Μαρακές 1939
«Όταν περπατάς σε μια πόλη όπως αυτή — διακόσιες χιλιάδες κάτοικοι, από τους οποίους τουλάχιστον είκοσι χιλιάδες δεν κατέχουν κυριολεκτικά τίποτα εκτός από τα κουρέλια που φορούν πάνω τους — όταν βλέπεις πώς ζουν οι άνθρωποι, και ακόμη περισσότερο, πόσο εύκολα πεθαίνουν, είναι πάντα δύσκολο να πιστέψεις ότι περπατάς ανάμεσα σε ανθρώπινα όντα. Όλες οι αποικιακές αυτοκρατορίες είναι στην πραγματικότητα θεμελιωμένες πάνω σε αυτό το γεγονός. Οι άνθρωποι έχουν σκούρα πρόσωπα — και υπάρχουν τόσα πολλά απ' αυτά! Είναι στ’ αλήθεια ίδια σάρκα με τη δική σου; Έχουνε καν ονόματα; Ή μήπως είναι απλώς ένα είδος αδιαφοροποίητου μαυριδερού υλικού, εξατομικευμένοι όσο περίπου οι μέλισσες ή τα κοραλλένια έντομα; Αναφύονται από τη γη, ιδρώνουν και λιμοκτονούν για λίγα χρόνια, και ύστερα βυθίζονται και πάλι στους ανώνυμους λοφίσκους των νεκροταφείων και κανείς δεν παίρνει είδηση ότι έφυγαν. Και ακόμα κι οι ίδιοι οι τάφοι σύντομα εξαφανίζονται μέσα στο χώμα.»
Σ’αυτή την μάζα του αδιαφοροποίητου μαυριδερού υλικού που
περιγράφει ο Τζωρτζ Όργουελ, μπορεί κάλλιστα να δουλέψει το μαχαίρι, το ρόπαλο,
το κλομπ, το στρατόπεδο συγκέντρωσης, η σφαίρα, η βόμβα διασποράς, η σειρήνα,
με μια λέξη, ο τρόμος. Μπορεί κάλλιστα να δουλέψει το χαμηλό μεροκάματο, η
εξοντωτική δουλειά, η σύλληψη, η έρευνα, η κράτηση, η απέλαση, με μια λέξη, η
ταπείνωση.
Κανένα Χόλυγουντ
δεν μας τους έκανε οικείους, δεν τους έδωσε πρόσωπο όπως στον Μπομπ, στον Έντυ,
στην Έλεν, για χάρη των οποίων, όταν κατέρρευσαν οι Δίδυμοι Πύργοι, μας κάλεσαν
να γίνουμε όλοι Αμερικάνοι. Έχουν παράξενα ονόματα, Άχμεντ, Ισμέτ, Ιμπραήμ,
Λέυλα, και θα ‘ταν εξ ίσου παράξενο αν
ένα δάκρυ κυλάει κάποια φορά στα πρόσωπά τους.
Πολλά έχουν
ειπωθεί για αυτούς και την πιθανή ανθρωπινότητά τους, ας ειπωθεί και κάτι ακόμα:
Ουαί τοίς ηττημένοις!
Β. Η
