Λέγεται ότι στην εποχή μας όπου έχουμε την δυνατότητα να δίνουμε συνεχείς απαντήσεις σ’ ένα σωρό θέματα, έχουμε χάσει την ικανότητα να θέτουμε το σωστό ερώτημα. Λέγεται επίσης ότι καλύτερα να δώσουμε μια λάθος απάντηση στο σωστό ερώτημα παρά μια σωστή απάντηση στο λάθος ερώτημα.
Διακόσια χρόνια μετά την ήττα της Γαλλικής Επανάστασης, ο κόσμος που προέκυψε απ’ αυτήν καλείται για μια ακόμα φορά, να σκεφτεί και να πάρει αποφάσεις πάνω στα θεμελιώδη ερωτήματα της ύπαρξης της κοινωνικής ζωής και της πολιτικής οργάνωσης.
Δηλαδή, το ηγεμονικό ερώτημα, που είναι φυσικά πνευματικό, θα τεθεί πρώτο: Τι κάνει τη ζωή άξια να τη ζει κανείς. Από αυτό προχωράμε στο ερώτημα: Σε τι κόσμο θέλουμε να ζούμε. Και τέλος στο πολιτικό: Τι είναι εφικτό και πώς αυτό θα γίνει πραγματικότητα.
Θα προχωρήσει ο σύγχρονος κόσμος στην περιπέτεια μιας τέτοιας συνολικής απάντησης? Γιατί οι άνθρωποι σε περιόδους κρίσης το πρώτο που επιδιώκουν είναι να αρνηθούν το βάρος της αυτοσυνείδησης και των αποφάσεων που απορρέουν από αυτήν, κοντολογίς το βάρος του εαυτού τους. Αρα, το τελευταίο ερώτημα είναι: Πώς θα βοηθηθούν να αναλάβουν ένα βάρος τόσο δυσβάσταχτο όσο και αναπόφευκτο?
Σε αυτά τα ερωτήματα- που πρέπει να τίθενται με αυτή τη σειρά – πρέπει διαρκώς να επιστρέφουμε για να διατηρούμε την διαύγειά μας μέσα στον ακατάπαυστο βόμβο, την σύγχυση και τον κονιορτό που προκαλούνται από το τέλος της εποχής. Σ’ αυτά τα ερωτήματα χρειάστηκε να απαντήσει και η ανθρωπότητα στις μεγάλες ιστορικές της κρίσεις, κάθε φορά που ετοιμαζόταν να περάσει το κατώφλι μιας νέας εποχής.
