Στα βράχια!

Από τις 9 μέχρι τις 10 το πρωί γύρναγε το καράβι έξω από την παραλία του Ζέφυρου. Πολλοί το είδανε πηγαίνοντας στη δουλειά τους κι αυτοί που ανεβοκατέβαιναν τις σκάλες της Εφορίας κι αυτοί που έμπαιναν στη Ρόδο. Το κατάστρωμα ήταν γεμάτο κόσμο που κοίταζε προς την ακτή. Τελικά στις 10 πήγε και έπεσε πάνω στον ύφαλο κι έγινε κομμάτια. Η θάλασσα γέμισε συντρίμμια και ανθρώπους που πνίγονταν. Κάποιοι που ψάρευαν εκεί κοντά και οι περίοικοι από τις εργατικές πολυκατοικίες έτρεχαν πάνω στην ξέρα κι έβγαζαν καμπόσους έξω ενώ έφτανε το περιπολικό του λιμενικού ένα φουσκωτό ταχύπλοο και δύο ρυμουλκά. Τους περισσότερους τους περισυνέλλεξαν τα σκάφη και οι ψαρόβαρκες που είχαν μαζευτεί, και τα κατάφερναν καλά αυτές γιατί ευκολότερα μπορούσαν να προσεγγίσουν το σημείο, αλλά μερικοί είχαν αρπαχτεί από τα βράχια και κει πάνω τους χτύπαγε το κύμα. Αυτούς τους έβγαλαν με τα χίλια ζόρια, και κάποιες στιγμές με δικό τους κίνδυνο, οι πυροσβέστες, οι λιμενικοί και οι κάτοικοι. Τους έπαιρναν έναν-έναν τα ασθενοφόρα που είχαν μαζευτεί πάνω στον δρόμο.

Τις επόμενες 3-4 ώρες η θάλασσα διέλυε τα απομεινάρια του ναυαγίου, η ακτή γέμισε παλιόξυλα και μελαμίνες. Εν τω μεταξύ φαινόταν καθαρά, όπως  το σκάφος είχε έρθει τούμπα, το κάτω μέρος του κύτους που βαμμένο σκουρόχρωμο πορτοκαλί ξεπρόβαλε στην επιφάνεια σαν ράχη φάλαινας. Η ξέρα ήταν γεμάτη άντρες που έκαναν πλιάτσικο. Ή μάλλον επιδίδονταν στο αρχαίο επάγγελμα των φτωχών των παράκτιων περιοχών, που πλιατσικολογούσαν ό,τι ξεβράζει η θάλασσα. Άλλος κουβάλαγε μια πόρτα, δυο-τρεις είχαν στήσει μια ολόκληρη επιχείρηση για να αδειάσουν μια πλαστική δεξαμενή πετρελαίου και να την σύρουν πάνω από τον ύφαλο και άλλοι τους συνέτρεχαν με παραγγέλματα και συμβουλές.

Όλοι έβριζαν τους Αμερικάνους, τους Τούρκους δουλέμπορους, το Τούρκικο κράτος, τους Ευρωπαίους και τη συνθήκη Δουβλίνο 2. Για τους ναυαγούς είχαν μόνο λόγια συμπάθειας. Τους πνίξανε τους ανθρώπους!

Ακούγονταν φήμες ότι στο καράβι επέβαιναν 120 άνθρωποι κι ότι υπήρχαν 3 πνιγμένοι. Μια γυναίκα με το παιδί της κι ένας ακόμα. Τα περιπολικά του Λιμενικού έκοβαν βόλτες στ’ ανοιχτά ενώ σε μια στιγμή εμφανίστηκε ένα ελικόπτερο Super Puma. Πρέπει να έψαχναν για αγνοούμενους. Στην παραλία του Ζέφυρου είχε λίγους τουρίστες που έβαζαν αντιηλιακά. Δεν φαίνονταν να έχουν πάρει είδηση τι είχε συμβεί. Θα το καταλάβαιναν μια και καλή αν βρίσκονταν να κολυμπάνε δίπλα σε κανένα πνιγμένο. Κάποιος είπε: Η ζωή κι ο θάνατος μαζί!  Ήταν κι αυτή μια άποψη απ’ όσες ακούστηκαν εκείνη την ημέρα.

Αργά το απόγευμα σηκώθηκα και πήγα στο Λιμεναρχείο. Τους περισσότερους τους είχαν συγκεντρώσει εκεί. Λιγοστοί ήταν στην Αστυνομία και μερικοί στο νοσοκομείο. Οι πιο πολλοί από τους ναυαγούς ήταν από τη Συρία. Υπήρχαν μερικοί Ερυθραίοι και μερικοί  Ιρακινοί και Παλαιστίνιοι. Όλα  ήταν συγκεχυμένα και ήταν δύσκολο να καταλάβεις τι είχε συμβεί. Ακούστηκε ότι ανάμεσα στους πρόσφυγες βρίσκονταν και δύο διακινητές τους οποίους και είχαν συλλάβει. Ο καπετάνιος μάλλον είχε κατεβάσει τη βάρκα και είχε φύγει. Πού ακούστηκε καπετάνιος να εγκαταλείπει το καράβι του και τους επιβάτες στη μοίρα τους! Μαύροι καπεταναίοι!

Πριν λίγο είχαν εμφανιστεί και οι άνθρωποι των ΜΜΕ. Ήταν τρεις −δύο τεχνικοί και ο κουμανταδόρος τους, ένας κουστουμαρισμένος λιμοκοντόρος. Άδειασαν από ένα βαν ένα σωρό μηχανήματα −μικρόφωνα, κάμερες και προβολείς− και τα αράδιασαν στο δάπεδο. Έστηναν τα τριπόδια και ετοιμαζόντουσαν όλο φούρια ρίχνοντας γρήγορες και κοφτές ματιές δεξιά κι αριστερά. Μπαινόβγαιναν παντού και συμπεριφέρονταν σαν κυρίαρχοι της κατάστασης. Μου θύμιζαν ό,τι πλησιέστερο υπάρχει στις ύαινες, ανάμεσα στο ανθρώπινο είδος.

Δύο αστυνομικοί έφεραν έναν πρόσφυγα από την Αστυνομία. Τούτοι δω ήταν δύο αγριωπά γομάρια αλλά φορούσαν πλαστικά γαντάκια πράγμα που τους έκανε να μοιάζουν με ευυπόληπτες και ευάλωτες παρθένες. Μια δύο κοπέλες του Λιμενικού και των υγειονομικών υπηρεσιών φόραγαν μικρές άσπρες μάσκες αλλά πουθενά αυτό το κακό που γίνεται σε παρόμοιες καταστάσεις στην Ευρώπη, όπως προχθές στην Ιταλία, που είναι ντυμένοι με άσπρες στολές και φορούν όλοι μάσκες λες και έχουν να κάνουν με πυρηνικά απόβλητα.

Γενικά, τους φέρονταν καλά και με μεγάλη προθυμία και φροντίδα αν και το ένοιωθες ότι η στολή και ο επαγγελματισμός στέκονταν εμπόδιο σε μια στενότερη επαφή. Ο άνθρωπος που είχαν φέρει από την αστυνομία έψαχνε να βρει μες τα λιγοστά πράγματα που είχαν περισωθεί ένα τσαντάκι με ενέσεις ινσουλίνης και επειδή δεν το έβρισκε κάλεσαν ασθενοφόρο να τον πάρει στο νοσοκομείο.

Υπήρχε και μια ψηλή νεαρή κυρία από την Αρμοστεία του Ο.Η.Ε για τους πρόσφυγες που σημείωνε τις εθνικότητες των ναυαγών μαζί με τον έναν από τους δυο Σύριους διερμηνείς που ζούσε χρόνια στην Ελλάδα και μιλούσε καλά ελληνικά. Έκανε τη δουλειά της με την αυτοπεποίθηση που δίνει η ρουτίνα και απέπνεε κύρος. Όταν την πλησίασα και την ρώτησα με ευγένεια, γιατί έριξαν το καράβι στην ξέρα αντί να το “καθίσουν” στη διπλανή αμμουδερή παραλία, κι αν κάποιοι διεθνείς νόμοι ευνοούν αυτούς που θαλασσοπνίγονται σε σχέση με αυτούς που απλά εισέρχονται παράνομα σε μια χώρα, με ρώτησε κουμπωμένη αν είμαι δημοσιογράφος. Την καθησύχασα και φάνηκε έτοιμη να μου απαντήσει αλλά αμέσως ανέκτησε κάποιου είδους αυτοκυριαρχία και μου είπε: Δεν μπορώ να σας δώσω καμιά απάντηση. Θα μάθετε από τους ίδιους όταν απελευθερωθούν. 

Αυτοί που έδειχναν ένα πραγματικό αίσθημα ήταν οι Ροδίτες που έρχονταν συνεχώς φέρνοντας ρούχα και τρόφιμα. Οι πιο πολλές ήταν γυναίκες. Ανέβαιναν τις σκάλες, έλεγαν τον λόγο της επίσκεψής τους και ρώταγαν που να αφήσουν αυτά που έφεραν. Τα άφηναν μαζί με τα όλα άλλα, κοντοστέκονταν για λίγο κοιτώντας προς τους πρόσφυγες που ήταν συγκεντρωμένοι στο αίθριο, έλεγαν δυό λόγια συμπάθειας και αποχωρούσαν. Ήταν λίγο σαν να πήγαιναν στην εκκλησιά και να άναβαν κερί. Αλλά πάλι δεν είναι καθόλου σίγουρο αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ένοιωθαν αλληλέγγυοι με τους θαλασσοδαρμένους θα είχαν την διάθεση να αναλάβουν καθ’ ολοκληρίαν τη φροντίδα τους και επί μακρόν.

Την ώρα που σουρούπωνε πήγα και έκατσα σ’ ένα ξύλινο πάγκο δίπλα στον διερμηνέα που είχα δει με την αντιπρόσωπο του Ο.Η.Ε. Ήταν μεσήλικας, αρκετά παχύς και άρθρωνε σιγανά και με δυσκολία, σαν να υπέφερε από άσθμα. Μίλησε αργά και με πόνο για την πατρίδα του. Είπε ότι 4 εκατομμύρια άνθρωποι έφυγαν έξω από τη χώρα. 5 εκατομμύρια ήταν εκτοπισμένοι εντός Συρίας και γύρω στις 400 χιλιάδες ήταν οι νεκροί. Άλλες 50 ή 100 χιλιάδες ήταν αγνοούμενοι οι οποίοι έπρεπε να θεωρούνται πρακτικά νεκροί. Όλα αυτά επί συνόλου 22 εκατομμυρίων. Είπε ότι οι λογικοί άνθρωποι δεν έχουν πια φωνή στη Συρία. Είχε μιλήσει με εκπροσώπους της Συριακής αντιπολίτευσης και του είχαν πει ότι δεν έχουνε τη χώρα αλλά προτίθενται να την κάψουν για να την πάρουν. Είχε μιλήσει και με κυβερνητικούς και αυτοί ήταν διατεθειμένοι να την κάψουν για να κρατήσουν ότι θα απέμενε. Είπε ότι ανάμεσα στους αντιπάλους του Άσαντ, αλλά και μέσα στο κυβερνητικό στρατόπεδο, όσοι ήταν ψύχραιμοι και μετριοπαθείς, όλοι τους, ήταν νεκροί ή στη φυλακή. Κι ότι στο αντικυβερνητικό στρατόπεδο έχουν επικρατήσει οι άνθρωποι της Αλ Κάιντα και πρόσφατα του ISIS.

Παρατήρησα ότι οι περισσότεροι πρόσφυγες ανήκαν στη μεσαία τάξη. Α ναι! είπε, ο καθένας τους χρειάζεται 5 με 10 χιλιάδες δολλάρια για να ταξιδέψει. Πουλάνε ένα χωράφι ή ένα σπίτι και φεύγουν για να σωθούν. Οι φτωχοί? ρώτησα. Α! αυτοί πάνε στα στρατόπεδα είπε. Στον Λίβανο, στην Τουρκία και στην Ιορδανία.

Ήταν σαν νεκρολογία για μια χαμένη χώρα. Οπότε υπέθεσα ότι στο λαχάνιασμα του, το άσθμα ήταν αυτό που μπορούσαν να διαγνώσουν οι γιατροί. Η πραγματική του πάθηση ήταν τα στοιχεία που μου είχε αναφέρει αργά και βασανιστικά.

Όσο μιλάγαμε, πίσω μας είχε αρχίσει να εκτυλίσσεται μια κωμωδία. Κάτι πολύ γκροτέσκο. Ούτε γύρισα να κοιτάξω γιατί ήξερα τι θα συμβεί. Οι άνθρωποι των ΜΜΕ είχαν αρπάξει έναν μηχανικό των ρυμουλκών ο οποίος είχε βουτήξει στη θάλασσα και είχε σώσει ένα μωρό που πνιγότανε άφωνο. Είχε διηγηθεί την ιστορία του, πιο πριν σε κάποιους, ξεχειλίζοντας απ’ αυτό που είχε ζήσει και τώρα που τον είχαν εντοπίσει τον κολάκευαν, τον «ζέσταιναν», τον αποθέωναν. Άναψαν τους προβολείς, τον έστησαν με φόντο τη θάλασσα, κι αφού με όλα αυτά τον είχαν μετατρέψει σε ένα κομμάτι κρέας τον κατασπάραξαν μπρος στους τηλεθεατές.

Κατόπιν εμφανίστηκε μια γυναίκα, τυλιγμένη σε κουβέρτα που την υποβάσταζαν δύο οδηγοί του ΕΚΑΒ με προορισμό το νοσοκομείο. Οι τεχνικοί κινήθηκαν προς τη μεριά της. «Αφήστε την αυτή!» είπε ο κουμανταδόρος «έχει τα χάλια της!» Από κάπου ακούστηκε ότι είναι έγκυος. Μεμιάς άναψαν οι προβολείς και πήγαιναν και οι τρεις με την όπισθεν ενώ έπεφταν βροχή οι ερωτήσεις, «Είναι έγκυος?» Ναι, είπε ο οδηγός. «Πόσων μηνών?»  «Δεν ξέρω». Η γυναίκα μπήκε στο ασθενοφόρο, οι πόρτες βρόντηξαν! «Λοιπόν τελειώσαμε!» είπε ο ένας. «Φεύγουμε!» είπε ο άλλος. «Πάμε για φαΐ!» είπε ο κουμανταδόρος.

Η κίνηση είχε κοπάσει. Μια γυναίκα καθόταν εκεί μέσα ακίνητη και σιωπηλή με μια μαντήλα ριγμένη πάνω στο κεφάλι. Έκατσα για λίγο μόνος στον πάγκο και σκέφτηκα όλους αυτούς τους ανθρώπους που κούρνιαζαν ο ένας δίπλα στον άλλο. Η νύχτα ήταν ειρηνική, μια γλυκειά ανοιξιάτικη νύχτα. Μόλις σήμερα το πρωί είχαν γλυτώσει από τη θάλασσα.

        

                                                                    Β.Η                                                                                                                                 

Μονόδρομοι και Αδιέξοδα

Πώς κάμπτεται μιά κοινωνία!

Πώς εξουθενώνεται ο άνθρωπος που αγαπά την ησυχία!

Με μιά κουβέντα: πώς γίνεται ο λαός κοσμάκης!

Η παραμονή στην Ευρώπη είναι «μονόδρομος»!

Έξω από την Ευρώπη χίλιοι κίνδυνοι καιροφυλακτούν!

Μέσα στην Ευρώπη θα υπακούς στο Μνημόνιο!

Μιά ξένη Πειθαρχία!

Πλήθη ειδικών επιστρατεύονται για να κάνουν

κάθε μυαλό να αδρανήσει, κάθε ψυχή να παραλύσει

Στο φόβο δίνεται βήμα ν ’ακουστεί

Η δίκαιη οργή περιφρονείται

Η ρήξη εμφανίζεται σαν καταστροφή

Η Έξοδος σαν ουτοπία

Αφού το μέσα είναι αφόρητο και το έξω αδύνατο

                           …τότε η σιωπή! Τα σκυμμένα κεφάλια!

Στην έρπουσα φρίκη δίχως τέλος

η Έξοδος, αντιπαραβάλλεται  μόνο σαν ένα φριχτό τέλος

Πόσο καταθλιπτικό το δίλλημα! Πόσο κάλπικο!

Γιατί έξω και πέρα απ’ αυτό

υπάρχει μιά απέραντη περιοχή στο ημίφως

όπου ζεί κρυφά και αναπνέει η ελευθερία

όπου η φαντασία, η ευρηματικότητα και η δημιουργική σκέψη

ζητούν το Σχέδιο

Εκεί ζεί εξόριστος, περιμένοντας

και ο ίδιος σου ο εαυτός

Κι έχει αυτό ισχύ νόμου: (είτε έχουμε

έναν άνθρωπο μονάχο μέσα στην παγίδα

είτε ένα λαό)

μόλις

παραμερίσεις το δίλλημα

που παραλύει

κι ανασκουμπωθείς

η δύναμη πολλαπλασιάζεται

εμφανίζεται αναπάντεχη βοήθεια

ο πλούτος των ευκαιριών

η εύνοια της Τύχης

γιατί ως και η Τύχη καταφθάνει

για να βοηθήσει τον τολμηρό

Τότε

ο φόβος χάνει τη δύναμή του

τα φαντάσματα του υποχωρούν

κι ο αυτοσεβασμός επιστρέφει

Είναι θέμα θάρρους.

Και ανθρώπινης περηφάνειας.

Και είναι από τις πιο εμψυχωτικές στιγμές

όταν ο φιλήσυχος άνθρωπος βγαίνει στα ανοιχτά.

                            

                                                  

                                                         Β. H

                                          

Προσευχηθείτε για τον Κυβερνήτη!

       

     Ο Κυβερνήτης αφήνει το θάλαμο πλοήγησης ενώ το σκάφος πετά πάνω από τις Άλπεις. Ύστερα από λίγο επιστρέφει μπρος στην κλειδωμένη πόρτα. Δίνει σήμα μέσα για να του ανοίξει ο συγκυβερνήτης. Καμιά  απόκριση! Χτυπάει στα πλήκτρα του πίνακα τον κωδικό για ν’ ανοίξει η πόρτα αυτόματα και μέσα από το θάλαμο βλέπει να πέφτει το σήμα deny: Άρνηση! Αρχίζει να χτυπάει διαδοχικά κουδούνι, κωδικούς και κάθε φορά βλέπει να πέφτει το ίδιο σήμα – καταλήγει να βροντά την πόρτα και τέλος να πέφτει απάνω της μ’ όλη του τη δύναμη, περιτριγυρισμένος από αεροσυνοδούς όλο και πιο ανήσυχες που προσπαθούν να συγκρατήσουν τον πανικό τους. Πρώτα οι επιβάτες των μπροστινών καθισμάτων και μετά όλοι οι υπόλοιποι ως το βάθος του αεροσκάφους αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά!

     Το αεροπλάνο έχει ήδη πάρει κλίση και χάνει ύψος. Όλοι βλέπουν απ’ τα φινιστρίνια τις κορφές να πλησιάζουν. Μετά διακρίνουν καθαρά τις λεπτομέρειες απ’ τα γυμνά βουνά και ύστερα βλέπουν τις κορφές των βουνών πιο ψηλά από από το αεροπλάνο. Είναι το τέλος!

    Ακούγονται καθαρά τα ουρλιαχτά από το θάλαμο των επιβατών!

    Σ’ αυτά τα απέραντα 8 λεπτά που κράτησε η κάθοδος ο κάθε επιβάτης έβλεπε τον δικό του αυστηρά προσωπικό θάνατο να πλησιάζει. Μόνο ο κυβερνήτης, που βλέπει να χάνει το αεροπλάνο του, έξαλλος, ξετρελαμένος, εκμηδενισμένος αρχίζει να πεθαίνει επί 150 συνεχείς διαδοχικούς θανάτους ως τη στιγμή που δεν υπάρχει τίποτα πιά!

    Είναι το τραγικό πρόσωπο!

Ας προσευχηθούμε γι αυτόν – δύσκολα θα αναπαυτεί η ψυχή του!

    Ένας συλλογισμός που δεν μπορώ να αποφύγω: Ο Νόμιμος Κυβερνήτης κλειδωμένος έξω από το πιλοτήριο. Αποκλεισμένος από τη διακυβέρνηση του σκάφους. Μπροστά στους πίνακες ελέγχου καθισμένη η σύγχυση! Η μόνη δύναμη ικανή να σώσει το σκάφος, έκπτωτη. Είναι ο κόσμος μας. Και το πνεύμα στην εξορία!

                                                                                                                

                                                                                                                         Β. Η 

Η Θύελλα

Θύμωσε ο ουρανός και μαύρισε

μάζεψε στα δυτικά αντάρα

έβλεπα τη θύελλα γοργά να πλησιάζει.

Κι από κάτω η θάλασσα

φούσκωνε κι άλλαζε

χρώματα, το ΄να μετά το άλλο

σκοτείνιασε και έλαμψε

το μάτι της μοβόρο

ποθούσε ν’ αρπαχτεί με

τον βλοσυρό αφέντη.

Κι έκανε αυτός αρχή

σαν να έμπαινε σε μάχη.

Και της έρριχνε από πάνω

ο ουρανός της θάλασσας

βροχή ακατάπαυστη κι αστραπομάνι

που φώτιζε τα σκοτάδια που ο ίδιος έσερνε ξοπίσω.

Έτσι την εσκέπαζε μ’ ορμητική και τρυφερή παραφροσύνη.

Κι αντάριαζε αυτή κάτω του όλο βουή

κύμα φουσκωμένο, λύσσα, αφρός, θολούρα.

Βουή αυτή?

Βροντή αυτός!

Όρμαγε απάνω της με δώδεκα καιρούς

φρένιαζε αυτή σπαρτάραγε όλους να τους νοιώσει.

Ριπές, ριπές ο άνεμος τη σάρωνε

και την έκανε, πότε δώ και πότε κεί

ν’ ανατριχιάζει

βιτσιές η μιά μετά την άλλη

κι αυτή κατάπινε λαίμαργα τους κεραυνούς του.

Τρίζαν τα θεμέλια

οι κολώνες που στήριζαν τον κόσμο

χαλασμός συντέλεια σπαρταρώντας

ουρανός και θάλασσα γινήκαν ένα.

Κράτησε πολύ το μένος του

μαζεμένο από καιρό

κι όταν σταμάτησε αυτός

κάμφθηκε η οργή του

άρχισε κι αυτή χορτάτη να ησυχάζει.

Φάνηκε ο ορίζοντας ξανά

κι αυτός άδειος και ξαλαφρωμένος

έγειρε ξαρμάτωτος πάνω

στη βουρκωμένη αφέντρα

που απόμεινε με κύμα βουβό

που σιγά σιγά καταλαγιάζει

με ήχο πνιχτό σα στεναγμός σα βόγγος.

Και στάθηκαν για μιά στιγμή οι δυό

ο ένας απέναντι στον άλλο

ταπεινά με σεβασμό

για ό ,τι είχε εκεί δα συντελεστεί

κι εκπληρωθεί συνάμα.

Αυτοί ήταν οι Γάμοι του Ουρανού και της Θάλασσας.

                                                                             Β.Η

Γκράφιτι

     Αγαπητέ αναγνώστη- «Απορίες»

     Επιτρέψτε μου να απαντήσω με μία νέα ανάρτηση στο σχόλιό σας στην προηγούμενη ανάρτηση περί ΕΜΠ.

    Με ρωτάτε αν υπάρχει κάποια αισθητική διαφορά ανάμεσα στα γκράφιτι. Τα παλιότερα και το τελευταίο. Η απάντηση είναι:  Καμμία! Το θέμα όμως δεν είναι αν αυτό ήταν καλύτερο ή χειρότερο από άλλα. Και μοίρα των γκράφιτι είναι να παλιώνουν και να αλληλοεπικαλύπτονται αφού είναι εφήμερα.

    Αυτό που σόκαρε στο συγκεκριμένο ήταν το μέγεθος του εγχειρήματος.

Οι "διαννοούμενοί μας", οι "καλλιτέχνες μας", οι "πολιτικοί μας", τα ΜΜΕ ,το Kράτος, όλοι αυτοί δηλαδή που συνθλίβουν με τον όγκο τους ή με το "κύρος" του ονόματός τους -με μιά λέξη, οι ολιγαρχικοί- ένοιωσαν, με αλάνθαστο ένστικτο, μιά απειλή. Ένοιωσαν ότι αν κάποιοι έχουν το θράσος και τη δυνατότητα για κάτι τέτοιο, τότε έχουν και τη βούληση και τη δυνατότητα και για άλλα πράγματα!

    Οι "ανώνυμοι", οι "ανέγγιχτοι", οι κάτοικοι του γκέττο πρέπει να γνωρίζουν τη θέση τους! Να κρατούν χαμηλούς τόνους και όχι να εισβάλλουν σαν "ταύρος εν υαλοπωλείω" μες τον "Δημόσιο Διάλογο". Κοντολογίς ένοιωσαν απειλή ενάντια στον οργανωμένο τους μονόλογο. Μιλούν για βεβήλωση του Πολυτεχνείου. Ακριβώς! Το "Πολυτεχνείο" ανήκει σ' αυτούς που το "κρατάνε"!

    Από την άλλη μεριά, εμείς, από τα «Μεταμεσονύκτια Ημερολόγια», προσβλέπουμε σε μιά (καλλιτεχνική και όχι μόνο) συνεργασία μαζί τους στις αναταραχές που βρίσκονται καθ’οδόν. Ευχαριστώ!

                                                                                                    Β. Η.

                                                 

Ε.Μ.Π

                          

Χαιρετίζουμε το νέο Ε.Μ.Π!

Καλωσορίζουμε την επίμοχθη μελέτη που, με την μορφή ενός mega-graffiti στους τοίχους του, αναγγέλλει τον ριζικό αναπροσανατολισμό του.        

Χαιρετίζουμε την πορεία των εργασιών που σκοπό έχουν να του δώσουν ένα κεντρικό ρόλο στην ανάταξη της χώρας!

Είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι με τους νέους στόχους του Ιδρύματος στους οποίους, απ’ ό,τι μόλις εξαγγέλθηκε, συμπεριλαμβάνεται:

          α) Η παραγωγή μερικών χιλιάδων Πολιτικών Μηχανικών που, μέσα στα επόμενα έτη, θα δουλέψουν για:

 1) Την κατεδάφιση χιλιάδων κτιρίων στην Αθήνα, στις λοιπές πόλεις και στην άλλοτε Ύπαιθρο χώρα!

     2)   Την δημιουργία άδειων χώρων μέσα στις πόλεις που θα είναι αφιερωμένοι στο τίποτα.

                                                                                                

                Εμείς που

                νοιώθοντας τον πόνο

                αυτής της πόλης…

                θελήσαμε να την απαλλάξουμε

                από το περιττό και το αφόρητο

                Εμείς που θελήσαμε

                να ρίξουμε στα τρία κτίριά της τα δύο…

                

μόνο ενθουσιασμένοι μπορούμε να είμαστε!

           β) Η εκπαίδευση Χημικών Μηχανικών που θα ασχοληθούν με την εξουδετέρωση των φθαρμένων υλικών που θα προέλθουν από τα κτίρια και τους δρόμους που αποξηλώθηκαν και καθαιρέθηκαν σ’ όλη την χώρα (τσιμέντο, πλαστικό, αλουμίνιο, γυαλί, άσφαλτος) ώστε τίποτα να μη θυμίζει τον σημερινό ζόφο. Δηλαδή την επανάκτηση από την Φύση των δικαιωμάτων της απέναντι στα έργα των ανθρώπων! (Nature’s Rights Reclaim)

           γ) Η εκπαίδευση Ηλεκτρολόγων Μηχανικών οι οποίοι θα ξηλώσουν χιλιάδες χιλιόμετρα καλωδίων (εναερίων και υπογείων)  και χιλιάδες πυλώνες, έτσι ώστε μεγάλα τμήματα της χώρας να βυθιστούν στο σκοτάδι.

                
  Εμείς, σαν παλιά μέλη της «Λέσχης για την Υπεράσπιση της Νύχτας» μόνο ενθουσιασμένοι μπορούμε να είμαστε μπρος στην προοπτική:

1)      Να αποκτήσει ξανά η Νύχτα τα δικαιώματά της και τη λάμψη της που είναι φυσικά η λάμψη των αστερισμών της.

2)      Να επανακτήσουν τα δικαιώματά τους, η συναναστροφή, οι ψίθυροι, η ονειροπόληση, και η πλήξη.

Χαιρετίζουμε λοιπόν το νέο Ε.Μ.Π. και την επαναφορά μεγάλων τμημάτων της χώρας σε μιά νεολιθική απλότητα!

Πρέπει να αδειάσει κανείς για να μπορέσει να γεμίσει!

Το πάθος της οργανωμένης καταστροφής προηγείται των δημιουργικών παθών!

    Δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε  τις ανησυχίες και τη μεμψιμοιρία πολιτιστικών παραγόντων, διανοουμένων και καλλιτεχνών σχετικά με το αισθητικό μέρος της ανάπλασης. Επειδή τα παράπονα τους ποικίλουν οφείλουμε να τους υπενθυμίσουμε: Το Ε.Μ.Π. βρίσκεται στο κέντρο μιάς «βαριάς» περιοχής που ορίζεται από την ερημιά του Δέλτα της Αλεξάνδρας η οποία εκβάλλει στην Πατησίων, τη μοναξιά της ίδιας της κατώτερης Πατησίων, την πλατεία Εξαρχείων, τον ζόφο της πλατείας Βάθης και την αμηχανία της Ομονοίας. Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε θέατρο ενός μακελειού το 1973 ενώ η Νομική νωρίτερα την ίδια χρονιά απέφυγε παρόμοια μοίρα.

    Ούτε βέβαια τυχαίες είναι οι συνεχείς καταλήψεις του Ε.Μ.Π. Είναι η σκοτεινιά της πλατείας Εξαρχείων που κατεβαίνει ως το Πολυτεχνείο όπου, με μέτωπο την Πατησίων συναντάει αυτό που ανεβαίνει από την Βάθης. Και η Πατησίων, σε κείνο το σημείο, γίνεται το σύνορο όπου δύο απελπισίες συναντώνται!

    Κάτι τέτοια, πέρα από τους πολιτικούς λόγους που συντρέχουν, γίνονται βαθύτερα κατανοητά  με όρους Ψυχογεωγραφίας. Αλλά αυτός ο κλάδος έχει να κάνει με μια Μυστική Γεωγραφία με την οποία, οι διανοούμενοί μας, δεν είναι εξοικειωμένοι λόγω ανυπαρξίας σχετικής Πανεπιστημιακής έδρας.

    Συγχαίρουμε, λοιπόν, από καρδίας τους αφιλοκερδείς εργάτες της δημιουργίας του Νέου Ε.Μ.Π. για την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα που τους διακρίνει!

Να κάποιοι που περισσότερο πράττουν παρά μιλούν!

   Πρόκειται για ανθρώπους σεμνούς που γνωρίζουν τις χάρες της ανωνυμίας!   

                                                                                          Β. Η

                                                                       Μεταμεσονύκτια  Ημερολόγια

Σαν βγεις στο δρόμο για το Eurogroup…

Με … φρίκη διαπιστώναμε, κάθε μέρα που ξυπνούσαμε, ότι τα κουφάρια που ήτανε στα πράγματα ακόμα ανέπνεαν. Μάλιστα δεν τα κατάφερναν και τόσο άσχημα αφού ως την τελευταία στιγμή πούλαγαν ό,τι μπορούσε να πουληθεί. − Ερχόταν η ώρα της Αριστεράς να σώσει τη χώρα και το πολιτικό σύστημα.

  

Πίσω από το ντέρμπυ των διαπραγματεύσεων, στις οποίες η καινούργια κυβέρνηση έχει εμπλακεί, υπάρχει μια σειρά ερωτημάτων που περνάνε από τα μυαλά όλων μας. Φερ’ ειπείν:

Πόσο Ευρωπαίοι είμαστε? Πόσο δικά μας νοιώθουμε τα κουστουμαρισμένα τερατάκια των Βρυξελλών? Πόσο σεβασμό τρέφουμε για τις κουστωδίες των Ευρωπαίων  υπουργών, πρωθυπουργών και των παρατρεχάμενών τους? Μήπως νοιώθουμε μια, όχι και τόσο ενδόμυχη, αποστροφή? Πώς θα κάνουμε χωριό μαζί τους?

Μήπως οι καλές συμφωνίες, αυτές που είναι προορισμένες να τηρηθούν και να διαρκέσουν, κλείνονται ανάμεσα σ’ αυτούς που έχουν κοινά συμφέροντα? Μήπως κλείνονται ανάμεσα σε ίσους? Μήπως αυτοί οι ίσοι πρέπει να είναι και λίγο όμοιοι?

Δεν υπάρχει μια «πραγματική» Ευρώπη, προτεστάντικη και αποτελεσματική στο βορρά και στο κέντρο και οι «φτωχοσυγγενείς», μάλλον «αλλόδοξοι» και αναποτελεσματικοί στην περιφέρεια? Και, μετά την επανένωση της Γερμανίας, την άνοδο της Κίνας, την επανεμφάνιση της Ρωσίας στα ευρωπαϊκά πράγματα, την ανάπτυξη της Ινδίας και της Βραζιλίας και τον νέο δυναμισμό του Ισλάμ, μπορεί η Ευρώπη (παρά τις μεμψιμοιρίες) να είναι κάτι άλλο από μια γερμανική Ευρώπη? Υπό την σκέπη βέβαια των Αμερικανών οι οποίοι έχουν παραχωρήσει στη Γερμανία την υπεργολαβία Ε.Ε. Και για όσο είναι προς το συμφέρον τους.

Και εμείς, κατ’ ευφημισμόν εταίροι, μάλλον μοιάζουμε με κάποια μέλη της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Το θέμα είναι αν μας επιφυλάσσεται η μοίρα των Μυτιληναίων ή της Μήλου. Αυτά βέβαια χωρίς αίμα!

Ένας από τους λόγους που μπήκαμε στην Ευρώπη, ήταν για να ξεφύγουμε από την επιτήρηση της Αμερικανικής πρεσβείας. Τώρα υπολογίζουμε στις αμερικανικές πιέσεις για να ξεφύγουμε από τη μοχθηρία του … θεολόγου γυμνασιάρχη Σόιμπλε, την αυστηρότητα της λυκειάρχισσας Μέρκελ και την επιτήρηση της τρόικας. Αυτή είναι η μοίρα των αδυνάτων, θα μου πείτε: Ο ισχυρός κάνει ό,τι του επιτρέπει η ισχύς του και ο αδύναμος υφίσταται αυτό που του υπαγορεύει η αδυναμία του, λέει ο Θουκυδίδης.

Οπότε ελπίζουμε να αναβιώσει το όραμα των πατέρων της ενωμένης Ευρώπης: κάποιες Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Οι οποίοι πατέρες άρχισαν την ενοποίηση από την οικονομία για να προχωρήσουν οι διάδοχοί τους στο κοινό νόμισμα. Αν είναι δυνατόν να χτίζεις ένα σπίτι αρχίζοντας από τα τούβλα, τους σοβάδες και τα κουφώματα, προχωρώντας προς το σκελετό και τα θεμέλια. Να φτιάξεις δηλαδή μιά χώρα ενώνοντας λαούς χωρίς κοινό πολιτισμό, χωρίς κοινή γλώσσα και ένα πλήθος ουλές που άφησε η Ιστορία. Και να ελπίζεις ότι αυτή η κατασκευή θα αντέξει στους κραδασμούς χωρίς ν’ ανοίξει ακριβώς εκεί: στις παλιές ουλές.

Καθόλου παράξενο λοιπόν, που οι εταίροι σε κάθε δυσκολία λοξοκοιτάνε ο ένας τον άλλο παρά την τόσο διατυμπανιζόμενη συναίνεση.

Ναι, το χωνευτήρι των λαών λειτούργησε στην περίπτωση των ΗΠΑ (αλλά για πόσο ακόμα?). Όμως εκεί ήταν όλοι μετανάστες, συνεπώς ξεριζωμένοι που δεν είχαν τίποτα να χάσουν και επιπλέον η χώρα είχε τέτοιο πλούτο και φτιαχνόταν με τέτοιο ενθουσιασμό που έπειθε και τον πιο δύστροπο. Ενώ μια Ευρώπη υπό την πολιτική και στρατιωτική κηδεμονία των ΗΠΑ και κάτω από την απόλυτη πολιτιστική τους επικυριαρχία, τι μπορεί να καταφέρει?

Ο βαρύς ίσκιος των ΗΠΑ πέφτει πάνω στην Ευρώπη όπως και παντού αλλού. Στη σφαίρα της κουλτούρας είναι πιο αποπνικτικός από οποιαδήποτε άλλη. Μπορεί η πολιτισμική παραγωγή των ΗΠΑ να έχει την αποφορά  των σκουπιδιών αλλά μια τέτοιου είδους παραγωγή χρειάζεται η σύγχρονη Ηγεμονία. Ενώ η Ευρώπη προσφέρει τα σύμβολα του παρελθόντος της, καλά μόνο για τουρίστες. Τα σύγχρονα πολιτισμικά της προϊόντα αδυνατούν να φτιάξουν μια κοινή ταυτότητα. Επιπλέον η αγορά δεν τα θέλει πια.

Απαιτούνται μακρόχρονες διαδικασίες, θα χρειαστεί χρόνος, λένε οι κάθε λογής ευρωπαϊστές. Ίσως, αλλά χρόνος δεν υπάρχει. Από πάντα κάθε τι είχε τον καιρό του και πέρασε. Και ο καιρός της Ευρώπης άρχισε να μετράει αντίστροφα από το 1914 με την έναρξη του νέου Τριακονταετούς Πολέμου που έμελλε να την εξαντλήσει. Από τη σύλληψη της η ιδέα της ένωσης της Ευρώπης ήταν αμυντικού χαρακτήρα. Δεν σκόπευε στην κατάκτηση του μέλλοντος αλλά στην εξασφάλιση της απ’ αυτό. Και δεν είμαστε στη δεκαετία του ’50 ή του ’70. Σήμερα είναι φανερό ότι δίνει μιά μάχη οπισθοφυλακών. Και αυτό είναι το κρυμμένο νόημα της λιτότητας. Φυσικά εδώ τον τόνο δίνει η Γερμανία που υποφέροντας από ασαφή ταυτότητα εχθρεύεται βαθειά τον κοσμοπολιτισμό - που είναι βασικά αγγλοσαξονικός στις μέρες μας.

Άλλοι είναι τώρα οι κλητοί της Ιστορίας. Μένει να δούμε ποιοί θα είναι και οι εκλεκτοί της!

     

Η Ελλάδα έφτασε πολύ αργά, για να βρεί τις ουμανιστικές Ευρωπαϊκές αξίες σε πλήρη έκλειψη κάτω από το βάρος ενός σκληρού διεθνούς ανταγωνισμού. Απ’ ό,τι φαίνεται ο ουμανισμός ανθεί τις ηλιόλουστες μέρες.

Άρα τι μένει? Η «Ευρώπη των Λαών!» Η ελπίδα της Αριστεράς. Κι εδώ υπονοείται η γένεση ενός νέου ενθουσιασμού που αναζωογονεί. Που θα μετατρέψει το «Φρούριο Ευρώπη» σε όαση ανθρωπιάς μέσα σε ένα ταραγμένο κόσμο ή, πιο φιλόδοξα, σε ένα Παγκόσμιο Φάρο.

Λες και λαοί που θα ήθελαν να ενωθούν για κάτι τέτοιο, θα συγκινούνταν και θα τους αρκούσε το χαριτωμένο σλόγκαν, διαπραγμάτευση και συναίνεση.

Λες και λαοί, που θα ήταν σε τέτοια κινητοποίηση, θα ανέχονταν να εκπροσωπούνται από κάποιους γραφειοκράτες και να πληροφορούνται για τη διαδικασία της ενοποίησης τους μέσω τηλεόρασης.

Λες και αν ήταν να κάνουν το παραμικρό, αυτό θα ήταν κάτι άλλο από το να πάνε, πρώτα απ’ όλα, και κατευθείαν, στην ουσία του τι σημαίνει να ζείς σε μιά Δυτική Δημοκρατία.

Αλλά ας αφήσουμε προς το παρόν τη δημοκρατία και ας κάνουμε την τελευταία ερώτηση: Πόσο Δυτικοί είμαστε?

Θέλουμε να παίζουμε την κωμωδία του αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία και να κάνουμε πως φοβόμαστε κάποιους τρομοκράτες (αληθινούς ή ψεύτικους)? Μα είναι σαν να δηλώνουμε καθυστερημένη συμμετοχή στις Σταυροφορίες.

Θέλουμε να στηρίζουμε το Ισραήλ, να κάνουμε κοινές αεροπορικές ασκήσεις μαζί του και να γυρίζουμε την πλάτη στους Παλαιστίνιους? Μα τότε είναι σαν να γυρνάμε την πλάτη στο 1821.

Και για πόσο θ’αντέξουμε, ψυχολογικά, τους ελέγχους, τις αξιολογήσεις και τη συνεχή επιτήρηση?

Είναι σαν να προχωράμε χωρίς καρδιά, σε απόσταση από τον εαυτό μας… και μαζί με τους οικονομολόγους.

Πιο καλά να ρωτάγαμε: έχει αυτός ο δρόμος καρδιά? Αν έχει, θα μας δώσει δύναμη, αν όχι, θα μας πάρει και όση έχουμε.

                                                                                                                          

                                                       έρμος και βαρύς το μονοπάτι πήρα...

                                                                                                   Β.Η

Υ.Γ. Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί την αναπόφευκτη συνέχεια της Hey Koufaria! στις 27 Ιουνίου 2012. Ρίξτε μια ματιά και εδώ.                                                                                                               
                             

Ευτυχώς!

    Ούτε Bobby Sands, ούτε Holger Meins! Ευτυχώς ούτε η Αγγλία της Θάτσερ, ούτε η Γερμανία της RAF! Μόνο η μικρή Ελλάδα των μνημονίων, της μοντέρνας φτώχειας, στην περιφέρεια της πραγματικής Ευρώπης, στραγγαλισμένη από ένα ξένο νόμισμα, με ένα μέλλον αποικίας και υπάκουες κυβερνήσεις.

    Βόηθησαν τα τηλέφωνα, οι γνωριμίες, οι πολιτικές πιέσεις, η λαϊκή συμπάθεια και ο φόβος της λαϊκής οργής. Βόηθησε, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, και μιά αίσθηση του μέτρου, εγγενής σ’ αυτή τη μικρή χώρα. Κι έτσι δεν φορτωθήκαμε μιά ακόμα ντροπή.

    Ένας πατέρας πονεμένος και αξιοπρεπής χτύπησε όλες τις πόρτες και γλύτωσε το παιδί του. Γλυτώσαμε και μείς από μία ακρότητα.

    Βέβαια κάποιοι Πακιστανοί και κάποιοι Αφγανοί χάνουν τη ζωή τους, με τρόπο σχεδόν μυστηριώδη μέσα σε κρατητήρια. Αλλά αυτοί έχουν ένα πατέρα αδύναμο και η κακομοίρα η μάνα τους, τριγυρισμένη από κουτσούβελα, μαθαίνει το φοβερό μαντάτο σε κάτι κακοτράχαλες βουνοπλαγιές ή σε κάτι λασπότοπους πολύ μακριά από εδώ.

    Πάλι καλά όμως! Πάλι καλά!      

    Τουλάχιστον, μπορούμε τώρα, με ήσυχη τη συνείδηση, να αφεθούμε ξανά στη θαλπωρή της επικαιρότητας. Όσο αβάσταχτη κι αν είναι, έχει μια θαλπωρή.

    Όπως και να το κάνουμε υπάρχουν πράγματα που αντέχονται και πράγματα που δεν αντέχονται.

                                                                                                       Β.Η.

Γράμμα από την Ισπανία

Πανάλαφρη και γαλανή η Σιέρρα την ώρα που νυχτώνει

ένα πράμμα, τα γαλάζια χιονισμένα βουνά

και ο λεπτόχρωμος ουρανός το σούρουπο

πιο πολύ από κάθε άλλην ώρα αυτή είναι η ώρα του αιθέρα.

Ας προφέρουμε Ανδαλουσία όπως Νότος!

Σε μιά από τις παγωμένες αίθουσες της Αλάμπρα

σήκωσα τα μάτια ψηλά στη μισοσκότεινη οροφή

σ’ αυτό το λεπτό διάκοσμο που αναπαριστούσε

τον έναστρο ουρανό, όχι βαθυγάλανο

αλλά μ’ ένα σκούρο χρώμα καφετί.

Ήταν τόσο βαθιά η αίσθηση της καθαρής αφέγγαρης νυχτιάς

που ανησύχησα ότι

για μένα ο νυχτερινός ουρανός

θα είχε από δω και πέρα αυτό το αποτρόπαιο χρώμα.

Έπρεπε λοιπόν να κοιτάξω, εκεί ψηλά, ξανά και ξανά,

για να ξορκίσω εκείνη την παραδοξότητα

και να λυτρωθώ

απ’ την τυραννία ενός τέτοιου ατοπήματος.

 Τι ύβρις!  Εκείνοι που δίσταζαν να προφέρουν το όνομα του θεού

να αποτολμούν τέτοια ρήξη με την πραγματικότητα!

Κι όμως! Κανένας λαός δεν αγάπησε το νερό

τόσο πολύ όσο αυτός ο λαός της ερήμου!

Εκείνα τα δωμάτια

Εκείνα τα αίθρια

Εκείνες οι στοές

οι μικρές στέρνες

ο αδιάκοπος ήχος του νερού

που ανάβλυζε από χαμηλά συντριβάνια

από στέρνα σε στέρνα

από κρήνη σε κρήνη

προσπαθούσα να σταθμίσω

τις ανεπαίσθητες διαφορές στον ήχο της ροής

εδώ ένα μουρμουρητό

εκεί έπρεπε να γονατίσω

για ν’ ακούσω κάτι οριστικά χαμένο

σαν να έψαχνα μέσα σε αναμνήσεις.

Τόποι φτιαγμένοι για να απολαμβάνεις τον έρωτα

ή ν’ αφήνεσαι στην ονειροπόληση.

Μέσα σ’ ένα κόσμο συμβόλων

κι αδιάκοπα επαναλαμβανόμενων συμμετριών

κάτι τέτοιο άρχιζε να μου φαίνεται ακατόρθωτο

ένας κόσμος τρυφερότητας

χαμηλόφωνος και υπομνηστικός

έκρυβε πια την απειλή.

Είχε φτάσει σε τέτοια πληρότητα

που ήταν ήδη νοσταλγία!

Τι κουραστικό να είσαι ξένος παντού!

Αλλά δεν είμαι εγώ ο ξένος, είναι η Ανδαλουσία που έγινε ξένη!

Παντού πια η Ευρώπη κουράζει με τη κατήφειά της

τις καλές της προθέσεις και μιά αυτάρεσκη άνεση

ακόμα και τον πιο καλοπροαίρετο ταξιδιώτη.

Πριν σαράντα χρόνια, τσιγγάνοι και κοπάδια

έβρισκαν καταφύγιο μέσα στα ερειπωμένα Αραβικά παλάτια και τα τζαμιά.

Τι καλύτερο θα μπορούσαν να ευχηθούν οι παλιοί ιδιοκτήτες

που διώχτηκαν από την Ισπανία?

Μα αυτοί ήταν οι ιδανικοί κάτοικοι!

Ελάχιστα ενδιαφέρονταν για τις περίτεχνες διακοσμήσεις

ούτε προσποιούνταν ότι καταλάβαιναν κάτι.

Και χωρίς ν’ αγγίζουν τίποτα άφηναν τα παλάτια να ερειπώνονται.

Έτσι ο χρόνος ήταν ο πραγματικός τους κάτοικος.

Και τι καλύτερο θα μπορούσε να προσμένει

αυτή η ένδοξη αρχιτεκτονική

από το να ξεκουραστεί μέσα στη λήθη?

Τώρα ο αδιάκοπος βηματισμός των τουριστών

και οι τυποποιημένες φωνές των ξεναγών

σκεπάζουν τους ήχους του νερού.

Χώροι που έζησαν μιά ζωή ανεξάρτητη και πραγματική

ετέθησαν υπό κρατική φροντίδα.

Και ο χρόνος εξορίστηκε και διώχτηκε  σαν γύφτος.

Αλλά αυτοί ήταν χώροι φτιαγμένοι για την ερωτική ευτυχία και τον κίνδυνο.

Σωστά ο Έμερσον μεταφράζει τον Χαφέζ:
Ο Έρωτας που κάποτε ήταν τόσο εύκολος τώρα περιέπεσε σε δυσκολίες

Το σπίτι που ζήσαμε ήταν μιά σοφίτα σ’ ένα ψηλό κτίριο­­

σ’ ένα απ’ αυτά τα σύγχρονα λαϊκά προάστια της Γρανάδας

Οι άχρωμες γειτονιές μάς εξασφάλιζαν την καθαρότητα του απροσποίητου.

Και το σπίτι ήταν ένα θαυμάσιο παρατηρητήριο των καιρών

και του περάσματος του χρόνου.

Ο ήλιος σήκωνε τη μέρα πίσω από τη Σιέρρα Νεβάδα

και έφευγε δυτικά προς την Πορτογαλία.

Σ’ εκείνα τα οροπέδια ήθελε προσπάθεια για να φαντασθείς το Ωκεανό!

Μπορούσες για ώρες να παρατηρείς τα σύννεφα πάνω στα βουνά

το ταξίδι και τις περιπέτειες του φωτός πάνω στα κτίρια,

χρυσάφι πάνω στις ώχρες.

Έτσι ζήσαμε, κυκλωμένοι από ουρανούς!

Ήταν σαν, για ό,τι καλό φτιάξαμε, να ‘χαμε βάλει τους καιρούς και τους τόπους

στοργικούς παρατηρητές     

και για ό,τι κακό κάναμε, ο ένας στον άλλο, να ήμασταν υπόλογοι στον κόσμο.

Κι εγώ προσπάθησα να σταθώ γυμνός μπροστά της

αλλά αυτή με σκέπαζε με κάθε λογής παλιόρουχο.

Ήταν από ντροπή ή ήταν ο φόβος της δικιάς της γύμνιας?

Εκείνα όμως τα παλιόρουχα  ήταν τα πέπλα

τα όμορφα και ύπουλα

που οι ίδιοι είχαμε υφάνει

που λεπτά κι αδιόρατα

είχαν αρχίσει και μας τύλιγαν

και που έπρεπε εγώ να σκίσω

ονομάζοντας εξαρχής τα πράγματα.

Έτσι μας έφευγε η χαρά μέσα απ’ τα δάχτυλα.

Κι απομείναμε μες το ζεστό φώς της λάμπας που φώτιζε το δωμάτιο, θλιμμένοι.

Κι ύστερα κοιμηθήκαμε για λίγες ώρες αγκαλιασμένοι.

Για να ξυπνήσουμε μες της αυγής το γκρίζο φως

ναυαγισμένοι, κλαίγοντας.

                                                                                    Β.Η

                                                                              Γενάρης 2014