Η Οικονομία ως θέατρο διαμάχης της απόλυτης εξουσίας

Οι κοινωνίες πάντοτε αποτελούσαν το λάφυρο της ατέρμονης πάλης των εξουσιαστών για την απόλυτη εξουσία. Η πάλη αυτή, άτεγκτη και ολοκληρωτική, ποτέ δεν δίστασε να θυσιάσει στους στόχους της τις δομές, τους πόρους, τα άτομα της εκάστοτε κοινωνίας. Άλλωστε για όσους εξουσιάζουν, η μέριμνα δεν στρέφεται στη φροντίδα, παρ’ όλο που αυτό ισχυρίζονται, αλλά στη εξυπηρέτηση των όσων μετά μανίας στοχεύουν. Οι άνθρωποι που αποτελούν τις κοινωνίες λογίζονται από τους άρχοντες αυτού του κόσμου, εκτός φωτεινών εξαιρέσεων, σαν ένα κοπάδι αναλώσιμων  «πραγμάτων», που δεν ανήκουν στη τάξη τους και στο επίπεδο τους, άρα κάποιος μπορεί να τα διαχειριστεί και εφ’ όσον έχει την δύναμη, για την δική του βούληση. Είναι "ατυχία" τους  ότι στα σχέδια τους πρέπει να συνυπολογίσουν και αυτήν την παράμετρο.

Αφού το χρήμα αποτελεί το μαγικό ελιξίριο της σύγχρονης ζωής, δεν είναι παράλογο να ειπωθεί, ότι η οικονομία αναγκαστικά, αποτελεί και καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο μέρος στα μυαλά της κοινωνίας. Κάτι που πλέον συμβαίνει αυτόματα,  καθώς για να υπάρξεις, πρέπει απλά να σκέφτεσαι οικονομικά, με βάση πάντοτε το χρήμα.

Αυτό πλέον έχει περάσει και έχει γίνει η πρώτη και κυρίαρχη φύση μας. Έτσι, όσοι χειρίζονται την οικονομία, δηλαδή αυτοί που εξουσιάζουν, καθορίζουν απόλυτα τον τρόπο που θα διεξαχθεί το δικό τους παιχνίδι, το παιχνίδι της  εξουσίας.

Η οικονομική κρίση και αντίθεση, απλώς υποδεικνύει ότι μέσα στους κόλπους των αρχόντων , υπάρχει σφοδρή διαμάχη. Καινούργια στοιχεία έχουν μπει στο παιχνίδι, κράτη έχουν αποκτήσει ισχύ, η γεωπολιτική τάξη έχει διασαλευτεί, η λαιμαργία για ολοένα ευρύτερη επέκταση έχει αυξηθεί, οι μνήμες από τον όλεθρο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έχουν ατονήσει, οι υπερδυνάμεις δεν αρκούνται πλέον σε σφαίρες επιρροής, αλλά  στη κατάκτηση του πλανήτη.

Η απίστευτη συσσώρευση δανείων σε κράτη και ιδιώτες, ένα ποσό που το υπολογίζουν παγκοσμίως στα 56 τρις ευρώ και που μπορεί να είναι και περισσότερο, είναι αδύνατον να αποπληρωθεί, αλλά και αδύνατον να αγνοηθεί. Η καρκινική επέκταση αυτού του χρηματικού ελλείμματος καταδυναστεύει τους πάντες και δημιουργεί ένα απίστευτο αλαλούμ προβλημάτων οικονομικών, κοινωνικών, ψυχολογικών. Ολόκληρος ο πλανήτης φαίνεται να ζει με τον φόβο μιας οικονομικής κατάρρευσης.

Η σύγκρουση της παγκόσμιας ελίτ στο πεδίο της οικονομίας πήρε την μορφή μιας τάσης για ακραία λιτότητα (Σχολή του Σικάγο), στο επίπεδο της κοινωνίας, για περιορισμό της διακίνησης του χρήματος, που είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας και από την άλλη πλευρά σε μια επανάκαμψη της απελευθέρωσης του χρήματος, προς χάριν της ανάπτυξης και της κατανάλωσης (νέο-κεϋνσιανοί).

Η σύγκρουση αυτή, παρ’ όλο που κυρίως διαδραματίζεται πίσω από τις κουρτίνες της πολιτικής σκηνής, έχει σαν εφαλτήριο την πραγματική ζωή. Εκεί μια σειρά προβλημάτων, όπως η άναρχη ανάπτυξη της τεχνολογίας σε βάρος της πραγματικής εργασίας, η ανεργία, η συρρίκνωση αγορών ευρείας κλίμακας, το βιοτικό επίπεδο των καταναλωτών που αρνούνται να κατέβουν κλίμακα, έχουν μπλοκάρει την κίνηση της πραγματικής οικονομίας. Απλά, η κοινωνία της ευημερίας απαιτεί όλο και μεγαλύτερο μερίδιο από  την πίτα, μερίδιο πού η ελίτ των αρχόντων αρνείται να παραχωρήσει. Ο τρόπος που μέχρι σήμερα έχει οργανωθεί από το παγκόσμιο σύστημα η κοινωνία, απαιτεί αλλαγή.

Οποιαδήποτε αλλαγή όμως, πρέπει a priori να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της τάξης που οργανώνει τον κόσμο και όχι τους υπηκόους της. Κάθε φορά που απαιτείται παρόμοια αλλαγή υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο μιας γενικευμένης σύγκρουσης. Στο γήπεδο παίζουν μόνοι τους και οι θλιβεροί θεατές, που εν προκειμένω, είμαστε όλοι εμείς, παρακολουθούμε την εξέλιξη του αγώνα, που είναι αγώνας επικίνδυνος και αφορά όλους μας.

 Υπάρχει μια όμορφη γερμανική παροιμία που αποτυπώνει πλήρως, κατά την γνώμη μας, την νοοτροπία τους : «Όταν παλεύουν στο κάμπο τα βουβάλια, την  πληρώνουν τα βατράχια».

Είναι σαφές, τουλάχιστον με βάση την φτωχή κατανόηση μας, ότι η ίδια η κοινωνία αδυνατεί να διεκδικήσει ένα διαφορετικό όραμα για τον κόσμο μέσα στον οποίον ζει. Έτσι, απλά, γέρνει είτε δεξιά, είτε αριστερά μέσα στο γήπεδο, σαν να παρακολουθεί ένα αγώνα τένις, όπου τα μάτια τρέχουν να προλάβουν το μπαλάκι, που εναλλάσσεται με ταχύτητα στις δύο πλευρές .

Η κρίση μέσα στη οικονομία είναι κρίση μέσα στο στρατόπεδο της τάξης που άρχει και είναι κρίση εξουσίας. Στη θεατρική σκηνή της οικονομίας, οι στρατοί των διεκδικούντων, απλώς  υποβάλλουν τα όπλα και τις προθέσεις τους. Η τελική μάχη δεν θα δοθεί μέσα στη οικονομία, αλλά έξω από αυτήν και σε άλλα πεδία.

Συνήθως, οι άρχοντες επιλύουν τις αντιθέσεις τους με ριζική αντιπαράθεση, δηλαδή με πόλεμο, τα τύμπανα του οποίου ακούμε καιρό στα αυτιά μας.

Ουκρανία: Τα φαντάσματα επιστρέφουν, τα ψέμματα δεν τελειώνουν ποτέ

Όπως  έχει ειπωθεί πάρα πολλές φορές,  από αυτή την «ταπεινή» γωνιά της παράλληλης πολιτικο-κοινωνικής αφήγησης, οι κοινωνίες της Γης μοιράζονται εκ νέου από τους άρχοντες της. Έτσι παίζεται αυτό το παιχνίδι. Κάθε φορά που τελειώνει μια παρτίδα, όλα πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή, η «τάξη» των κοινωνιών καταστρέφεται, οι παίκτες δυναμώνουν ή αποδυναμώνονται, τα σύνορα πρέπει να αλλάξουν, άνθρωποι πρέπει να θυσιαστούν στο βωμό ενός πλανητικού παιχνιδιού, που σκοπό του έχει πάντοτε μια μονοδιάστατη και σταθερή  κατεύθυνση: την απόκτηση δύναμης των παικτών, τη μεγαλύτερη εξουσία των αρχόντων.

Η πολιτική σκακιέρα είναι στημένη εδώ και αιώνες. Ίδια, μόνιμη, σταθερή, πατώντας στα ίδια περίπου ψέματα, στα ίδια παλιά αλλά καλά κόλπα. Είναι άξια απορίας η επίσης σταθερή και μόνιμη αποδοχή όλου αυτού του παιχνιδιού δύναμης από την ευρεία μάζα των «υπόδουλων». Δέχονται να τρώνε τις ίδιες μπλόφες, τα ίδια ψέματα, εμπιστευόμενοι εκείνους που έχουν κάνει σαφές, διαχρονικά, μέσα από την δράση τους, ότι τους αντιμετωπίζουν σαν «αναλώσιμα πράγματα».

Η περίπτωση της Ουκρανίας  έχει ενδιαφέρον γιατί επιβεβαιώνει με τον πλέον περίτρανο τρόπο, ότι τα ψέματα και η απάτη από την μεριά των αρχόντων, πραγματικά, δεν έχει όριο.

Η Ουκρανία είναι φιλέτο. Έχει καλή στρατηγική θέση, έχει πυρηνικά, έχει φυσικό αέριο. Βρίσκεται στρυμωγμένη ανάμεσα στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας και της Ευρώπης. Τυπικά ανήκει στη επιρροή της Μόσχας, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση όπως και η Αμερική την λιμπίζονται. Φαίνεται, ότι αποτελεί καλό πιόνι στη ανάπτυξη των δυνάμεων τους. Γεωπολιτικά, αποδυναμώνουν τη Μόσχα αποκόπτοντας την από την μηδαμινή πρόσβαση που έχει σε θάλασσες,  αλλά και οικονομικά εκμεταλλευόμενοι τα πυρηνικά της και τον ορυκτό πλούτο της.

Με ποιο τρόπο θα την φέρουν προς την μεριά τους ;

Επιφέροντας μέσα στη Ουκρανία ένα καθεστώς διάλυσης. Πατώντας στο μίσος μιας μερίδας Ουκρανών απέναντι στους Ρώσους, προκαλούν κυβερνητική κρίση με αφορμή την διάθεση Ουκρανών να μπει η χώρα στη Ευρωπαϊκή Ένωση. Ορδές κόσμου ξεχύνονται στο δρόμο διεκδικώντας το δικαίωμα τους να ορίσουν την τύχη τους, στη διαφορετική διαχείριση. Σκληρές μάχες  διεξάγονται επί δύο περίπου μήνες στο Κίεβο αλλά και σε άλλες πόλεις της Ουκρανίας, η σφοδρότητα των οποίων σαστίζει όσους έχουν βρεθεί στο δρόμο σε ανάλογες συγκρούσεις. Επί δύο μήνες τα «αδιάβλητα» ΜΜΕ  της Δύσης  αναφέρονται με απολύτως κολακευτικά λόγια στους εξεγερμένους της Ουκρανίας.

Εν τέλει μαθαίνουμε, ότι αυτοί οι εξεγερμένοι, που με τόσο πάθος εξεγείρονται για να αλλάξουν αφεντικό, είναι στη πλειονότητα τους μέλη ενός ακραίου νεοναζιστικού  μορφώματος και μάλιστα από τα χειρότερα του είδους του. Παράλληλα με την υπεράσπιση του «δίκαιου» αιτήματος τους να αλλάξουν αφεντικό (!!!), εξαπολύουν διώξεις με το ίδιο πάθος σε μετανάστες και Εβραίους .

Η καθ’ όλα άψογη Ευρωπαϊκή Ένωση, η επίσης άψογη Αμερική, αλλά και οι απανταχού επίσημοι και άσημοι Εβραίοι, στο όνομα της διάλυσης της Ουκρανίας απλώς  σιωπούν ηχηρά, μήπως και ενοχλήσουν τα τάγματα εφόδου των νεοΝαζί της Ουκρανίας και δεν περατώσουν το έργο τους .

Δεν είναι περίεργο και ύποπτο; Ο ραβίνος στο Κίεβο στέλνει εκκλήσεις για βοήθεια από τα τάγματα εφόδου και όλο το Ισραήλ, τόσο ευαίσθητο σε παρόμοια ζητήματα, κωφεύει;

Από την απέναντι μεριά, οι επίσης «δημοκρατικοί» Ρώσοι, μαστιγώνουν δημοσίως τα μέλη των Pussy Riots , μαζεύουν στρατό γύρω από την Ουκρανία και επίσης σιωπούν ηχηρά για όσα συμβαίνουν στη Ουκρανία.

Οι «παλιές και καλές μέρες» του 1933, όπου κανείς δεν αντιλαμβανόταν σε Ανατολή και Δύση –γιατί άραγε;- που πήγαινε το τρένο της ιστορίας, επαναλαμβάνονται ελαφρώς μεταμορφωμένες στο παρόν . 

Μήπως, η αλματώδης άνοδος των νεοναζιστικών κρετίνων  σε όλη την Ευρώπη, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προετοιμασία μια σύρραξης, που θα αποκαταστήσει την καινούργια Τάξη μέσα στο παράδεισο της θεαματικής σκοτεινιάς;

Η ιστορία της Ουκρανίας υποδηλώνει ότι η ιστορία έχει σταματήσει το 1945. Οι παίκτες είναι οι ίδιοι, οι στόχοι τους οι ίδιοι, τα ψέματα τους τα ίδια, η μιζέρια και η αδράνεια της κοινωνίας η ίδια, η προοπτική για ένα κόσμο με διαφορετικά δεδομένα αποτελεί πλέον όνειρο ελαχίστων.

Η Ουκρανία, η Ελλάδα, η Αίγυπτος, η Συρία, το Ιράκ, η Παλαιστίνη, η Τουρκία, είναι κάποια από τα μέρη που το Παγκόσμιο Σύστημα έχει επιλέξει προς το παρόν να κάνει τις ασκήσεις του. Αυτές οι ασκήσεις, επώδυνες για όσους ζουν σε αυτές τις χώρες, καταδεικνύουν, ότι κάτι ευρύτερο υπάρχει σαν σχέδιο.

Το σκοτάδι εξαπλώνεται πάλι πάνω από τον πλανήτη και όλοι μας καμωνόμαστε πως είναι απλώς συννεφιά.

Το θέαμα της τρομοκρατίας και η τρομοκρατία του θεάματος

«Όποιος δεν λύνει το αίνιγμα, ξεγελιέται από αυτό. Όποιος ξεγελιέται, δεν είναι σοφός. Όποιος δεν είναι σοφός, πεθαίνει. Γιατί ο σοφός είναι ένας πολεμιστής που πρέπει να ξέρει να αμυνθεί ή να υποκύψει, καθώς και γιατί δίνει μόνος του την μάχη πού θα πρέπει να αποδείξει το ποιος είναι.»

«Όσοι μιλούν σήμερα για κοινωνική επανάσταση δίχως να καταγγέλλουν την τρομοκρατική αντεπανάσταση, έχουν στο στόμα τους ένα πτώμα».

Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι, Περί της τρομοκρατίας και του κράτους (1979)
στα ελληνικά, εκδ. Ύψιλον/βιβλία, 1982

Τζ. Σανγκουινέτι

Το καλό με την αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται διαφήμιση και φανφάρες για να επιβληθεί. Όταν εμφανίζεται στο προσκήνιο, απλώς επιβάλλεται με μια κρυστάλλινη  καθαρότητα, που όσο και αν οι εχθροί της την πολεμούν, αυτή στέκει ήρεμη και αλώβητη μέσα στο χρόνο διαλύοντας τα σύννεφα της σύγχυσης. Οι άνθρωποι που την πολεμούν δεν μπορούν επί της ουσίας να την βλάψουν, απλώς καθίστανται γελοίοι μπροστά στο εκτυφλωτικό φως της.

Αυτό που ορίζεται σήμερα ως τρομοκρατία είναι μια σειρά ενόπλων επιθέσεων από άτομα ή ομάδες μέσα στη καρδιά του αστικού κράτους ,με σκοπό  να υπάρξει αποκατάσταση ενός αισθήματος δικαίου, με όποιο τρόπο εννοεί κάποιος το δίκιο.

Οι τρομοκρατικές οργανώσεις καλύπτονται διαχρονικά από ένα πέπλο μυστηρίου, ως προς την δομή τους ,τον τρόπο πού εξασφαλίζουν τα μέσα της πάλης τους .Εμφανίζονται μέσα από το σκοτάδι ενός ακήρυχτου πολέμου μέσα στη κοινωνία και συνήθως καταλήγουν στη φυλακή είτε στα νεκροταφεία, παίρνοντας μαζί τους τα μυστικά τους.

Αποκαθιστούν μια πρόσκαιρη  αίγλη μέσα στη κοινωνία, όταν υποτίθεται ότι μάχονται στο όνομα  μιας απονομής δικαιοσύνης και επικρίνονται σφόδρα όταν στρέφονται σε  τυφλά  κτυπήματα πού θρηνούν αθώα θύματα.

Όπως και να 'χει, οι τρομοκράτες κινούνται ανάμεσα μας, μιλούν στο όνομα μας και προβαίνουν σε πράξεις πού υποτίθεται μας αφορούν. Άλλωστε ένας από τους στόχους τους είναι η δική μας αφύπνιση.

Διαχρονικά, όποτε έχουν υπάρξει τρομοκρατικές κινήσεις, έχουν υπάρξει δύο σαφή και άμεσα αποτελέσματα: φόβος και καταστολή. Οτιδήποτε άλλο η τρομοκρατία επιδιώκει, με κάποιο μαγικό τρόπο, δεν έχει  άλλο αποτέλεσμα.

Θα πρέπει κάποιος να είναι ηλίθιος ή ύποπτος για να μην αντιλαμβάνεται, ότι η πράξη του ανεξάρτητα από την πρόθεση του, παράγει σταθερά και μόνιμα αρνητικά αποτελέσματα ως προς αυτό πού επιδιώκει.

Δεν χρειάζεται νομίζω να αναλύσω εκτενώς τους λόγους  πού παράγονται αυτά τα ίδια σταθερά αποτελέσματα από τις τρομοκρατικές κινήσεις Όποιος έχει κάποια στοιχειώδη ιστορική μνήμη και κοινωνική ματιά αντιλαμβάνεται.

Η ιερή οργή επίσης πού η επίσημη εξουσία μαζί με τους εκάστοτε αβανταδόρους της, δημοσιογράφους ,σταλινικούς ,κόμματα , κτυπά -υποτίθεται- την τρομοκρατία θα ήταν για γέλια, αν μέσα από τον καθρέπτη πού ο ένας βλέπει τον άλλον δεν έβλεπε απλώς το πρόσωπο του.

Η εξουσία δεν φοβάται την τρομοκρατία γιατί η διαχείριση της αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα όπλα της για να φοβίζει το ανθρώπινο κοπάδι, όταν αυτό παρουσιάζει τάσεις ανεξαρτησίας.

Η τρομοκρατία επίσης φαίνεται ότι δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την εξουσία, διότι μέσα στους κόλπους της αναπαράγει απλώς τις ίδιες εξουσιαστικές σχέσεις τις οποίες υποτίθεται ότι στηλιτεύει με δυναμικό τρόπο.

Να 'χαμε να λέγαμε δηλαδή!

Εμείς τώρα, πού δεν είμαστε ούτε με τα όπλα στο χέρι, αλλά ούτε ασκούμε εξουσία και παρακολουθούμε αυτό το «θεατρικό» δρώμενο ανάμεσα στη εξουσία και τα άτακτα παιδιά της ,καλό θα ήταν να διατηρούμε την καθαρότητα μας ως προς αυτό πού διαδραματίζεται στο κοινωνικό θέατρο.

Η απελευθέρωση του ανθρώπου από τον Αρνητικό άνθρωπο -δηλαδή από τον άνθρωπο που αγαπά την εξουσία πάνω στους άλλους-, είναι αποτέλεσμα μιας επίπονης διαδικασίας αποκρυπτογράφησης του αινίγματος της ζωής. Όσοι λύσουν το αίνιγμα θα είναι οι σοφοί και όσο περισσότεροι σοφοί υπάρχουν, τόσο αυτός ο κόσμος θα έχει μεγαλύτερες ελπίδες να μεταμορφωθεί σε κάτι καλύτερο.

Ατέλειωτος κατήφορος

Ένας άνθρωπος 77 χρονών συνταξιούχος, αυτοκτόνησε χτες στη Πλατεία Συντάγματος, μπροστά από το ελληνικό Κοινοβούλιο.

Αυτοκτόνησε στις 9 το πρωί ,μέσα στη πλατεία κάτω από ένα δένδρο, έτσι απλά, μπροστά σε όλο τον έκπληκτο κόσμο ,πού πήγαινε στη δουλειά του.

Έθεσε τέρμα στη ζωή του, αφήνοντας ένα σαφές μήνυμα πολιτικής διαμαρτυρίας, πού καταγγέλλει την πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου, για τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται την κρίση πού έχει ξεσπάσει στη χώρα μας.

Αυτός ο άνθρωπος κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν ο πατέρας μας ή ο παππούς μας . Δεν λέει τίποτα πού δεν τον ξέρουμε προσωπικά. Είναι ένας από εμάς. Αυτοκτόνησε κάτω από τα μάτια μιας εξουσίας πού κοιτά την επικράτεια της στεγνά και άψυχα, εξαγγέλλοντας μέτρα οικονομικά πού θα εξυγιάνουν δήθεν το χρεοκοπημένο κράτος. Μέτρα πού το μόνο πού κάνουν είναι να οδηγούν στη απελπισία όλο και περισσότερο κόσμο. Σε μια απελπισία πού πλέον φαίνεται ότι δεν έχει επιστροφή.

Πώς αντέδρασε αυτή η πολιτική ηγεσία ,σε ένα συμβάν ,πού ανεξάρτητα από την άποψη πού έχει κανείς για την κρίση ,για το ποιος φταίει και το τι πρέπει να γίνει, είναι ένα συμβάν απολύτως θλιβερό ;

Συστέλλεται; Ντρέπεται; Ανατρέπει την στάση της; Απολογείται συναισθανόμενη ότι 1760 αυτοκτονίες από απελπισία για την κρίση και με τον τρόπο πού αυτή η πολιτική ηγεσία την χειρίζεται, σημαίνουν κάτι; Ή ,τελικά , δεν σημαίνουν τίποτα και όλοι αυτοί οι άνθρωποι πού χάθηκαν μέσα στη απελπισία ,έφταιγαν και καλά έπαθαν ότι έπαθαν;

Έκαναν αυτό πού η ποιότητα τους και το ήθος τους ,τους υπαγορεύει να κάνουν . Έκαναν κριτική στη πράξη του νεκρού. Προσπάθησαν να απομονώσουν την πράξη του από τα αίτια πού την οδήγησαν ,σπεκούλαραν εν όψει εκλογών ,ότι αυτοί θα βγάλουν τον κόσμο από την κρίση και προσπάθησαν να επιβάλλουν σιωπή για τα αίτια της πράξης, ισχυριζόμενοι δεν πρέπει να συνδέουμε την κρίση με τις κινήσεις πού επιλέγει να κάνει κάποιος, αλλά και ότι δεν θα πρέπει να συζητάμε για αυτό διότι καπηλευόμαστε και εμπορευόμαστε τον νεκρό.

Αυτοί πού εμπορεύονται τα πάντα , ολόκληρη την ζωή, τώρα θέλουν να ελέγξουν και τις ψυχικές μας αντιδράσεις και να τους επιβάλλουν σιωπητήριο.

Κάτω από τα μάτια τους, ο κόσμος πού υποτίθεται ότι εκπροσωπούν πεθαίνει, ασφυκτιά, βυθίζεται στη θλίψη και αυτοί σκέφτονται νούμερα και οικονομικά μέτρα. Πρέπει να σωθούμε από αυτούς πού θέλουν να μας σώσουν, από αυτούς πού η ανθρώπινη ζωή δεν σημαίνει τίποτα στους υπολογισμούς τους

Έχουμε καταλάβει πια ότι δεν έχετε ίχνος ντροπής . Το μονοπάτι σας δεν διαθέτει τέτοιες ποιότητες .Θα σας παρακαλούσαμε όμως, αν έχετε τουλάχιστον την πολιτική οξυδέρκεια πού απαιτείτε στο επάγγελμα σας, ΒΓΑΛΤΕ ΤΟ ΣΚΑΣΜΟ!!!!.

Ειλικρινά σας το λέω ,θα έχετε όφελος και επειδή μόνο από όφελος μασάτε, αν μη τι άλλο σκεφτείτε το. Μην παίζεται τόσο ξεδιάντροπα και ανερυθρίαστα, με το κοινό περί δικαίου αίσθημα . Είναι το ελάχιστο το οποίο μπορεί να κρατήσει μια κοινωνία για να μην γίνει κόλαση!!!!

Σε μια κοινωνία πού η πολιτική της ηγεσία αλλά και οι πολίτες που την απαρτίζουν μένουν απαθείς σε τέτοια συμβάντα ,είναι μια κοινωνία πού έχει χάσει κάθε ηθικό στήριγμα ,έχει χάσει κάθε πραγματική πίστη στο ζωντανό της κομμάτι, είναι μια κοινωνία πού δεν μπορεί να ονειρευτεί τίποτα όμορφο για τον εαυτόν της και τα μέλη της . Είναι μια κοινωνία πού φτιάχνει φέρετρα για τα μέλη της ,φέρετρα στα οποία κοιμάται η ίδια μέσα .

Είναι μια κοινωνία οριστικά πεθαμένη !!!

Το παρόν προδικάζει το μέλλον

«Τι τραγικό βασίλειο κι αυτό, αναλογίστηκε. Αυτοί εδώ είναι φυλακισμένοι και το αποκορύφωμα της τραγωδίας τους είναι ότι δεν το ξέρουν. Νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι, γιατί ποτέ δεν υπήρξαν ελεύθεροι και δεν ξέρουν τι σημαίνει ελευθερία.
Είναι μια φυλακή και λίγοι άνθρωποι το καταλαβαίνουν.»

                                                    Philip Dick, Θεϊκή Εισβολή

«Κύριε, είμαι από την Άλλη Χώρα…»

Είμαστε στο κέντρο μιας παγκόσμιας περιδίνησης.  Αυτό πού μέχρι χτες αποτελούσε βεβαιότητα , σήμερα δεν αποτελεί εχέγγυο ασφάλειας. Κατ’ κάποιο τρόπο, μάλλον κάποιος θα έλεγε , ότι οι σταθερές μας κλονίστηκαν, αφήνοντας ρωγμές πού επιτρέπουν τον φόβο να εισβάλλει μέσα στις ζωές μας. Η αυνανιστική ηρεμία του όλα είναι υπό έλεγχο, φαντάζει  ήδη μακρινό όνειρο.

Κάποιοι κρυφογελούν χαιρέκακα, γιατί αυτό πού  βροντοφώναζαν  και κανείς δεν τους άκουγε, σήμερα αποτελεί  κοινό τόπο.  Έτσι τώρα ρεφάρουν  και κοιτούν τους άλλους υποτιμητικά, επειδή νομίζουν  ότι αυτό τους δίνει ένα καλύτερο πλεονέκτημα να αντιμετωπίσουν την κατάσταση στο παρόν και μια διαύγεια πνεύματος  στο ότι πρόβλεψαν, όταν οι υπόλοιποι κοιμόντουσαν  τον ύπνο της υποτιθέμενης ευημερίας.  Ακόμα όμως και όσοι προέβλεπαν, δεν φαίνεται να είναι σε καλύτερη μοίρα από τους υπολοίπους.  Όλους μάς ακουμπά ο φόβος της αστάθειας, μαζί όλοι αναρωτιόμαστε με απορία ποιο θα είναι το αύριο για όλους μας.

Αυτή η απώλεια πρότερων σταθερών έχει ένα χαρακτηριστικό: δεν ήταν επιλογή μας, αλλά μάς επιβλήθηκε. Κάποιοι την είχαν αποφασίσει για μας, όταν εμείς περί άλλων τυρβάζαμε, την είχαν σχεδιάσει  και όταν οι καιροί έγιναν ευνοϊκοί  για τα σχέδια τους  άρχισαν να την κάνουν πράξη.  Αυτοί λοιπόν οι αόρατοι Άγνωστοι, πώς άραγε αισθάνονται για το έργο τους; Είναι ευχαριστημένοι, είναι δυσαρεστημένοι, ή απλώς σχεδιάζουν το αύριο;

Σχεδιάζουν το αύριο με την ίδια ψυχρή διαύγεια πού σχεδίαζαν  αυτό πού υπάρχει στο σήμερα;  Αυτοί άραγε φοβούνται;  Τι μπορεί να φοβάται άραγε  κάποιος ,που σχεδιάζει  συνέχεια το μέλλον; Μάλλον να μην του βγουν τα σχέδια του. Τι μπορεί να του συμβεί σε μια τέτοια περίπτωση, ποιες μπορεί να είναι οι επιπτώσεις πάνω του;

Σίγουρα στο κόσμο υπάρχουν Παίκτες που παίζουν παρτίδες σχεδιασμού και πάνω στο τραπέζι υπάρχουμε όλοι εμείς, που απλά ζούμε την ζωή μας αμέριμνοι και μάλλον νηφάλιοι μέσα στη απόλυτη άγνοια.  Απλώς, φαίνεται σαν να έχουμε διαθέσει τον εαυτόν μας σε μια παρτίδα που, εν τέλει, δεν έχουμε καταλάβει τους κανόνες .

Ο κόσμος στη πλειονότητα του φαίνεται να είναι αρνητικός σε σενάρια  πού  θέλουν  τη κοινωνία να ελέγχεται  από «πεφωτισμένους», ικανούς να επιβάλλουν την θέληση τους και να σχεδιάζουν πίσω από τις κουρτίνες το παρόν και το μέλλον. Η κοινωνία αρέσκεται να φαντάζεται ότι ελέγχει την μοίρα της, ακόμα και όταν η ιστορία της αποδεικνύει  ότι οι αποφάσεις  του κοινωνικού γίγνεσθαι παίρνονται πίσω από κλειστές κουρτίνες. Μας αρέσει να πιστεύουμε ότι έχουμε το έλεγχο της ζωής μας, αλλά κυρίως μας αρέσει να μην ασχολούμαστε  με την ουσία του προβλήματος, με το αν  αυτός ο έλεγχος που νομίζουμε ότι έχουμε, είναι ουσιαστικός και πραγματικός.

Έτσι στη τελική, παθητικά υποδεχόμαστε τις εξελίξεις. Έκπληκτοι αντιμετωπίζουμε αποφάσεις που οδηγούν την ζωή μας  σε εντελώς διαφορετικά μονοπάτια τα οποία μας ανατρέπουν καθημερινά. Που συνεχώς μας οδηγούν σε διαφορετικούς προορισμούς, από εκείνους που καρδιά μας, ή η λογική μας, θέλουν.

Έτσι, αυτό πού αποκαλούμε ζωή, μετασχηματίζεται διαρκώς, δίχως να το κατανοούμε, σε επιβιωσιακό  δράμα. Μάλλον κατεβαίνουμε  υποβιβάζοντας την ζωή σε ποσότητα . Η ποιότητα γίνεται ανάμνηση και στο τέλος θα την ξεχάσουμε εντελώς.

Το χτες δεν ήταν  ποιοτικά καλύτερο από το σήμερα και σίγουρα το αύριο θα είναι χειρότερο από το σήμερα. Η κοινωνία νοσεί και όσοι δεν το αντιλαμβάνονται  απλώς  προσπαθούν να αποφύγουν  να δουν  το προφανές. Είναι  λάθος να μπερδεύουμε τον ρεαλισμό με την απαισιοδοξία. Η κοινωνική νόσος είναι τόσο πλατειά διαδεδομένη  πού μπορεί να μας δημιουργεί  βάρος, κατάθλιψη, απογοήτευση, αδυναμία και φόβο, αλλά το να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε το πρόβλημα δεν μας λυτρώνει από όλα τα προηγούμενα, αντίθετα, μας αποτρέπει να δούμε τις πιθανές λύσεις.

Η ανθρωπότητα είναι ικανή για το χειρότερο, το έχει αποδείξει. Μιλά για ειρήνη και κάνει πολέμους , μιλά  για ευμάρεια και δημιουργεί  πείνα, μιλά για ευτυχία και παράγει δυστυχία, μιλά για την γνώση και συνεχώς βρίσκεται σε σύγχυση. Κάπου υπάρχει ένα καθοριστικό κρυμμένο λάθος στον τρόπο πού βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τα πράγματα γύρω μας και μέσα μας. Αυτό το λάθος όσο και να το εξορκίζουμε με εκλογικευμένες εξηγήσεις, φαίνεται  ότι παραμένει λάθος αόρατο και δεν εξορκίζεται. Η νύκτα μπορεί να είναι μεγάλη αλλά δεν υπάρχει περίπτωση κάποια στιγμή θα ξημερώσει. Όσοι θέλουν να αποφασίζουν να παρατείνουν την νύκτα μπορεί  να νικάνε πρόσκαιρα, αλλά δεν θα νικάνε για πάντα.

Το  Άτομο  και η Κοινωνία μπορεί επί του παρόντος  να ναρκισσεύονται στον καθρέπτη, αλλά δεν παύουν να κυοφορούν όλες εκείνες τις ποιότητες που μπορούν να τους μετασχηματίσουν σε αυτό για το οποίο είναι τελικώς πλασμένοι: να αναζητήσουν το Φως και την Ποιότητα  πού θα τους αναβιβάσουν στη κλίμακα της Δημιουργίας. Κάποια στιγμή τα τείχη της φυλακής θα σπάσουν  και οι σκλάβοι της συνήθειας, οι σκλάβοι της ανάγκης, οι σκλάβοι της παθητικότητας, οι σκλάβοι της τυφλής επιβίωσης, θα διαπιστώσουν ότι αυτό που τόσο καιρό ονειρευόντουσαν, την ζωή μέσα στο Βασίλειο της Ποιότητας δεν αποτελεί  μόνο συνθήκη τρελών και οραματιστών, αλλά αυτό για το οποίο ήταν πάντοτε προορισμένοι να πετύχουν.

Όσοι είναι ικανοί  για το χειρότερο, είναι εξίσου ικανοί και για το καλύτερο.

                                                                      Λυγκέας

Γυμνοί μπροστά στην Ισχύ.

12/2/2012

Αυτή την στιγμή ο ελληνικός λαός παιδεύεται γι αυτά που έκανε κι αυτά που παρέλειψε να κάνει.

Παιδεύεται γιατί καμώθηκε πως δεν ήξερε ότι τα δανεικά που εξασφάλισαν τα χρόνια της ευημερίας του, προέρχονταν από την ληστεία της ανθρωπότητας. Και ότι δανειστές του ήταν οι ίδιοι οι ληστές.

Παιδεύεται γιατί τα χρόνια της ευμάρειας θεώρησε ότι προϊόντα κατασκευασμένα αλλού, με παιδική εργασία και ημερομίσθια κάτω του ενός ευρώ, έπρεπε να είναι μέρος του κόσμου του. Παιδεύεται γιατί θεώρησε ότι ένα ζευγάρι παπούτσια Prada, αξίας 200 ευρώ, του άρμοζαν.

Προδίδεται απ΄αυτούς που εξέλεξε και με τους οποίους συνέπραξε για δεκαετίες στην ερήμωση της χώρας του.

 Και παραπονιέται γιατί οι μισθοί του τείνουν να γίνουν «μισθοί Βουλγαρίας» λες και οι Βούλγαροι, ή κάποιοι Σουδανοί, είναι παιδιά ενός υποδεέστερου θεού.

Τώρα που ο κόσμος του καταρρέει και τον συμπαρασύρει, προσεγγίζει την ιδέα της εξέγερσης. Για να εξεγερθεί όμως ένας λαός πρέπει να σιγουρευτεί για την ηθική υπεροχή του απέναντι στους κυβερνήτες του.

Αυτό ακριβώς γίνεται τώρα. Μέσα από τον παιδεμό έρχεται η συνειδητοποίηση των πραγμάτων και η εξιλέωση. Ο πόνος λεπταίνει τον άνθρωπο.

Μπαίνοντας ο λαός στην εξέγερση θα αντιμετωπίσει, με τρόπο οδυνηρό, την υλική και  οργανωτική υπεροπλία του αντιπάλου. Ανυποψίαστος ως τα χτες, βρίσκεται μπροστά στα σχέδια κάποιων υπερβατικών αγορών, τους παγερούς υπολογισμούς των «εταίρων», την συντεχνιακή στάση των πολιτικών και την κυβέρνηση. Κατεβαίνει στις διαδηλώσεις και βρίσκεται μπροστά σε έναν εσωτερικό στρατό και τον χημικό του πόλεμο. Γυρίζει σπίτι του, ανοίγει την τηλεόραση και πυροβολείται ακόμα μια φορά, ακριβώς ανάμεσα στα μάτια, από τα Μ.Μ.Ε.

 Επομένως πρέπει να ετοιμαστεί για έναν πόλεμο που δεν τον θέλησε. Κι όπως πάντα στον πόλεμο, η προετοιμασία είναι κατ’αρχήν  πνευματική.                

                                                                          

Πρέπει να δει, ποιος ήταν ως τώρα και ποιος θέλει να γίνει στο μέλλον. Πρέπει  να συνειδητοποιήσει τις αιτίες της συμφοράς του και χωρίς υπεκφυγές και βολικές συγκαλύψεις, να σταθεί απέναντί τους.

Πρέπει να ορίσει, το πού θέλει να πάει, τηρώντας απαράβατα τον κανόνα της ειλικρίνειας. Οι πράξεις του και οι σκοποί του πρέπει να είναι σύμφωνοι με τον Ηθικό Νόμο. Όσο πιο πολύ πλησιάζει την ακεραιότητα τόσο πιο ανίκητος θα γίνεται.

 Όταν τα δυο σημεία - αφετηρία και σκοπός- ορισθούν με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια, τότε η ενδιάμεση πορεία θα γίνει κατορθωτή.

                                                                                                                       

Θα του χρειαστούν όλη του η διαύγεια και  η ευφυία. Όλη η ευρηματικότητα και η φαντασία. Μέσα στην οργανωμένη συσκότιση του νου θα του χρειαστεί η πιο απλή λογική. Μέσα στη διάλυση κάθε διανοητικής συγκρότησης, η ανασύστασή της. Μέσα στο κρύο του άπειρου σχετικισμού, η διατύπωση απαράβατων αξιών. Θα του χρειαστούν τα λόγια και ο ρυθμός ενός μεγάλου συλλογικού παραμυθιού που θα  το αφηγείται χαμηλόφωνα στον εαυτό του. Μια ενιαία, συλλογική αφήγηση που, «όπως στα παιδιά» θα συντάξει τον διάχυτο φόβο και θα δώσει μορφή και «πρόσωπο στο άπιαστο τέρας που παραμονεύει στο σκοτάδι». Πρέπει δηλαδή η ψυχή του λαού να οργανωθεί και μυθολογικά.

Τότε η πορεία αυτή θα αναληφθεί με θάρρος και θα ακολουθηθεί με αφοσίωση. Και θα είναι γι αυτόν ένα σχολείο.

                                                Β.Η

Τέλος εποχής

Δεν υπάρχει κάτι πιο κοινότυπο να πει κάποιος από το ότι η εξουσία ψεύδεται συνεχώς και αδιάλειπτα. Για όσους κυβερνούν, το ψέμα υπήρξε ανέκαθεν ο βασικός άξονας με τον οποίον διευθύνουν την κοινωνία.

Το πρόβλημα με το ψέμα είναι ο τρόπος που θα περάσει μέσα στη «αγορά» για να γίνει πιστευτό. Η τέχνη του να στήσεις ένα κοινωνικό ψέμα απαιτεί σίγουρα μια πολύ καλή και ρεαλιστική αντίληψη της πραγματικότητας. Απαιτεί επίσης φοβερή πειστικότητα και αμοραλισμό, καλή και σαφή προοπτική του πού στοχεύεις και τι θέλεις να πετύχεις. Οφείλεις να γνωρίζεις αρκετά καλά τον παραλήπτη του ψέματος, τα όρια του, τις συναισθηματικές του εμπλοκές, κυρίως όμως να γνωρίζεις εκείνο το πεδίο όπου μπορείς να τον εγκλωβίσεις με τρόπο τέτοιο, που και το ψέμα «να φάει», αλλά και να μην μπορεί, ακόμα και αν έχει τις υποψίες του, να αντιδράσει.

Όλα αυτά καταλήγουν, ότι για να στήσεις ένα τέτοιο ψέμα, θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις μια ολοφάνερη όψη της πραγματικότητας, που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, ενώ οι στόχοι σου να αφορούν κάτι  που κανείς δεν μπορεί ή δεν θέλει να δει! 

Εύλογα και καλοπροαίρετα θα μπορούσατε να μου πείτε, στηριζόμενοι στη προσωπική σας εμπειρία – γιατί όλοι έχουμε πει ψέματα στη ζωή μας –, ότι για να μπορεί κάποιος ή κάποιοι να δράσουν με τέτοια μέθοδο σε επίπεδο κοινωνίας, θα πρέπει να διαθέτουν ένα αυξημένο βαθμό διαστροφής. Μια ολοκληρωτική έλλειψη ηθικότητας. Κάτι τέτοιο απαιτεί ανθρώπους που το μόνο που τους ενδιαφέρει, είναι η προσωπική τους επιδίωξη και τίποτα άλλο.

Θα μπορούσατε να μου το πείτε, γιατί στη πραγματικότητα δεν πιστεύετε ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Κρίνετε με βάση τους εαυτούς σας και νομίζετε ότι όλοι είναι ίδιοι με σας. Ικανοί για μικρά ψεματάκια, στη μαμά και στο μπαμπά, στο αφεντικό, στη γυναίκα σας και στον άνδρα σας, όταν διαπράττετε καμιά απιστία.

Εμείς οι άνθρωποι, όντας κατά βάση μέτριοι, δεν αντιλαμβανόμαστε  ούτε το μεγαλείο που κρύβει η αγιοσύνη, αλλά ούτε και τη θέληση και δύναμη της προσωπικότητας που διέπει το κακό.

Η οικονομική κρίση που, ενόσω γράφονται αυτές οι γραμμές, διαποτίζει ολόκληρο τον πλανήτη, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ψέμα που διαχύθηκε στη κοινωνική αγορά, με σκοπό να παραπλανήσει και κατ’ αυτό τον τρόπο να συγκαλύψει μια ευρύτερη πολιτική, κοινωνική και εν τέλει ψυχική αλλαγή στη διακυβέρνηση αυτής της κοινωνίας από την μεριά της εξουσίας.

Τα καθημερινά ανακοινωθέντα για τα υπέρογκα χρέη των κρατών και των ιδιωτών, που δήθεν κάνουν τις αγορές να είναι νευρικές και να μην έχουν εμπιστοσύνη, οι περικοπές των μισθών και των συντάξεων, η πίεση που δήθεν ασκείται στα κράτη για να πάρουν μέτρα που θα ανατρέψουν την χρεωκοπία τους - όλα αυτά δεν είναι παρά το πεδίο που διάλεξε το ψέμα για να στήσει την απάτη του. Είναι το πεδίο της οικονομίας, που όλοι αποδέχονται ως αναγκαίο και πραγματικό. Συνάμα όμως είναι και το πεδίο εκείνο, στο οποίο η εξουσία πραγματώνει την μπλόφα της, γνωρίζοντας ότι είναι και το μόνο πεδίο όπου εν τέλει όλοι βρίσκονται με την πλάτη στο τοίχο.

Στη σημερινή κοινωνία, στο βαθμό που ελέγχεις το χρήμα, ελέγχεις την κοινωνία. Μπορείς να περάσεις όποια μέτρα θέλεις με όποιον τρόπο τον θέλεις, γνωρίζοντας εκ των προτέρων, ότι όταν όλοι βρίσκονται σε ένδεια ή υπό την απειλή της ένδειας, κυριεύονται από φόβο και ο φόβος είναι ο σύμβουλος για να είναι κανείς υπάκουος.

 

Η Ελλάδα ήταν ο γεωγραφικός χώρος που αποφασίστηκε να λάβει σάρκα και οστά το ψέμα. Ήταν πολύ βολικό μέρος, δεδομένου ότι η ίδια η χώρα παραπαίει αιώνες επί αιώνων ανάμεσα στο μεγαλείο και την προδοσία. Αναπαύεται σε δάφνες του παρελθόντος, που κρατούν μια ελάχιστη σχέση με το παρόν. Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας επιτρέπει στους σύγχρονους Έλληνες να απολαμβάνουν ήλιο, θάλασσα και μια σχετική άνεση. Παράγοντες που καθιστούν τον λαό της κατά βάση λάτρεις της ευζωίας. Εκείνοι που ζουν καλά, θέλουν να συνεχίσουν να ζουν καλά και ονειρεύονται να ζουν ακόμα καλύτερα.

Ο τόπος, επίσης, έχει ιστορία, μακραίωνη ιστορία είναι αλήθεια, αντίστασης, νικηφόρας αντίστασης, σε δυνάμεις που θέλησαν να τον κατακτήσουν. Είναι τόπος που γέννησε τη φιλοσοφική σκέψη, αλλά και την δημοκρατία. Όλα όσα εννοούμε ως δημοκρατικό πολίτευμα - πού υποτίθεται ότι θεωρείται το καλύτερο από όσα υπάρχουν - γεννήθηκαν σε αυτόν εδώ τον τόπο, ο οποίος υπερασπίστηκε τους δημοκρατικούς δεσμούς πολλές φορές και με το αίμα του και με ανείπωτο κόστος.

Αυτός λοιπόν είναι ο τόπος που επιλέχτηκε από την ελίτ της εξουσίας, σαν ο αρχικός τόπος για να ξετυλιχτεί  η απάτη. Το περιβάλλον της απάτης είναι η οικονομική κρίση χρέους.   Ο στόχος: η αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης, όχι μόνο στη Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική.

Όταν διαμορφώνεις περιβάλλον οικονομικής κρίσης, είναι σαφώς πιο εύκολο να καταργήσεις δικαιώματα, είτε πολιτικά είτε εργασιακά. Δημιουργείς κλίμα ανασφάλειας και φόβου, αποκρύπτεις εντέχνως τους υπαίτιους και αναδεικνύεις προτεραιότητες και υποχρεώσεις εκεί που δεν υπάρχουν. Κρύβεις τους δόλιους σκοπούς σου μέσα στη κυρίαρχη απάτη της οικονομίας. Γνωρίζεις πολύ καλά αυτό από το οποίο όλοι εξαρτώνται, και το χρησιμοποιείς για να καλύψεις την πρόθεση σου να κυβερνήσεις συγκεντρωτικά. Χρησιμοποιείς λοιπόν εκείνο το ευρωπαϊκό κράτος, πού έχει παράδοση στη συγκεντρωτική εξουσία, τη Γερμανία, αρχικά, απέναντι σε ένα λαό που έχει παράδοση την δημοκρατία, την Ελλάδα. Αν ο στόχος σου είναι να καταργήσεις την δημοκρατία, πρέπει να υποδουλώσεις την κοιτίδα της.

Θα μπορούσε να ήταν ένα πολύ καλό σενάριο πολιτικής φαντασίας. Όμως εμφανίζεται μπροστά μας σαν ζοφερή πραγματικότητα.

Κάτω από την παγκόσμια χλεύη, η Ελλάδα κλήθηκε να πραγματώσει μια χρεωκοπία και να υποστεί την ενοχή, ότι εξ αιτίας της κινδυνεύει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Κλήθηκε με τρόπο βάναυσο να πάρει μέτρα, που επί της ουσίας διαλύουν τον ψυχικό, τον πνευματικό και τον οικονομικπολιτικό ιστό της. Στη συνέχεια η κρίση, ως δια μαγείας, επεκτάθηκε σε ένα πλήθος χώρες, όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ιταλία, το Βέλγιο ... και πάει λέγοντας. Έγινε κρίση ευρωπαϊκή, κρίση του ευρώ, κρίση της Ευρώπης. Και σε λίγο θα γίνει και παγκόσμια.

Σήμερα, μέσα στη δίνη της μάχης που δίνει το συγκεντρωμένο θέαμα για να καταργήσει τον διάχυτο εαυτό του με σκοπό την απόλυτη κυριαρχία του, το καθήκον κάθε πολίτη που δεν θέλει να τον καταπιεί το σκοτάδι της σύγχυσης, είναι να αποδείξει - σε όσους προσπαθούν να τον καταστήσουν σκλάβο της ανάγκης-  ότι είναι οπαδός της αλήθειας.

Την κρίση - που στη πραγματικότητα δεν είναι κρίση αλλά μια παρτίδα κυριαρχίας και διαμόρφωσης καινούργιου πολιτικού πλαισίου για να μας κυβερνούν -, θα πρέπει να την αντιμετωπίζουμε σαν μια επέκταση και νίκη του αρνητικού μέσα στη πραγματικότητα. Σε μια πραγματικότητα που σταδιακά θα την μετασχηματίζουν σε ζόφο.

Ζούμε σε μια μαύρη εποχή, οι Ινδοί την ονομάζουν εποχή της Κάλι Γιούγκα και την χαρακτηρίζουν σαν την εποχή που το πνεύμα βρίσκεται στο χαμηλότερο του σημείο, ενώ η παρουσία του κακού στη μεγαλύτερη της ανάπτυξη. Δυστυχώς, επιβεβαιώνονται.

Χρειάζεται να σταθούμε απέναντι στις μπλόφες της εξουσίας, κατανοώντας ότι το πρόβλημα της οικονομίας δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, σε μια κρίση πού απλώς θέλει να μας αλλάξει όλους εκτός από τον εαυτό της και προς το συμφέρον της.

Η ζωή στα χρόνια του ψέμματος

«Χωρίς αμφιβολία η εποχή μας (….) προτιμά την εικόνα από το αντικείμενο, το αντίγραφο από το πρωτότυπο, την αναπαράσταση από την πραγματικότητα, το φαινόμενο από το είναι (…). Το ιερό για αυτήν δεν είναι παρά η ψευδαίσθηση και το ανίερο είναι η αλήθεια. Ή μάλλον το ιερό μεγαλώνει στο μέτρο πού μικραίνει η αλήθεια και αυξάνεται η ψευδαίσθηση, έτσι ώστε για αυτήν το αποκορύφωμα της ψευδαίσθησης να αποτελεί το αποκορύφωμα του ιερού».

ΦΟΫΕΡΜΠΑΧ, Πρόλογος στη δεύτερη έκδοση της Ουσίας του Χριστιανισμού

Ζούμε στο κόσμο της εξουσίας και των χρημάτων. Η αντικειμενική πραγματικότητα αυτού του κόσμου καθορίζεται άμεσα από αυτές τις «αξίες»: την εξουσία και τα φράγκα. Σε ένα κόσμο λοιπόν πού καθορίζεται από αυτές τις «αξίες», αν δεν έχεις φράγκα και εξουσία, είσαι επί της ουσίας ένα τίποτα . Είσαι, είμαστε, η ενόχληση αυτής της κοινωνίας που οραματίζεται τον εαυτό της με βάση την ανάπτυξη την οικονομική, που εν τέλει θα της δώσει μεγαλύτερη εξουσία απέναντι σε όσους δεν μπορούν να τρέξουν αρκετά γρήγορα για να ανέβουν στο άρμα της οικονομικής προόδου.

Αυτή είναι η βασική αξία της κοινωνίας του πλανήτη μας και νομίζω ότι θα ήταν απόλυτα διαφωτιστική για όλους μας, αν δεν πασπαλιζόταν – για να μπορέσει να γίνει εύπεπτη - από «ουμανιστικές» ιδεολογίες. Έντεκα στις δέκα κουβέντες των ηγετών μας αφορούν την ανάπτυξη, την οικονομική ανάπτυξη βεβαίως, ανεξαρτήτως κόστους. Όταν μιλάμε «ανεξαρτήτου κόστους», όπως καταλαβαίνουμε μιλάμε για ανθρώπους

Αυτές οι ουμανιστικές ιδεολογίες - πού με την πάροδο των αιώνων εκλεπτύνονται τρομερά, άρα γίνονται και πιο επικίνδυνες - φαντάζονται αυτόν τον κόσμο και τους ηγέτες του σαν να βρίσκονται σε μια διαδικασία πάλης με αόρατους εχθρούς που μπαίνουν εμπόδιο στη πρόοδο της κοινωνίας. Οικονομική ύφεση, υπερδανεισμός, κακή διαχείριση, υπερκατανάλωση και πάει λέγοντας. Ποιος τα έκανε όλα αυτά, για ποιους λόγους, τι κέρδισε στη πορεία, ποιους ρητά εξαπάτησε ... περί αυτών ουδείς λόγος

Αυτό είναι το απόλυτο ψέμα και η απάτη τους .

Δεν υπάρχουν αόρατοι εχθροί σε αυτό το επίπεδο που αναφερόμαστε. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι διψασμένοι για χρήμα και εξουσία που αντιπαλεύουν με άλλους ανθρώπους επίσης διψασμένους για χρήμα και εξουσία για το ποιος θα ανέβει στο θρόνο της απόλυτης δύναμης. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι ικανοί να αμφισβητήσουν τα πάντα, όσο και ακραία να είναι, αρκεί να μην θίξουν αυτό πού είναι η βασική τους αξία: την εξουσία και το χρήμα.

Αυτό είναι το όραμα τους για τον κόσμο και αν το κοιτάξουμε ιστορικά, αυτό ήταν ανέκαθεν. Δεν θα πρέπει να έχουμε καμιά αυταπάτη. Ο υπόλοιπος κόσμος, εμείς δηλαδή, είμαστε το μέσον απλώς για να φτάσουν στο στόχο τους που είναι η επικράτηση. Το μέσον δεν έχει καμιά αξία. Μόλις δεν εξυπηρετεί, καταργείται. Αν βγει ένα καλύτερο μέσο , χωρίς δεύτερη σκέψη, αντικαθιστά το παλιό. Το μέσον δεν έχει ουμανιστική αξία, ή ακόμα και αν έχει, τη χάνει μόλις χάσει την αποτελεσματικότητα του. Αυτή είναι η αρχή όσων μας διοικούν. Η απόλυτη αντιστροφή του νοήματος πού θα όφειλε να έχει μια κοινωνία στοιχειωδώς ευνομούμενη. Ο άνθρωπος είναι το μέσο και όχι ο σκοπός της κοινωνίας.

Όσο για μας, πού δεν συμμετέχουμε στις ονειρώξεις της εξουσιαστικής ελίτ, το παραμύθι πού διαρκεί αιώνες επί αιώνων σε αυτό τον πλανήτη, φαίνεται να το οικειοποιούμεθα με ζέση περιμένοντας ίσως, είτε να πέσει κανένα κόκκαλο για να γλύψουμε, είτε για να το κριτικάρουμε ζηλεύοντας κατά βάθος όλους αυτούς που άρχουν εις βάρος μας και με την ανοχή μας .

Τους ζηλεύουμε γιατί αν μας δινόταν η ευκαιρία, το ποιο πιθανόν ήταν να κάναμε το ίδιο. Πώς αλλιώς να κατανοήσεις, ότι επί αιώνες συναινούμε στο να συμμετέχουμε σε μια παρτίδα που εν τέλει είναι πάντοτε εις βάρος μας;

Η συμμετοχή δεν είναι με κανένα τρόπο συνευθύνη, αυτό είναι ένα ευφυές κόλπο της προπαγάνδας της εξουσίας για να ενοχοποιήσει όλους όσους προσέτρεχαν για να γλύψουν τα κόκαλα πού έριχνε στα «σκυλιά» της. Το να μην συμμετέχεις μέσα σε αυτή την κοινωνία, δηλαδή να μην δουλεύεις, να μην ζεις με χρήματα, το να μην κάνεις λαμογιές, να είσαι δηλαδή παρών με το αστρικό σου σώμα και όχι με το υλικό, μάλλον είναι αδύνατο. Η άποψη που λέει ότι σε ένα κόσμο πού ζει μέσα σε περιβάλλον βόθρου, οφείλεις να είσαι άμεμπτος δια να ομιλείς, στερείται αν μη τι άλλο ρεαλισμού και συμπόνιας.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο ότι δεν είμαστε άμεμπτοι, αλλά στο γεγονός ότι δεν κατανοούμε το πόσο δεν είμαστε όλοι μας, για ποιους ευτελείς λόγους υποκύπτουμε στο να μην είμαστε και κυρίως στο ότι δεν έχουμε κανένα όραμα να αλλάξουμε.

Η εξουσία δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Από τα πανάρχαια χρόνια επέλεξε το μονοπάτι της και για να είμαστε ειλικρινείς, το ακολουθεί με ευλάβεια και προσήλωση .

Εμείς όμως,

• ως πότε θα είμαστε διατεθειμένοι να μιαίνονται οι μέρες μας, που εν τέλει δεν είναι και άπειρες, από τις γελοίες οικονομικές τους αναλύσεις πού μας υποτιμούν βαθύτατα και κυρίως μας λένε ψέματα;

• ως πότε ο ήλιος μας θα κρύβεται πίσω από τους αριθμούς τους, που δεν έχουν ψυχή;

• ως πότε θα μας απαγορεύουν να δούμε ένα κόσμο διαφορετικό από τον κόσμο της οικονομίας;

Δεν θέλω πια να ζω και να κοιμάμαι σε ένα κόσμο αριθμών, που το μόνο πού κάνουν είναι να συγκαλύπτουν την αλήθεια.

Ο κόσμος σας δεν είναι ο κόσμος μου!!

«Καθένας είναι προϊόν των έργων του...

 Καθένας είναι προϊόν των έργων του και η παθητικότητα κοιμάται όπως έχει στρώσει
Γκυ Ντεμπόρ, Εισαγωγή στη τέταρτη ιταλική έκδοση της «Κοινωνίας του Θεάματος».

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής κοινωνικής εξαθλίωσης σε παγκόσμιο επίπεδο βρίσκεται καταφανώς στη αποδοχή του οράματος της εξουσίας σαν ένα πλήρως αποδεκτό όραμα ολόκληρης της κοινωνίας των ανθρώπων.

Το όραμα της εξουσίας για την οργάνωση και την διεύθυνση της κοινωνίας δεν πραγματώθηκε αναίμακτα. Η εξουσία παλεύει καθημερινά με απόλυτη αφοσίωση και συνέπεια ως προς τους στόχους της και με ισχυρές δυνάμεις που την αμφισβητούν και βρίσκονται στο στρατόπεδo της, αλλά και με την ίδια την κοινωνία, την οποία πρέπει να πείθει αδιαλείπτως για την άποψη της. Η εξουσία γνωρίζει το τι θέλει μέσα στο κόσμο, γνωρίζει το πώς και με τι κόστος θα το αποκτήσει, αλλά επίσης ερμηνεύει σωστά μια τεράστια γκάμα πραγματικών αναγκών και προδιαθέσεων της κοινωνίας και κατανοεί τον τρόπο πού θα τις διαχειριστεί. Η εξουσία έχει και μνήμη και συνείδηση της ιστορίας της. Είναι ενεργό υποκείμενο μέσα στη ιστορία αυτού του κόσμου και μάλιστα ίσως να είναι το μόνο ενεργό υποκείμενο της κοινωνίας μέχρι αυτή την στιγμή.

Οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια οραματίστηκε να σπάσει το μονοπώλιο της εξουσίας επάνω στο πλανήτη, επιδιώκοντας να δημιουργήσει εναλλακτικές μορφές διαχείρισης της κοινωνίας και να αντιπαλέψει με την εξουσία, απέτυχε παταγωδώς.

Το εξουσιαστικό τέρας ταχύτατα ενσωμάτωσε τέτοιες προσπάθειες (επαναστάσεις, εξεγέρσεις, αμφισβητήσεις) αποδεικνύοντας την αδιαμφισβήτητη αντοχή του, αλλά και την καλύτερη κατανόηση της ανθρώπινης φύσης. Ακριβώς αυτό το τελευταίο, η καλύτερη κατανόηση της ανθρώπινης φύσης, δίνει στη οργανωμένη εξουσία στρατηγικό πλεονέκτημα σε βάθος χρόνου και εμπειρίας. Διότι, όντως, η ανθρώπινη φύση δεν είναι μόνο καλή και αγαθή, φίλη του πνεύματος και της αγάπης, δεν σφύζει από κατανόηση και ανθρωπιά, δεν είναι ενεργητική και α-συμφεροντολογική. Η ανθρώπινη φύση δεν ρέπει μόνο προς την ομορφιά και τον οραματισμό μιας καλύτερης ανθρώπινης κοινωνίας  που αποκαθιστά ανθρώπινες σχέσεις σεβασμού και αποδοχής. Είναι αλήθεια ότι η ανθρώπινη φύση έχει και μια τραγικά σκοτεινή πλευρά παράλληλα με την φωτεινή. Μια πλευρά μυστικοπαθή, εμπαθή, συμφεροντολογική, βαθύτατα παθητική και σαφώς πάσχουσα από έλλειψη αυτο-επίγνωσης και εποπτείας. Μια πλευρά πού κινείται διαρκώς από τον φόβο της προσωπικής ανασφάλειας και του θανάτου. Δυστυχώς, αυτή η πλευρά μας, πού κινείται μέσα στις σκοτεινές περιοχές της ανθρώπινης ύπαρξης , πάει χέρι –χέρι με την άλλη, την φωτεινή, παλεύει καθημερινά μαζί της και - για να είμαστε ειλικρινείς - κερδίζει και τις περισσότερες μάχες μέσα στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Σε πείσμα των ουτοπιστών, που θεωρούν ότι ο άνθρωπος είναι μόνο καλός και στήνουν τα οράματα τους πάνω σε αυτή την εκδοχή, ό άνθρωπος δεν είναι μόνο καλός, ούτε μόνο κακός, αλλά είναι και τα δύο σε συνεχή τριβή και με άγνωστη έκβαση.

Επίσης είναι αρκούντως σημαντικό να τονισθεί, ότι η σκοτεινή πλευρά στον άνθρωπο δεν είναι δημιούργημα των κοινωνικών συνθηκών. Αυτό καθίσταται ένα πολύ καλό άλλοθι για τις ενοχές μας και την αδράνεια πού επιδεικνύουμε να αντιμετωπίσουμε τον κακό εαυτό μας. Η σκοτεινή πλευρά υπάρχει σε όλους μας - όπως υπάρχει και η φωτεινή -, και είναι μέσα στη φύση και στη φύση του κόσμου που κατοικούμε το να παλεύουμε με τα αντίθετα σε όλα τα επίπεδα. Οι κοινωνικές συνθήκες επηρεάζουν και την καλή και την κακή πλευρά του ανθρώπου. Δεν φτιάχνουν όμως, αυτές, τις πλευρές. Ο ίδιος ο άνθρωπος κουβαλά την διττή του φύση και ανά πάσα στιγμή αποφασίζει στο πού θα ενδώσει.

Η εξουσία λοιπόν έχει μια αρκετά καλή επίγνωση αυτής της κατάστασης της ανθρώπινης φύσης. Γνωρίζει να εκμεταλλεύεται στο έπακρον τις θετικές και φωτεινές όψεις του ανθρώπου, να καλλιεργεί παράλληλα τις αρνητικές, να δημιουργεί συνεχώς ένα περιβάλλον ελεγχόμενο, στο οποίο και οι δύο αυτές όψεις εποπτεύονται, όσο το δυνατόν περισσότερο, αλλά χωρίς να ξεφεύγουν πέρα από το επιτρεπτό όριο. Όταν η φωτεινή όψη του ανθρώπου παράγει τα αποτελέσματα εκείνα πού η εξουσία νοιώθει να απειλούν το όραμα της και την ίδια την φύση της ύπαρξης της, τότε η εξουσία δρα  θέτοντας ανυπέρβλητα εμπόδια. Εμπόδια που τελικώς οδηγούν τις δημιουργικές δυνάμεις των ανθρώπων και της κοινωνίας σε τέλμα και απογοήτευση. Αν τα εμπόδια δεν επαρκούν για να αναστείλουν,  τότε μπορεί να χρησιμοποιήσει τα πιο βαριά όπλα της .

Η σκοτεινή πλευρά της φύσης του ανθρώπου βρίσκεται εκ προοιμίου πιο κοντά στη εξουσία και αποτελεί κεντρικό όπλο της. Μέσω αυτής της πλευράς συμμετέχουμε και ευθυνόμαστε στο γενικότερο «άρρωστο» πανηγύρι μιας κοινωνίας που πάει στο μηδέν. Εμείς όλοι, επιτρέπουμε σε μια στενή κλίκα ανθρώπων να μας διοικούν με τον τρόπο πού μας διοικούν. Η παθητικότητα μας και το γεγονός ότι παρακολουθούμε την σκοτεινή μας όψη με την άκρη του ματιού μας και όχι κατάφατσα, δίνει το δικαίωμα σε όσους λατρεύουν την εξουσία, να μας συμπεριφέρονται σαν να είμαστε ανόητα ζώα .

Ο αφέντης ξέρει κάτι περισσότερο από τον δούλο για αυτό είναι αφέντης. Προλετάριος δεν είναι αυτός που δεν ελέγχει τα μέσα παρaγωγής. Προλετάριος, επίσης, δεν είναι αυτός πού δεν ελέγχει τη ζωή του και το ξέρει. Προλετάριος δεν είναι εκείνος που δεν έχει φράγκα και περιμένει από κάποιον είτε λέγεται κράτος, είτε λέγεται επιχειρηματίας να φτιάξει δουλειά για να μπορεί αυτός να ζήσει. Προλετάριοι είναι όσοι κατανοούν την αντιθετική φύση της ύπαρξης τους, ξέρουν ότι δεν την διαχειρίζονται, ξέρουν ότι μέχρι σήμερα επέτρεπαν σε κάποιους να την διαχειρίζονται στο όνομα τους και επιτέλους αποφασίζουν να αναλάβουν αυτό το έργο οι ίδιοι για τον εαυτόν και για την κοινωνία.

Τα γεγονότα πού διαδραματίζονται εδώ και καιρό στη Πλατεία Συντάγματος, με τις ογκώδεις συγκεντρώσεις, τις βραδινές συνελεύσεις, τις συγκρούσεις με τις μονάδες καταστολής, την απαίτηση για άμεση δημοκρατία, τη συζήτηση για τις ευθύνες που έχει το σύστημα αλλά και οι πολίτες για να οδηγηθούμε σε αυτή την κοινωνική κρίση, έχουν αποτυπώσει σε όλους την πεποίθηση ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας έχει αποφασίσει να ανοίξει ένα διάλογο με τον εαυτό του και την κοινωνία. Ένα διάλογο πού μέχρι πρόσφατα ήταν παγωμένος και ανύπαρκτος. Αυτό δηλώνει ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας ψάχνει για ένα διαφορετικό όραμα για τον κόσμο όπου ζει. Αυτό το όραμα μπορεί να εξακολουθεί να παραμένει ασαφές και θολό, αλλά δεν παύει να αποτελεί μια χαραμάδα ελπίδας και ζωντάνιας σε μια εποχή πού το απονεκρωμένο τείνει να κυριεύσει το ζωντανό.

Οι ανωτέρω περιγραφές της πραγματικότητας - εσωτερικής και εξωτερικής -, αποτελούν μια ελάχιστη συμβολή προς το κομμάτι της κοινωνίας που αναζητά ένα καινούργιο όραμα για αυτόν το κόσμο, κομμάτι με το οποίο είμαι αλληλέγγυος.

Σχετικά με την Παγκόσμια κρίση της Οικονομίας

Κατανομή του ελληνικού χρέους
τον Ιούλιο του 2011

Παρακολουθούμε την τελευταία τριετία να έχει ξεσπάσει μια γενικευμένη κρίση στις οικονομίες των κρατών της Ευρώπης και της Αμερικής. Μια κρίση πού με αφορμή ένα κραχ στη αγορά ακινήτων της Αμερικής επεκτάθηκε σαν πανούκλα σε όλο τον κόσμο που ελέγχεται από την νοοτροπία του κέρδους.

«Σοβαροί ηγέτες» πηγαινοέρχονται στις τηλεοράσεις βομβαρδίζοντας τους ανθρώπους με την ιδέα ότι κάτι πολύ κακό έχει συμβεί,κάτι πού κανείς δεν θα μπορούσε να το αποτρέψει, κάτι πού ριζικά θα έχει επιπτώσεις επάνω στις ζωές μας.  Εμβριθείς αναλυτές, δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι και παρατρεχάμενοι των στοών της εξουσίας ,ακολουθούν μετά τους πολιτικούς, συνεπικουρούμενοι την σοβαρότητα της κατάστασης, αναλύοντας ότι οι άνθρωποι τα τελευταία χρόνια συμπεριφέρονταν με τρόπο αναντίστοιχο των δυνατοτήτων τους, κατανάλωναν περισσότερα από όσα μπορούσαν, δανείζονταν από τις τράπεζες, συμπεριφέρονταν εν γένει ως πλούσιοι δίχως να είναι. Αυτή η συμπεριφορά της κοινωνίας, συνέτεινε με κάποιο τρόπο, σύμφωνα με την γνώμη των πολιτικών και των αναλυτών , στη κρίση πού έχει ξεσπάσει.

Βέβαια, το ίδιο ακριβώς πράγμα για το οποίο μας κατηγορούν, έχει συμβεί στα περισσότερα δημοσιονομικά χρέη των κρατών της Ευρώπης αλλά και στη Αμερική. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι πού μας διοικούν, ακολουθούν και αυτοί την ίδια συνταγή για την οποία μας κατηγορούν. Να διοικούν σπαταλώντας τα δικά μας χρήματα με τρόπο ασύνετο και άμετρο με αποτέλεσμα να μας οδηγούν στη χρεωκοπία. Οι τράπεζες τους είναι εκείνες πού συνέβαλαν στη κρίση και η δική τους άνευ ορίων λατρεία για το κέρδος . Αν εμείς φανήκαμε σπάταλοι , αν εμείς έχουμε ζήσει με τρόπο αναντίστοιχο με τις δυνατότητες μας, το μόνο σίγουρο είναι ,ότι θα μας το κάνουν να το πληρώσουμε ακριβά, αποσιωπώντας πάντοτε και επιμελημένα τις δικές τους ευθύνες. Είναι σαφές ότι αυτοί πού μας διοικούν, θεωρούν ότι έχουν ασυλία.

Αυτό λοιπόν πού στη παρούσα ισχυρίζονται οι ηγέτες μας είναι, ότι η κοινωνία δεν βαδίζει καλά ,έχει ξεχαρβαλώσει, άρα πρέπει να υπάρξουν ριζικές αποφάσεις πού θα την φέρουν στο ίσιο δρόμο. Οι αποφάσεις αυτές σε γενικές γραμμές είναι οι εξής : Οι οικονομίες των κρατών θα πρέπει να σφίξουν απελπιστικά και για γίνει αυτό θα πρέπει να γίνουν ριζικές περικοπές σε μισθούς ,συντάξεις , σε κονδύλια πού αφορούν την πρόνοια και την υγεία , κυρίως όμως να κοπούν δικαιώματα και διεκδικήσεις πού χαλαρώνουν τους ανθρώπους και τους κάνουν να αισθάνονται ότι είναι κάτι άλλο από αυτό πού είναι πραγματικά. Η εργασία δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, τα φράγκα δεν θα πρέπει να θεωρούνται δεδομένα ,οι εργοδότες επειδή δεν μπορούν και αυτοί να τα βγάλουν πέρα μπορούν να απολύουν όποτε θέλουν. Τα κράτη θα πρέπει να αποκαταστήσουν ειδικές σχέσεις με τις τράπεζες και τα κάθε είδους αόρατα ιδρύματα πού ελέγχουν την οικονομία του πλανήτη. Θα πρέπει να μπούμε σε πίεση και εμείς πού διοικούμε, θα ελέγχουμε την ένταση της πίεσης, για να μην σκάσετε. Σας χρειαζόμαστε για να παράγετε και να καταναλώνετε. Επίσης και κάτι τελευταίο, δεν μπορούμε να σας εγγυηθούμε αν θα βγει κάτι καλό απ όλα αυτά . Πάμε στο άπειρο με βάρκα τα κορμιά σας.

Η ιδέα δεν είναι καινούργια, απλώς τώρα πια έχει χάσει το όραμα της ευημερίας πού ευαγγελιζόταν. Είναι ατόφια ,καθαρή και ψυχρή και για αυτό σοκάρει . Είναι η στιγμή πού ο αφέντης πρέπει να βάλει το πλαίσιο πού αυτός νομίζει ότι τον συμφέρει στα ζώα του. Με μια μικρή διευκρίνιση, τα ζώα αυτά έχουν εκλέξει τον αφέντη τους . Μπορεί κάποιος επί ώρες να μιλά και να αναλύει ότι τίποτα από όσα λένε, δεν είναι αλήθεια . Λένε σε όλα ψέματα διαστρέφοντας την αλήθεια , καλλιεργούν κλίμα φοβίας και ανασφάλειας , ενοχοποιούν κυρίως όλο τον κόσμο για μια κρίση πού είτε την δημιούργησαν οι ίδιοι για να περάσουν τα μέτρα πού θεωρούν αναγκαία , είτε ευθύνονται αποκλειστικά και μόνο αυτοί διότι κατείχαν υποθετικά τον έλεγχο της οικονομίας .Στο πόλεμο, για την μάχη ευθύνεται το σχέδιο του στρατηγού και όχι οι καύλες των στρατιωτών. Ούτε οι ίδιοι πλέον δεν πιστεύουν τα ψέματα τους . Τα λένε γιατί έχουν κατά πάσα πιθανότητα συγκεκριμένο σχέδιο το οποίο επιμελώς αποκρύπτουν και δυστυχώς εμείς οι υπόλοιποι κάνουμε ότι δεν το καταλαβαίνουμε διότι το καθήκον πού μας επιβάλλεται αν αντικρίσουμε την αλήθεια μας ξεπερνά.

Το σχέδιο της θεαματικής καπιταλιστικής ευημερίας έχει καταρρεύσει ανεπιστρεπτί. Το Σύστημα δεν μπορεί πλέον να ανταποκριθεί στο συμβόλαιο πού είχε συνάψει με τους υπηκόους του μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το συμβόλαιο αυτό είχε τους εξής όρους:

«Να μας έχετε εμπιστοσύνη ,θα σας προσφέρουμε μισθωτή εργασία, τάξη, ασφάλεια και θα απολαμβάνετε κατανάλωση αγαθών. Ξέρουμε τι κάνουμε. Μην ζητάτε αρχές και νοήματα μην ασχολείστε με αξίες και ανατροπές της υπάρχουσας κατάστασης .Τίποτα δεν είναι πιο ελκυστικό από την ευημερία πού θα απολαύσετε και πού θα σας την έχουμε προσφέρει εμείς μέσα από την Αγορά. Δεν θα συμμετέχουμε όλοι ισότιμα στο πλούτο και στις αποφάσεις της διακυβέρνησης του κόσμου αλλά η ησυχία και η χαρά της κατανάλωσης θα μας αποζημιώνει όλους τον καθένα σε συνάρτηση με τις ικανότητες του. Ο Θεός μας θα είναι το χρήμα πού θα ορίζει και την θέση μας μέσα στη κοινωνία . Το μέλλον είμαστε εμείς. Έχουμε νικήσει».

Πενήντα χρόνια μετά ζούμε σε ένα κόσμο πού δεν έχει καμία πραγματική αξία ζωής. Σε ένα κόσμο πού νευρικές αγορές, αόρατες και άπληστες δεν διστάζουν να οδηγούν ατελείωτες μάζες ανθρώπων στη εξαθλίωση, πού θέλουν να περιορίσουν ακόμα περισσότερο το όριο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των υπηκόων τους και για να το πετύχουν, προσπαθούν να τους απογυμνώσουν από οποιοδήποτε προνόμιο και δικαίωμα είχε κατακτηθεί τα προηγούμενα χρόνια .Δεν τίθεται πλέον ζήτημα ,ούτε συμβατικής συμμετοχής σε αποφάσεις. Δεν μπορεί να διασφαλιστεί ούτε καν η δυνατότητα της προσωπικής ασφάλειας στους ιδιωτικούς χώρους, τα σπίτια,αλλά και στους δρόμους .Οι υπήκοοι είναι έκθετοι σε μορφές παραβατικότητας πού αναπτύσσονται με γεωμετρική πρόοδο, όσο η αηδία για αυτόν τον κόσμο και η αδυναμία να ζήσεις με αξιοπρέπεια, μεγαλώνει μέρα με την μέρα. Επίσης, η οριστική έλλειψη εμπιστοσύνης σε όσους διοικούν αποτελεί μια αρρώστια πού εξαπλώνεται σε όλο τον κοινωνικό ιστό. Μια διαφθορά απλώνεται σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας. Η εξουσία δεν μπορεί να αποκαταστήσει την εικόνα της ούτε σε πλασματικό επίπεδο, διότι είτε δεν είναι σε θέση να δηλώσει την αποτυχία της ,είτε δεν μπορεί να φανερώσει ακόμα το κρυφό σχέδιο της .Πασίδηλα είναι ορατό ότι αλλάζει τους όρους του συμβολαίου με τους υπηκόους της δίχως να τους ενημερώσει. Το χάσμα αυτό ανάμεσα στη εξουσία και τους υπηκόους της και στο ψέμα που παρεμβάλλεται κάνει το μείγμα μέσα στη κοινωνία εκρηκτικό.

Κύριοι,

δεν μπορείτε ή δεν θέλετε να προσφέρετε πλέον ούτε ΑΣΦΑΛΕΙΑ, ούτε ΕΡΓΑΣΙΑ, ούτε ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ κυρίως όμως δεν μπορείτε να αποκαταστήσετε ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ και τούτο γιατί δεν έχετε ΤΙΜΗ. Καταστρατηγείτε το κοινωνικό συμβόλαιο, απογοητεύοντας οικτρά όσους βλακωδώς το πίστεψαν και οδηγείτε στα άκρα όσους ποτέ δεν σας είχαν πιστέψει. Με βάση την εικόνα πού καλλιεργείτε για να εξυπηρετήσετε τα σχέδια σας, οι επιλογές σας θα είναι μονόδρομος.

Είτε θα οδηγήσετε την κοινωνία σε εξέγερση, είτε θα κάνετε πόλεμο για να λύσετε τις άλυτες αντιφάσεις πού αμολήσατε μέσα στη κοινωνία. Για τις δύο αυτές προοπτικές θα ευθύνεστε αποκλειστικά . Η φρόνηση δεν είναι από τα προτερήματα σας .