοβαρά, πριν επιχειρήσει ενάντια σ’ έναν λαό που βρίσκεται σε εγρήγορση και πρόκειται να υπερασπισθεί το έργο του.

-      Θα απευθυνθεί σε όλους τους λαούς και σε κάθε έντιμο άνθρωπο απανταχού της γης ζητώντας την υποστήριξή τους  προς ένα καθεστώς που θέτει τα ουσιαστικά προβλήματα της ζωής και της διακυβέρνησης .  Η εμφάνιση μιας Δημοκρατίας  στη Νότια Ευρώπη, στις σημερινές εκρηκτικές συνθήκες, θα έχει καταλυτική επίδραση σε όλη την ήπειρο.

-       Θα φέρει μπρος σε ειδικά δικαστήρια, που θα συσταθούν γι αυτό τον σκοπό, μερικές δεκάδες δημόσια πρόσωπα του προηγούμενου καθεστώτος για όσα έκαναν ή δεν έκαναν τα τελευταία χρόνια. Θα φέρει σε δίκη όσους έκλεψαν δημόσιο χρήμα ή έβλαψαν με άλλο τρόπο το δημόσιο συμφέρον. Η περιουσία τους θα δημευτεί, θα τους αφαιρεθούν τα πολιτικά δικαιώματα, θα εξαναγκαστούν να αναπληρώσουν την ζημιά που έκαναν. Αυτό επείγει γιατί είναι  το απαραίτητο σημείο ρήξης  με την ενδημική διαφθορά του παρελθόντος.     

-------

       Η δημόσια συζήτηση, που αναγκαστικά θα αρχίσει, πάνω στο είδος της κοινωνίας που θέλουμε να φτιάξουμε και τις αξίες που θα την διέπουν θα είναι ένας από τους τρόπους ανάρρωσης  από το κακοφορμισμένο ψέμα και την ασχήμια στην οποία ζήσαμε επί τρείς δεκαετίες.

       Αν προϋπόθεση της δημοκρατίας είναι μια δύο αλήθειες  από όλους κατανοητές  , δεν μπορεί να έχει άλλο σκοπό από την ομορφιά. Την ομορφιά μες  στην απλότητα.

       Όλα αυτά χρειάζονται μια επανάσταση για να γίνουν .

       Όλα αυτά είναι η Επανάσταση.

       Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι μπορούμε να την αποφύγουμε;

       Όλοι γνωρίζουν ότι είτε συνεχίσουμε τον δρόμο των συνεχών συμβιβασμών είτε πάρουμε αυτόν της θαρραλέας  ρήξης, θα χρειαστούμε και το τελευταίο απόθεμα δύναμης. Ας κάνει λοιπόν ο καθένας μας μια απλή ερώτηση στον εαυτό του: Έχει ο δρόμος  που διαλέγω καρδιά? Αν έχει θα μας δώσει δύναμη. Αν όχι, θα μας πάρει όση έχουμε.

                                                                    

 Β.Η

    

Y.Γ.   Σ’ όλη αυτή την πορεία, κατά την γνώμη μου, κάποια σημεία απαιτούν όλη την προσοχή και τη φροντίδα μας:

         Αν υπήρχε ένας μόνο άνθρωπος  πάνω στη  γη, αυτός θα είχε μόνο υποχρεώσεις και κανένα δικαίωμα. Επομένως  οι υποχρεώσεις προηγούνται των δικαιωμάτων. Ας είναι αυτή η πρώτη αρχή για τους μελλοντικούς δημοκράτες.

         Το δημοκρατικό πολίτευμα πρέπει να μάθει να προφυλάσσεται από την έκρηξη των συλλογικών παθών . Σε κρίσιμες στιγμές ο Δήμος, υποκινούμενος από δημαγωγούς και λαϊκιστές, θα ρέπει προς αυτά. Τότε εμφανίζονται οι κίνδυνοι:  Το λάθος.  Το δημοκρατικό έγκλημα (γιατί η δημοκρατία μπορεί να αποδειχθεί ένα εγκληματικό καθεστώς όπως οποιοδήποτε άλλο) και τέλος  αυτό που υπήρξε η Νέμεσις κάθε λαού που βαδίζει προς την ελευθερία και την ενηλικίωση: ο Εμφύλιος πόλεμος!

          Η Δημοκρατία οφείλει να γνωρίζει τους δαίμονές της. Επειδή βασίζεται στην ελευθερία είναι ένα τραγικό καθεστώς . Συνεπώς η δημιουργία ενός σώματος σωφρόνων και σοφών πολιτών, που σε στιγμές έντασης και σύγχυσης συμβουλεύει, προτρέπει, αποτρέπει και αποτελεί αντίβαρο στην Εθνοσυνέλευση, ίσως είναι αναγκαία.

          Η γραμμή που χωρίζει το δίκαιο από το άδικο- τόσο σημαντική για την Δημοκρατία- η γραμμή της δικαιοσύνης, αρχίζει εδώ κάτω στη γη αλλά τελειώνει στον ουρανό. Χωρίς επουράνια δεν υπάρχει ούτε επίγεια δικαιοσύνη. Και η Αθήνα δεν θα τα είχε καταφέρει χωρίς τους θεούς της. Καλούμαστε λοιπόν κι εμείς σήμερα να ονομάσουμε αυτά που μας προκαλούν  τον σεβασμό, να δεχτούμε  μια νέα ταπεινότητα, να ξαναορίσουμε το ιερό. Να ξεκινήσουμε δηλαδή μία θρησκεία.

          Το έργο που αναλαμβάνουμε , οι κίνδυνοι που το απειλούν και η πολυπλοκότητά του προκαλούν δέος. Για να ανταπεξέλθει η δημοκρατία πρέπει να ‘’μηχανευτεί’’ τρόπους, να ‘’σκαρφιστεί’’ τεχνάσματα, να γεννήσει μέσα από σπλάχνα τελετουργίες, μύθους, ιστορίες, τέχνες. Να εμφυσήσει μια νέα υπερηφάνεια. Και να φτιάξει μία παράδοση.

Η Αλλαγή του Κόσμου

Εδώ και δεκαετίες, αλλά πολύ πιο καθαρά σήμερα λόγω της οξυμένης κρίσης, το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα κι ο λόγος που η κοινωνία μας φαίνεται να οδηγείται από αδιέξοδο σε αδιέξοδο, είναι η αδυναμία να διατυπωθεί απέναντι στα πράγματα ένας πολιτικός λόγος, που θα είναι και λογικά πειστικός αλλά και συγκινησιακά παρακινητικός. Ένας λόγος που θα απευθύνεται τόσο στο θυμικό, όσο και στο λογικό, καταφέρνοντας έτσι να συμπαρασύρει το βουλητικό των ανθρώπων προς μια έλλογη διέξοδο.

Μια σημαντική αιτία που ένας τέτοιος λόγος απουσιάζει, είναι, κατά τη γνώμη μου, ότι οι προσπάθειες αντιπολίτευσης στο κυρίαρχο αδιέξοδο διακατέχονται από τα φαντάσματα προηγούμενων, περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένων, απελευθερωτικών στιγμών. Κάποιοι θέλουν να βλέπουν το σήμερα με όρους 1789, άλλοι με όρους 1821, άλλοι σαν 1917, ή 1940, ή 1968, ή 1973. Έτσι, ανάλογα με την οπτική καθενός, καλούν σε μια αποτίναξη π.χ. μιας «τυραννίας» από ένα «πεινασμένο λαό», ή σε μια επανάσταση εναντίον μιας «απολυταρχίας» που «ποδοπατάει αλύπητα τα ανθρώπινα δικαιώματα», σε ένα «ταξικό αγώνα» εναντίον της «πλουτοκρατίας», ή σε μια «πάλη της εργατικής τάξης» ενάντια στην επιβολή «μεσαιωνικών συνθηκών» από τους καπιταλιστές, σ’ ένα εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα εναντίον «δυνάμεων κατοχής και δοσίλογων κυβερνήσεων», ή σε μια «εξέγερση με μπροστάρη τη νεολαία ενάντια σε μια χουντική κυβέρνηση».

Παρ’ όλο που όψεις πραγματικότητας υπάρχουν σε όλες αυτές τις οπτικές, η καθεμιά από μόνη της και όλες μαζί ή σε οποιοδήποτε μεταξύ τους συνδυασμό, είναι λαθεμένες∙ δηλαδή δεν καταφέρνουν να καταδείξουν αυτό που προσδιορίζει τη σημερινή κοινωνία και το οποίο διαφέρει από εκείνο που την προσδιόριζε σε όλες αυτές τις ένδοξες ιστορικές στιγμές. Την ίδια στιγμή, και για τον ίδιο λόγο, αποτυχαίνουν να αναδείξουν την ιστορική ιδιαιτερότητα ενός σημερινού υποκειμένου της αλλαγής, ή της ανατροπής, σε σχέση με τα προηγούμενα.

Σήμερα δεν βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος με μια απολυταρχία ή μια τυραννία, εδραιωμένη πάνω σε «μεσαιωνικές», δηλαδή κάθετα και απολυτοκρατικά ιεραρχημένες, συνθήκες δουλειάς και ζωής∙ ούτε με ένα πλουτοκρατικό καπιταλισμό θεμελιωμένο πάνω σε μια βιομηχανική, δηλαδή συγκεντρωτική και συντηρητική, οργάνωση της εργασίας και της κοινωνίας. Ούτε καν με μια κλασική αστική δημοκρατία, στην οποία δεν εκπροσωπούνται τα λαϊκά κι εργατικά στρώματα. Σήμερα έχουμε να κάνουμε με μια ολιγαρχική δημοκρατία εδραιωμένη πάνω σε μια άκρως εκτεχνικευμένη − δηλαδή νεωτεριστική, εξατομικευμένη και εκλαϊκευμένη/μαζική συνάμα − κοινωνία, η οποία διυλίζεται και διαμορφώνεται ολοένα και περισσότερο από ένα τεχνικό Σύστημα.

Παρά τις πάμπολλες αυταρχικές όψεις και τυραννικές συμπεριφορές της, λοιπόν, πρέπει να γνωρίζουμε, πως η σημερινή ολιγαρχική δημοκρατία διαφέρει από την τυραννία, την απολυταρχία ή τη χούντα, σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο: στο ότι κάνει το λαό διαρκώς συμμέτοχο, και έτσι «συνένοχο», στις καίριες πολιτικές επιλογές και πρακτικές της, πράγμα που τη βοηθάει να διασπείρει την «συνενοχή» και για τις επιμέρους πράξεις της.

Επιπλέον, παρά τους συντηρητισμούς και τους ανορθολογισμούς της, την ίδια στιγμή η ακραία εκτεχνίκευση της τριλεκτικής «παραγωγή-κατανάλωση-διοίκηση», και η καλπάζουσα − χάρη στην Πληροφορική ως πράξη και ως ιδεολογία − καρκινογένεση ενός τεχνικού Συστήματος εντός της σημερινής κοινωνίας, κάνουν το λαό διαρκώς συμμέτοχο, και έτσι «συνένοχο», όχι μόνο στις πολιτικές επιλογές και πρακτικές της ολιγαρχικής τάξης αλλά, επίσης, στην κυρίαρχη οπτική των πραγμάτων και στα κυρίαρχα ήθη, που έχουν πάψει να είναι αστικά και συντηρητικά. Για παράδειγμα, σε ό,τι αφορά τα ήθη αξίζει να προσεχτεί, πως οι κυρίαρχες τάξεις ασπάζονται ανοιχτά και με ολοένα και μεγαλύτερη άνεση μια σειρά από «στιλ» που έως πριν δυο δεκαετίες προσδιόριζαν το περιθώριο, ακόμα και τον λεγόμενο υπόκοσμο, δηλαδή στιλ απενοχοποιημένου μηδενισμού... ενώ την ίδια στιγμή τα λαϊκά στρώματα θεωρούν τίτλο τιμής το ότι κατορθώνουν ν’ αποτινάξουν τις παραδόσεις τους και να εκμοντερνιστούν κατά το πρότυπο των κυρίαρχων τάξεων, καταλήγοντας έτσι να ασπάζονται, και αυτά, «στιλ» απενοχοποιημένου μηδενισμού. Και σε ό,τι αφορά την οπτική των πραγμάτων, θα έλεγα πως δεν είναι τυχαίο λ.χ. ότι σε μεγάλο βαθμό ακόμα και οι αμεσοδημοκρατικές ριζοσπαστικές επικλήσεις εμπνέονται κατά βάθος από έναν ευφρόσυνο τεχνικό ουτοπισμό, στο βαθμό που στη θέση του συμβολικού πεδίου γράφουν «μηδέν» και υπολογίζουν ότι το κοινό δεν (θα) είναι συμβολικός Κοινός Λόγος αλλά αμοιβαίος συντονισμός δράσεων μέσω του διαδικτύου.

Κατόπιν όλων αυτών, εκείνο που εδώ θέλω να τονίσω, είναι ότι η σημερινή εδραίωση μιας ολιγαρχικής δημοκρατίας πάνω σε μια άκρως εκτεχνικευμένη/εκλαϊκευμένη κοινωνία που διυλίζεται και διαμορφώνεται ολοένα και περισσότερο από ένα τεχνικό Σύστημα, συνεπάγεται και μια ριζική αλλαγή σε ό,τι αφορά το υποκείμενο της κοινωνικής αλλαγής. Πρόκειται για μια αλλαγή, την οποία διαισθάνονται όλοι όσοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, βεβαιώνουν πως είναι πλέον δύσκολο «να διακρίνει κανείς με σαφήνεια τον εχθρό» − και αυτή τη δυσκολία νομίζω ότι προσπαθούν να υπερφαλαγγίσουν, αλλά λιγάκι κλείνοντας τα μάτια και χωρίς να ζοριστούν, όσοι προτιμούν να βλέπουν το σήμερα σαν ένα είδος αναβίωσης παλιότερων ένδοξων στιγμών υψώνοντας, έτσι, παλιές σημαίες κι ανασκάβοντας παλιά χαρακώματα.

Η αλλαγή του υποκειμένου της αλλαγής για την οποία μιλώ, προσδιορίζεται από το γεγονός ότι, εκείνο που συντηρεί την αδικία και την ανελευθερία των σύγχρονων κοινωνιών, δεν είναι πια μια τάξη συγκροτημένη έξω από το λαό (όπως ήταν η αριστοκρατία, ή η αστική τάξη των πρώτων αιώνων της κυριαρχίας της), ώστε να μιλάμε για «ταξικό εχθρό» και «ταξικό αγώνα» ακριβώς όπως έως τα μέσα με τέλη του 20ού αιώνα. Ούτε βεβαίως μια εξωτερική δύναμη κατοχής (όπως η οθωμανική αυτοκρατορία, ή οι φασιτικές και ναζιστικές δυνάμεις κατοχής του Β΄ ΠΠ), για να μιλάμε για «εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα». Ούτε και έχουμε να κάνουμε με κυρίαρχα ήθη βιομηχανικού τύπου, ώστε να μιλάμε για απελευθέρωση της φαντασίας και ριζοσπαστικοποίηση των επιθυμιών ως όπλα ανατροπής του κατεστημένου.

Το σημερινό υποκείμενο της αλλαγής προσδιορίζεται από το γεγονός της σημερινής συμμετοχής/«συνενοχής» του λαού στις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές, στην κυρίαρχη οπτική του κόσμου και στα κυρίαρχα ήθη της εκτεχνικευμένης και νεωτεριστικής ολιγαρχικής δημοκρατίας και, επομένως, έχει να συγκροτηθεί από τη σύγκλιση δυο δεδομένων:

1. από το ότι οφείλει να είναι σε θέση και διάθεση να αλλάζει όχι μόνο τον κόσμο αλλά και τον εαυτό του∙ και 2. από το ότι ο άνθρωπος αυτών των κοινωνιών έχει μπουκώσει πια από την «απενοχοποιημένη» υπερτροφία της εξατομίκευσης χωρίς ωστόσο να επιθυμεί, ακόμα, μια επιστροφή/υποστροφή σε κάποιον προ-εξατομικευτικό κολλεκτιβισμό.

Για να είμαι πιο ακριβής, γνώμη μου είναι ότι το υποκείμενο της αλλαγής δεν είναι απλώς θέμα ότι «οφείλει», «να είναι σε θέση», «να έχει διάθεση» να συγκροτηθεί κάτω από αυτούς τους δύο όρους: δεν μπορεί να υπάρξει, σήμερα, άλλου τύπου υποκείμενο της αλλαγής!

Πάνω σε αυτές τις γραμμές σκέψης θα προσπαθήσω να ακολουθήσουν οι επόμενες αναρτήσεις μου στον καλοτάξιδό μας Πύραυλο. Δεν κρύβω ότι έχω την αίσθηση, πως η κρίση που περνάει σήμερα η ελληνική κοινωνία έχει να κάνει, σε σημαντικό ίσως βαθμό, με την ολοκλήρωση της ένταξής της στις σύγχρονες εκτεχνικευμένες ολιγαρχικές δημοκρατίες και με τις καθυστερήσεις που είχε μέχρι σήμερα επιδείξει προς αυτή την κατεύθυνση - πράγμα που κάνει ακόμα πιο κρίσιμα τα παραπάνω ζητήματα.

Γιάννης Ιωαννίδης

Καλωσήρθες Κρίση! | 2

Ο Καπετάνιος ντύνεται με γυναικεία ρούχα κι ορμάει να λήστεψει το χρηματοκιβώτιο του πλοίου και σκοτώνει τον ταμία και μία εφιαλτική ορχήστρα παίζει τον εθνικό ύμνο και όλοι ορμάνε στις βάρκες κι η ορχήστρα παίζει τον εθνικό ύμνο κι ένας ανώμαλος με σουγιά έχει πιάσει πόστο σε μία βάρκα και κόβει τα δάκτυλα όσων προσπαθούν να πιαστούν και ν’ ανεβούν κι η ορχήστρα παίζει τον εθνικό ύμνο και το καράβι βουλιάζει...

Προδρομικό δημιούργημα του William Burroughs γραμμένο το 1946 για το ναυάγιο του Τιτανικού. Αλληγορία για το ναυάγιο της Αμερικής. Αλληγορία για το ναυάγιο ολόκληρης της Δύσης. Και έπονται οι τόσες και τόσες Αμερικάνικες ταινίες καταστροφής. Κρυφά και ανομολόγητα ο κόσμος τούτος για χρόνια τώρα ονειρεύεται το χαμό του.

            Ο Καπιταλισμός, που έγινε θεαματικός, έφτασε να γίνει θεαματικός πέρα από κάθε επιτρεπτό όριο. Το όριο μη-πραγματικότητας, δηλαδή, που θα μπορούσε ένα οποιοδήποτε κοινωνικό σύστημα να αντέξει. Όπως άλλοι απέτυχαν να φτιάξουν και να διοικήσουν έναν κόσμο που θα έμοιαζε είτε με στρατόπεδο είτε με εργοστάσιο, έτσι και τώρα αυτοί που επιχείρησαν να στήσουν και να νομιμοποιήσουν ένα κόσμο-καζίνο έφθασαν στο όριό του.

            Όταν άδοξα έληξε ο ενδοκαπιταλιστικός εμφύλιος και απαλλάχτηκε η Δύση από τον εσωκομματικό της αντίπαλο, τη Σοβιετική Ένωση, που επέμενε να εξασφαλίζει το γάλα για τα παιδιά και να κυνηγάει τους αντιφρονούντες, χάθηκε και ο λόγος ύπαρξης του «κοινωνικού» κράτους και των όμορφων δικαιωμάτων.

            Τώρα μπροστά στην άνοδο της Ασίας -και της ανατολίτικης εκδοχής του καπιταλισμού- όπου ούτε πολιτικά δικαιώματα υπάρχουν ούτε ψηλά μεροκάματα η Δύση πρέπει να ψαλιδίσει και τα δύο για να διατηρήσει την ανταγωνιστικότητά της. Οι ντόπιοι εργάτες της θα «κινεζοποιηθούν».

            Από την άλλη μεριά, βέβαια, οι Κινέζοι εργαζόμενοι, ως το λαιμό βουτηγμένοι μέσα στο απαστράπτον εμπόρευμα που παράγουν για τους Δυτικούς, έχουν ήδη μπει στον πειρασμό να βουτήξουν το δάκτυλο στο μέλι. Οι Ασιατικές ολιγαρχίες βλέπουν να έρχεται η ώρα της δικής τους ισχύος και η κινέζικη άρχουσα τάξη καλού-κακού προσπαθεί να στεγανοποιήσει το λαό της απέναντι στον κοινωνικό άνεμο που άρχισε να φυσά στον Αραβικό Κόσμο. Και είναι άγνωστο τι θα κάνουν οι Δυτικοί λαοί.

            Κεφάλαιο, κοινωνίες και κράτη μπαίνουν σε κίνηση προς αναζήτηση μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης, ώσπου ο καθένας να αποδεχθεί και να παραμένει σχετικά ήσυχος στην καινούργια θέση που θα αντιστοιχεί στην ισχύ του. Η Πορεία προς τη Νέα Γιάλτα θα είναι ταραχώδης.

            Το ερώτημα είναι: Θα ξεπεράσει ο καπιταλισμός την κρίση του και θα βγει δυναμωμένος κατακτώντας βαθύτερα την ανθρώπινη ψυχή ή ήρθε η ώρα αυτών που μίσησαν τα ψέμματά του;

            Αυτό θα εξαρτηθεί από τη θέση που θα πάρουν εκατομμύρια άνθρωποι στα μήκη και στα πλάτη.

Άκου:

η Έμμονη Βουλή

που όλα τα κεντρίζει

όλα τα κινεί.

Ετοίμασε γι’ αυτό

-την τόση ματαιοδοξία-

ταίρι φριχτό

ένα Βουνό από Πάγο

ακόμα αλαργινό και απόμακρο.

Καθώς

το ωραίο πλοίο

μεγάλωνε σε ανάστημα

σε χάρη σε θωριά

μακριά στη σκιερή σιωπή

μεγάλωνε και ο Παγώνας.

Ξανά ο Τιτανικός, ο εφιάλτης του Δυτικού ύπνου, από τον Thomas Hardy αυτήν τη φορά.

                                                                                                            Β. Η.

Καλωσήρθες κρίση!

       
Δεν είναι η κρίση αλλά η ανάπτυξη που φοβίζει τα παιδιά

       

       Ιστορίες Λεηλασίας: Η Καπιταλιστική Δύση αποστράγγισε τις "υποανάπτυκτες" χώρες με τις παλιές και νέες αποικιοκρατίες, στράγγιξε την ανθρώπινη ζωή μέσα κι έξω απ’ τα σύνορά της, μέσα στις μητροπόλεις, έξω στις αποικίες, συγκέντρωσε τον πλούτο από παντού και εξασφάλισε με παροχές τη συναίνεση και τη συνενοχή των υπηκόων της, οι οποίοι έκαναν πως δεν καταλάβαιναν από πού προέρχεται το άγχος θανάτου που νιώθανε μέσα «στις τέλεια εξοπλισμένες κουζίνες τους», η μοναξιά που νιώθανε μέσα στην πολυτέλεια που κύλαγε στους δρόμους  τους, από πού προέρχονταν τα φαγητά στο τραπέζι τους και ότι η Μάνα Γη είχε βιαστεί πίσω από ηθελημένα γυρισμένες πλάτες. Τέλος πάντων, φθηνά αγαθά - κρυφές ενοχές, όπως και φθηνά αγαθά - αδιόρατοι φόβοι.

      Η Δυτική Δημοκρατία παραχάραξε την όρεξη για ζωή, καλλιέργησε την παραίτηση, εκλέπτυνε την εκμετάλλευση, έκτισε ανθρώπους μέσα σε τοίχους, εχθρεύτηκε συστηματικά τον πραγματικό πλούτο των κοινωνιών και οργάνωσε την κυριαρχία που είναι τόσο πιο δυνατή όσο πιο αφανής.

       Κατά συνέπειαν η Δυτική Δημοκρατία, σαν κοινωνικό σύστημα και η αποθάρρυνση και ο φόβος σαν κοινωνικό αίσθημα έγιναν πράγματα αλληλένδετα.

       Κατόπιν καλούνται οι πάσης φύσεως ειδικοί να επιλύσουν τα πάσης φύσεως προβλήματα. Σαν να μπορούσε μια κοινωνία να προωθεί την ανημπόρια, να προκαλεί την αρρώστια και ταυτόχρονα να διατηρεί την υγεία του λαού μέσα από αυτάρεσκα Εθνικά Συστήματα Υγείας.

       «Παρά την λατρεία των σπορ και της υγείας η συμπεριφορά των Δυτικών λαών  μαρτυράει τη μείωση της ζωτικής ορμής».

        Ο φόβος της ζωής, η δειλία μπρος στο θάνατο, η μυθοποίηση της υγείας, να ένα πορτραίτο των σύγχρονων κοινωνιών!

       «Κι ο έρωτας που κάποτε ήταν τόσο εύκολος τώρα περιέπεσε σε δυσκολίες». Λες και θα μπορούσε μόνος αυτός, να ξεφύγει από τη νεύρωση  που περισφίγγει και κατατρώει τη ζωή. Λες και θα μπορούσες να φοβάσαι τη ζωή και να μη δειλιάζεις μπροστά στο δυνατότερο κάλεσμά της.

         Κι έπειτα μιλάνε για οικονομική κρίση απεραντολογώντας. Για μένα αυτό δεν είναι οικονομική κρίση, είναι κρίση στα θεμέλια, είναι τριγμός στα υπόγεια που ανεβαίνοντας απάνω ως την επιφάνεια, είναι φυσικό να εμφανίζεται πρώτα με όρους οικονομικούς, δηλαδή με τρόπους απτούς και μετρήσιμους. Αφού μέχρι τώρα τα μηνύματα δεν έγιναν αντιληπτά, από δω και πέρα οι “δείκτες” θα γίνονται συντριπτικοί. Είναι ολόκληρος ο Πολιτισμός που πονάει κι όχι μόνο η οικονομία του.

 

Βασίλης Ηλιακόπουλος