Μυστική Γεωγραφία

    Από τα “γεγονότα του ’08” η Ελλάδα είναι στο παγκόσμιο προσκήνιο. Χρειάστηκε να αναστατωθούν οι δρόμοι της και να υποβληθούν τα κέντρα των πόλεών της στην ακεραιότητα της φωτιάς για να γίνει, για λίγο, σεβαστό ό,τι ως τότε αντιμετωπιζόταν συγκαταβατικά: η ανάγκη για νόημα. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε τα όντα που δίνουν νόημα σε ό,τι κάνουν. Χωρίς αυτό είναι αμφίβολο αν καταφέρνουμε κάν να επιβιώσουμε.

    Στην Ελλάδα η υπαρξιακή και κοινωνική κρίση προηγήθηκε της οικονομικής. Θυμάστε την ατμόσφαιρα πένθους εκείνων των ημερών. Όλοι είδαμε το ρήγμα πάνω στο οποίο ζούσαμε. Εδώ, για κάποιο «παράδοξο» λόγο (που συνδέεται και με την έλλειψη…καλών τρόπων) έγινε, για λίγες στιγμές,  φανερό αυτό που ίσχυε κι αλλού. Και γρήγορα, σχεδόν ταχυδακτυλουργικά, η έλλειψη νοήματος μετατράπηκε σε έλλειψη χρημάτων!

    Κι εδώ υπήρξε ομοφωνία ανάμεσα σε ντόπιους κρατούντες, ξένους επιτηρητές και θύματα. Τα περί έλλειψης νοήματος, προφανώς, δεν συνέφερε σε κανέναν ν’ ακούγονται πολύ. Όμως αναμφίβολα δεν χάσαμε αυτό που προσποιούμαστε, είναι βαθύτερο το πένθος.

    Αλλά και σ’ αυτό το επιφανειακό πεδίο οι συγκρούσεις ξεπέρασαν σε βιαιότητα και διάρκεια κάθε άλλη που γινόταν στην Ευρώπη. Μόνο που έτσι, τα θύματα της «κρίσης» έπαιζαν, και παίζουν, με τη θέλησή τους σε ξένο γήπεδο. Στο αγαπημένο έδαφος κάθε εξουσίας, το έδαφος της οικονομίας.

    Έκτοτε – και για 7 χρόνια – μάταια προσπαθούνε να ματίσουνε το ρήγμα. Του κάνουνε συνέχεια «ενέσεις τσιμέντου» αλλά το νοιώθουν πως δεν υπάρχει ελπίδα. Η Ελλάδα είναι πίθος των Δαναΐδων. Όσο χρήμα κι αν ρίξουνε αυτό εξαφανίζεται σαν σε καταβόθρα. Όσες μεταρρυθμίσεις κι αν σκαρφιστούν καταλαβαίνουν, χωρίς φυσικά αυτό να λέγεται, ότι η κατάσταση δεν σηκώνει μπαλώματα. Εδώ είναι το σημείο συναρμογής του πολιτισμού μας. Εδώ είναι ένα σημείο τήξης του κόσμου. Αστάθεια στο σημείο – αστάθεια παντού. Το πρόβλημα είναι στατικό.

    Ας ρίξουμε λοιπόν μιά ματιά στους χάρτες γιατί σκοπεύω τώρα να μιλήσω για την Αρχιτεκτονική του Κόσμου. Πράγμα που αναπόφευκτα συνδέεται με τη Γεωγραφία.

 

    Η Ελλάδα δεν είναι μιά  χώρα της Δύσης. Δεν είναι μιά χώρα της Ανατολής. Δεν ανήκει στα Βαλκάνια. Ούτε στη Μέση ή στην Εγγύς Ανατολή. Δεν είναι μιά χώρα της Ευρώπης. Ή ίσως είναι όλα αυτά και κάτι ακόμα. Δεν είναι τέλος ούτε μιά χώρα Μεσογειακή. Κοιτάξτε τις ευθείες ακτές της Μεσογείου που εκτείνονται σε μήκος εκατοντάδων χιλιομέτρων και κοιτάξτε την περίφημη δαντέλλα των 15000 km ακτογραμμής μέσα σε μιά περιορισμένη έκταση. Και δέστε την πολυπλοκότητα του ελληνικού εδάφους – ενός συμπλέγματος ορεινών όγκων, κοιλάδων, κόλπων και νησιών που η γεωφυσική τους ενέργεια συμπιέζεται δίνοντας ένταση ελατηρίου.

    Η Ελλάδα είναι η χώρα του Αιγαίου. Και είναι η χώρα περί το Αιγαίο. Χώρα θαλασσινή και συναρμογή δύο κόσμων. Και τα νησιά της γέφυρα ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Και κοιτάξτε το σχήμα της – με τη ράχη στη Δύση σαν κυρτωμένος άνθρωπος που κάτι προσπαθεί να μαζέψει – ένας μισός κύκλος στραμμένος προς τα ανατολικά που του απαγορεύεται να κλείσει. Αλλά ο κύκλος είναι ένα σχήμα ολοκλήρωσης και ηρεμίας.

    Και είναι η χώρα των δύο ακτών του όπου κλειστές κοιλάδες οδηγούν σ’αυτό, μία θάλασσα κλειστή και ταυτόχρονα ανοιχτή – θαλάσσιο πέρασμα. Και φυσικά κέντρο της είναι οι Κυκλάδες που δημιουργούν την πρώτη δίνη και είναι αυτός ο πρώτος κύκλος ο εσώτερος. Γιατί από κει και πέρα εξω-ελίσσεται η ορμή προς το δεύτερο κύκλο σαν σπείρα και σαν κοχλίας.

     Πρώτος κύκλος λοιπόν οι Κυκλάδες, ο δεύτερος γυρίζει απ’ το Ταίναρο, ανεβαίνει τα Ιόνια κι ακολουθεί τα σύνορα πέρα από τη κορυφογραμμή της Ροδόπης, μέσα από Ανατολική Θράκη και Προποντίδα κατεβαίνει περιλαμβάνοντας τα Μικρασιατικά παράλια, για να γυρίσει ο 3^ος κύκλος προς τα ΝΔ αγκαλιάζοντας την Κρήτη και μετά πέρα προς τη Δύση: Σικελία, Κάτω Ιταλία και πάλι προς βορράν: Άλπεις - Κεντρική Ευρώπη – Ουκρανία – όλη η Μαύρη Θάλασσα και Καύκασος όπου αρχίζει ο 4^ος κύκλος: όλη η Ανατολία, η Συρία, η Παλαιστίνη, η Κάτω Αίγυπτος, τα παράλια της Β.Αφρικής και τρέπεται από το Μαγκρέμπ προς βορράν: Γιβραλτάρ, περιλαμβάνει την Ιβηρική, Βρετανικά νησιά, Βόρειο Ακρωτήρι, Λευκή θάλασσα και από θάλασσα του Μπάρεντς, ακολουθώντας προς Νότον τα Ουράλια: Κεντρική Ασία (όριο της προέλασης του Αλέξανδρου) και Αραβική χερσόνησο, φτάνει στο Άντεν και περνάει από το Μπαμπ ελ Μαντέμ

, αυτή την Πύλη των Δακρύων, απέναντι στο Κέρας της Αφρικής και την Αιθιοπία όπου πια χάνεται η ενέργειά του εξαντλημένη.

    Ένας γιγαντιαίος στρόβιλος όπου το κέντρο περιδίνησης, το «μάτι» είναι μέσα στις Κυκλάδες και είναι φυσικά η Δήλος – η εστία των Νήσων - η κάποτε, όχι τυχαία, ιερή.

    Οι τρέχουσες απόψεις πάνω στην Ιστορία που δεν συνυπολογίζουν την επιρροή τέτοιων δυνάμεων είναι φτωχές, προϊόν περιορισμένης ανθρώπινης αντίληψης που δεν κατανοεί ότι η Γη είναι ζωντανός δρών και σκεπτόμενος οργανισμός. Και έχει ενεργειακά κέντρα που θα παραμένουν ενεργά όσο αυτή θα λάμπει γαλάζια μέσα στο στερέωμα. Και υπάρχει ένα πλήθος απ’ αυτά.

   

    Κοιτάξτε τις Μυστικές Ινδίες, την Ινδική υποήπειρο που κλεισμένη από βορράν από τα Ιμαλάια βλέπει προς τα ΝΑ για να φτάσει ως τις Ινδονησίες και την Ινδοκίνα. Και το ενεργειακό κέντρο του Θιβέτ. Και κοιτάξτε το κλειστό υποσύστημα της Κίνας. Που σαν δικοτυλήδονο – ζεύγος με την Ινδία - έχει κι αυτή κέντρο και πόλο το Θιβέτ (έστω και διαισθητικά κάτι φαίνεται να ξέρουν οι Κινέζοι γραφειοκράτες). Και προχωράει ως την Αυστραλία και κλείνει όλο τον βόρειο Ινδικό Ωκεανό ως τα παράλια της Αφρικής και της Αραβικής χερσονήσου.

    Και το σχήμα της Αυστραλίας? Μπούμεραγκ που βλέπει προς την Ανταρκτική? Και έχει κέντρο της μέσα στην έρημο. Το Uluru ή Ayers Rock. Κέντρο της και παλλόμενο πομπό της!

    Και κοιτάξτε τη Β.Αμερική που στρέφεται γύρω από τον Κόλπο του Μεξικού και το Γιουκατάν, και την Καραϊβική που στρέφεται ακολουθώντας το πέταλο των νησιών της. Άλλο ένα ημίκλειστο αρχιπέλαγος, άλλο ζεύγος στροβίλων και αυτό!

    Και το σχήμα της Ν. Αμερικής? Που κέντρο της έχει τα υψίπεδα της Βολιβίας και του Περού? Το Μάτσου Πίτσου?

    Και η Αφρική στραμμένη προς τα Δυτικά, εκεί που θα ’στελνε τους γιούς και τις κόρες της, έχει τον ποταμό Κόνγκο. Που όποιος τον είδε από ψηλά κατάλαβε ότι είναι μεγάλος σαν τον Κόσμο και πως είναι το πνεύμα της Αφρικής, η Αφρική η ίδια!

    Και η λεκάνη του Β. Ειρηνικού? Αλάσκα –Αλεούτια – Καλιφόρνια –Ιαπωνία? Και η λεκάνη του Ν. Ειρηνικού? Οι Νότιες θάλασσες και η Πολυνησία?

    Και κοιτάξτε τα ρεύματα των Ωκεανών! Το Ρεύμα του Κόλπου στο Β.Ατλαντικό. Και το Νότιο Ισημερινό Ρεύμα στο Ν.Ατλαντικό. Το Κούρο Σίβο στον Ειρηνικό και το Βόρειο και Νότιο Ισημερινό Ρεύμα στον Ινδικό. Όλα σε κύκλους! Και φυσικά τις περιοχές των Πόλων! Τον Βόρειο και τον Νότιο.

    Όλα αυτά είναι ενεργειακοί στρόβιλοι σε γη και θάλασσες, τιτάνιες συγκεντρώσεις ενεργείας και υπόκεινται σε κέντρα. Από αυτά η ενέργεια εκτυλίσσεται και ξεσπά. Και φυσικά όλα αυτά τα ενεργειακά κέντρα υπόκεινται στον Χρόνο! Ο Χρόνος ορίζει πότε και με ποια σειρά και με πόση ένταση αυτά θα εκδηλωθούν. Θα μπορούσαμε να καταλάβουμε το ρόλο που παίζει ο Χρόνος αν σκεφτούμε ένα Μαέστρο και μιά ορχήστρα. Ή ακόμα ένα τροχονόμο που αποσυμπιέζει το κυκλοφοριακό φρακάρισμα.

    Και στο δικό μας σύστημα βέβαια, υπάρχουν περιφερειακά, όσο απομακρυνόμαστε από το Αιγαίο, άλλα κέντρα όπως το Παρίσι, το Λονδίνο, η Ιερουσαλήμ που επεμβαίνουν κι αυτά εδώ. Ή το Λένινγκραντ, η Πετρούπολη,  άλλο κέντρο αυτή, που διευθύνει τη Σκανδιναβία. Και κοιτάξτε τον Βόρειο, τον Σκανδιναβικό κοχλία, γύρω από τη Νορβηγία, τη χερσόνησο της Καρέλια, ανατολικά της Φινλανδίας και τον Αρχάγγελο και περικλείει  τη Βαλτική θάλασσα και τις γύρω χώρες: Βαλτικές, Λευκορωσία, Πολωνία, Πρωσσία και στρέφεται από τις Δυτικές ακτές της Δανίας ξανά προς βορράν.

     Και κοιτώντας τα Ουράλια μένω σκεφτικός: η Ευρώπη αρχίζει στα Ουράλια και τελειώνει στην Καλιφόρνια. Μέσα από τη Μεσόγειο και τις Πύλες του Ηρακλέους η ώθηση δίνεται πάνω από το σύστημα του Β. Ατλαντικού κατά μήκος των Ηνωμένων Πολιτειών ως εκεί που ο Ειρηνικός βάζει ένα τέλος. Και φτιάχτηκε σ’ όλη αυτή την περιοχή ο πολιτισμός που αποκλήθηκε Δυτικός.

   

    Κατανοώ τις αντιρρήσεις των συγχρόνων μου σχετικά με τα παραπάνω αλλά σκέφτομαι ότι πρέπει κάποιος να’χει ζήσει όλη του τη ζωή στους περιορισμένους ορίζοντες των πόλεων, ή να είναι απόφοιτος ενός πανεπιστημίου, για να μην καταλαβαίνει αυτό που ένας Ρώσος αγρότης, ένας Ινδιάνος κυνηγός, ένας Έλληνας βοσκός και ένας Πολυνήσιος ψαράς γνώριζαν από διαίσθηση ζώντας κάτω από μεγάλους ουρανούς και μέσα στους καιρούς. Ότι τέτοιες συγκεντρώσεις νερού και στεριάς ούτε άφωνες είναι ούτε άβουλες. Αλλά εκείνοι οι ξωμάχοι Ευγενείς γνώριζαν τη θέση του ανθρώπου μέσα στον κόσμο.

    Θα έχετε λοιπόν παρατηρήσει σ’ ένα ποταμό τη διαφορά στην ταχύτητα των νερών και κοιτώντας τους γεω-ενεργειακούς στροβίλους που αναφέρθηκαν παραπάνω, θα συμφωνήσετε μαζί μου πως υπάρχουν μέρη στον κόσμο, στενωποί και ρούφουλες, όπου η Ιστορία κυλάει πιο γρήγορα από αλλού όπου το ποτάμι του Χρόνου πλαταίνει και τα νερά του κυλούν ήσυχα κι αργά.

    Και βάλτε κάτω τα πράγματα τα ιστορικά και μετρήστε: Ο Ψυχρός Πόλεμος άρχισε στην Αθήνα τον Δεκέμβρη του ’44. Η Ελληνική Επανάσταση βάζει μπρός τη δημιουργία εθνικών κρατών. Μετά ακολουθούν τα Βαλκάνια. Κι όλες οι επαναστάσεις στη Νότιο Αμερική. Η Ιταλία ενώνεται το 1869 και η Γερμανία το 1870. Οι πόλεμοι που αρχίζουν ξανά εδώ το 1912 προχωρούν την προσπάθεια των νέων κρατών να συμπεριλάβουν τους ομοεθνείς πληθυσμούς που βρίσκονται εκτός συνόρων και τελειώνουν το 1922 με το μεγαλύτερο transfer-ανταλλαγή πληθυσμών παγκοσμίως για να δοθεί μια λύση πλασματική και πρόσκαιρη σε πολύ βαθύτερες εκκρεμότητες. Και τέλος την πτώση της Δικτατορίας το ’74 ακολούθησαν οι πτώσεις των Ιβηρικών Δικτατοριών.

    Κι αν θέλουμε να πάμε πολύ πίσω: οι Πέρσες δεν μπορούν να κρατήσουν υποταγμένους τους Έλληνες στα Μικρασιατικά παράλια αν δεν κάμψουν τα αδέλφια τους στην αντίπερα ακτή του Αιγαίου και έρχονται στο Μαραθώνα. Εκείνη η μάχη ήταν η έναρξη της Ελληνικής αυτοπεποίθησης και η σωτηρία της νεαρής Δημοκρατίας που έμελλε να ενηλικιωθεί και να έχει διαχρονική ακτινοβολία. Αν είχε χαθεί η μάχη στο Μαραθώνα η Ιστορία του κόσμου θα ’ταν άλλη.

  Δεν θα είναι λοιπόν τώρα η πρώτη φορά που ό,τι γίνεται εδώ έχει «παραδόξως» χαρακτήρα γενικότερης προαναγγελίας και θα έχει τεκτονικές επιπτώσεις σ’ ένα ευρύτερο χώρο.. Ό,τι άρχισε στην Ελλάδα με ένα πυροβολισμό, πολύ πιο εύστοχο απ’ ό,τι σκόπευε -που μάλλον με σήμα αφέτη έμοιαζε- και συνεχίζεται με ένα αργόσυρτο ψυχομαχητό είναι η αρχή της τελευταίας πράξης ενός πολιτισμού.

    Εδώ λοιπόν είναι ένα καίριο σημείο συναρμογής. Εδώ είναι το σημείο τήξης του κόσμου Ο Αέρας συναντάει τη Φωτιά! Έτσι επιτελείται το χρήσιμο και το ωφέλιμο έργο της Διάλυσης! Και το ερώτημα είναι: Θα καταφέρουν τα άλλα δύο στοιχεία της ζωής, η Γη και το Νερό να επιτελέσουν Σύνθεση? Και υπάρχει ένα πέμπτο στοιχείο, ο Αιθέρας – το στοιχείο της Συνείδησης – αυτό που κατανοεί και οργανώνει το έργο των υπολοίπων. Άρα θα καταφέρουμε εμείς, οι κάτοικοι αυτής της γης, που υποκείμεθα σε μιά Μυστική Γεωγραφία, κάτοικοι ενός τόπου που γεννάει ακατάσχετα Ιστορία, να φτιάξουμε εδώ την Πατρίδα του Ανθρώπου? Που θα αποτελεί παράδειγμα και θα δίνει θάρρος? Ή οι δυνάμεις θα ξεσπάσουν τυφλές και ακηδεμόνευτες και καταστροφικές?

    Ανήσυχος και διστακτικός στέκει ο φιλήσυχος άνθρωπος μη θέλοντας να παραδεχτεί ότι δεν υπάρχει διαφυγή από τέτοιο δίλλημα.

    Είναι δύσκολοι οι σημερινοί καιροί  γιατί είναι μεγάλες οι απαιτήσεις τους.

                                                                                                  Β.Η

Στα βράχια!

Από τις 9 μέχρι τις 10 το πρωί γύρναγε το καράβι έξω από την παραλία του Ζέφυρου. Πολλοί το είδανε πηγαίνοντας στη δουλειά τους κι αυτοί που ανεβοκατέβαιναν τις σκάλες της Εφορίας κι αυτοί που έμπαιναν στη Ρόδο. Το κατάστρωμα ήταν γεμάτο κόσμο που κοίταζε προς την ακτή. Τελικά στις 10 πήγε και έπεσε πάνω στον ύφαλο κι έγινε κομμάτια. Η θάλασσα γέμισε συντρίμμια και ανθρώπους που πνίγονταν. Κάποιοι που ψάρευαν εκεί κοντά και οι περίοικοι από τις εργατικές πολυκατοικίες έτρεχαν πάνω στην ξέρα κι έβγαζαν καμπόσους έξω ενώ έφτανε το περιπολικό του λιμενικού ένα φουσκωτό ταχύπλοο και δύο ρυμουλκά. Τους περισσότερους τους περισυνέλλεξαν τα σκάφη και οι ψαρόβαρκες που είχαν μαζευτεί, και τα κατάφερναν καλά αυτές γιατί ευκολότερα μπορούσαν να προσεγγίσουν το σημείο, αλλά μερικοί είχαν αρπαχτεί από τα βράχια και κει πάνω τους χτύπαγε το κύμα. Αυτούς τους έβγαλαν με τα χίλια ζόρια, και κάποιες στιγμές με δικό τους κίνδυνο, οι πυροσβέστες, οι λιμενικοί και οι κάτοικοι. Τους έπαιρναν έναν-έναν τα ασθενοφόρα που είχαν μαζευτεί πάνω στον δρόμο.

Τις επόμενες 3-4 ώρες η θάλασσα διέλυε τα απομεινάρια του ναυαγίου, η ακτή γέμισε παλιόξυλα και μελαμίνες. Εν τω μεταξύ φαινόταν καθαρά, όπως  το σκάφος είχε έρθει τούμπα, το κάτω μέρος του κύτους που βαμμένο σκουρόχρωμο πορτοκαλί ξεπρόβαλε στην επιφάνεια σαν ράχη φάλαινας. Η ξέρα ήταν γεμάτη άντρες που έκαναν πλιάτσικο. Ή μάλλον επιδίδονταν στο αρχαίο επάγγελμα των φτωχών των παράκτιων περιοχών, που πλιατσικολογούσαν ό,τι ξεβράζει η θάλασσα. Άλλος κουβάλαγε μια πόρτα, δυο-τρεις είχαν στήσει μια ολόκληρη επιχείρηση για να αδειάσουν μια πλαστική δεξαμενή πετρελαίου και να την σύρουν πάνω από τον ύφαλο και άλλοι τους συνέτρεχαν με παραγγέλματα και συμβουλές.

Όλοι έβριζαν τους Αμερικάνους, τους Τούρκους δουλέμπορους, το Τούρκικο κράτος, τους Ευρωπαίους και τη συνθήκη Δουβλίνο 2. Για τους ναυαγούς είχαν μόνο λόγια συμπάθειας. Τους πνίξανε τους ανθρώπους!

Ακούγονταν φήμες ότι στο καράβι επέβαιναν 120 άνθρωποι κι ότι υπήρχαν 3 πνιγμένοι. Μια γυναίκα με το παιδί της κι ένας ακόμα. Τα περιπολικά του Λιμενικού έκοβαν βόλτες στ’ ανοιχτά ενώ σε μια στιγμή εμφανίστηκε ένα ελικόπτερο Super Puma. Πρέπει να έψαχναν για αγνοούμενους. Στην παραλία του Ζέφυρου είχε λίγους τουρίστες που έβαζαν αντιηλιακά. Δεν φαίνονταν να έχουν πάρει είδηση τι είχε συμβεί. Θα το καταλάβαιναν μια και καλή αν βρίσκονταν να κολυμπάνε δίπλα σε κανένα πνιγμένο. Κάποιος είπε: Η ζωή κι ο θάνατος μαζί!  Ήταν κι αυτή μια άποψη απ’ όσες ακούστηκαν εκείνη την ημέρα.

Αργά το απόγευμα σηκώθηκα και πήγα στο Λιμεναρχείο. Τους περισσότερους τους είχαν συγκεντρώσει εκεί. Λιγοστοί ήταν στην Αστυνομία και μερικοί στο νοσοκομείο. Οι πιο πολλοί από τους ναυαγούς ήταν από τη Συρία. Υπήρχαν μερικοί Ερυθραίοι και μερικοί  Ιρακινοί και Παλαιστίνιοι. Όλα  ήταν συγκεχυμένα και ήταν δύσκολο να καταλάβεις τι είχε συμβεί. Ακούστηκε ότι ανάμεσα στους πρόσφυγες βρίσκονταν και δύο διακινητές τους οποίους και είχαν συλλάβει. Ο καπετάνιος μάλλον είχε κατεβάσει τη βάρκα και είχε φύγει. Πού ακούστηκε καπετάνιος να εγκαταλείπει το καράβι του και τους επιβάτες στη μοίρα τους! Μαύροι καπεταναίοι!

Πριν λίγο είχαν εμφανιστεί και οι άνθρωποι των ΜΜΕ. Ήταν τρεις −δύο τεχνικοί και ο κουμανταδόρος τους, ένας κουστουμαρισμένος λιμοκοντόρος. Άδειασαν από ένα βαν ένα σωρό μηχανήματα −μικρόφωνα, κάμερες και προβολείς− και τα αράδιασαν στο δάπεδο. Έστηναν τα τριπόδια και ετοιμαζόντουσαν όλο φούρια ρίχνοντας γρήγορες και κοφτές ματιές δεξιά κι αριστερά. Μπαινόβγαιναν παντού και συμπεριφέρονταν σαν κυρίαρχοι της κατάστασης. Μου θύμιζαν ό,τι πλησιέστερο υπάρχει στις ύαινες, ανάμεσα στο ανθρώπινο είδος.

Δύο αστυνομικοί έφεραν έναν πρόσφυγα από την Αστυνομία. Τούτοι δω ήταν δύο αγριωπά γομάρια αλλά φορούσαν πλαστικά γαντάκια πράγμα που τους έκανε να μοιάζουν με ευυπόληπτες και ευάλωτες παρθένες. Μια δύο κοπέλες του Λιμενικού και των υγειονομικών υπηρεσιών φόραγαν μικρές άσπρες μάσκες αλλά πουθενά αυτό το κακό που γίνεται σε παρόμοιες καταστάσεις στην Ευρώπη, όπως προχθές στην Ιταλία, που είναι ντυμένοι με άσπρες στολές και φορούν όλοι μάσκες λες και έχουν να κάνουν με πυρηνικά απόβλητα.

Γενικά, τους φέρονταν καλά και με μεγάλη προθυμία και φροντίδα αν και το ένοιωθες ότι η στολή και ο επαγγελματισμός στέκονταν εμπόδιο σε μια στενότερη επαφή. Ο άνθρωπος που είχαν φέρει από την αστυνομία έψαχνε να βρει μες τα λιγοστά πράγματα που είχαν περισωθεί ένα τσαντάκι με ενέσεις ινσουλίνης και επειδή δεν το έβρισκε κάλεσαν ασθενοφόρο να τον πάρει στο νοσοκομείο.

Υπήρχε και μια ψηλή νεαρή κυρία από την Αρμοστεία του Ο.Η.Ε για τους πρόσφυγες που σημείωνε τις εθνικότητες των ναυαγών μαζί με τον έναν από τους δυο Σύριους διερμηνείς που ζούσε χρόνια στην Ελλάδα και μιλούσε καλά ελληνικά. Έκανε τη δουλειά της με την αυτοπεποίθηση που δίνει η ρουτίνα και απέπνεε κύρος. Όταν την πλησίασα και την ρώτησα με ευγένεια, γιατί έριξαν το καράβι στην ξέρα αντί να το “καθίσουν” στη διπλανή αμμουδερή παραλία, κι αν κάποιοι διεθνείς νόμοι ευνοούν αυτούς που θαλασσοπνίγονται σε σχέση με αυτούς που απλά εισέρχονται παράνομα σε μια χώρα, με ρώτησε κουμπωμένη αν είμαι δημοσιογράφος. Την καθησύχασα και φάνηκε έτοιμη να μου απαντήσει αλλά αμέσως ανέκτησε κάποιου είδους αυτοκυριαρχία και μου είπε: Δεν μπορώ να σας δώσω καμιά απάντηση. Θα μάθετε από τους ίδιους όταν απελευθερωθούν. 

Αυτοί που έδειχναν ένα πραγματικό αίσθημα ήταν οι Ροδίτες που έρχονταν συνεχώς φέρνοντας ρούχα και τρόφιμα. Οι πιο πολλές ήταν γυναίκες. Ανέβαιναν τις σκάλες, έλεγαν τον λόγο της επίσκεψής τους και ρώταγαν που να αφήσουν αυτά που έφεραν. Τα άφηναν μαζί με τα όλα άλλα, κοντοστέκονταν για λίγο κοιτώντας προς τους πρόσφυγες που ήταν συγκεντρωμένοι στο αίθριο, έλεγαν δυό λόγια συμπάθειας και αποχωρούσαν. Ήταν λίγο σαν να πήγαιναν στην εκκλησιά και να άναβαν κερί. Αλλά πάλι δεν είναι καθόλου σίγουρο αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ένοιωθαν αλληλέγγυοι με τους θαλασσοδαρμένους θα είχαν την διάθεση να αναλάβουν καθ’ ολοκληρίαν τη φροντίδα τους και επί μακρόν.

Την ώρα που σουρούπωνε πήγα και έκατσα σ’ ένα ξύλινο πάγκο δίπλα στον διερμηνέα που είχα δει με την αντιπρόσωπο του Ο.Η.Ε. Ήταν μεσήλικας, αρκετά παχύς και άρθρωνε σιγανά και με δυσκολία, σαν να υπέφερε από άσθμα. Μίλησε αργά και με πόνο για την πατρίδα του. Είπε ότι 4 εκατομμύρια άνθρωποι έφυγαν έξω από τη χώρα. 5 εκατομμύρια ήταν εκτοπισμένοι εντός Συρίας και γύρω στις 400 χιλιάδες ήταν οι νεκροί. Άλλες 50 ή 100 χιλιάδες ήταν αγνοούμενοι οι οποίοι έπρεπε να θεωρούνται πρακτικά νεκροί. Όλα αυτά επί συνόλου 22 εκατομμυρίων. Είπε ότι οι λογικοί άνθρωποι δεν έχουν πια φωνή στη Συρία. Είχε μιλήσει με εκπροσώπους της Συριακής αντιπολίτευσης και του είχαν πει ότι δεν έχουνε τη χώρα αλλά προτίθενται να την κάψουν για να την πάρουν. Είχε μιλήσει και με κυβερνητικούς και αυτοί ήταν διατεθειμένοι να την κάψουν για να κρατήσουν ότι θα απέμενε. Είπε ότι ανάμεσα στους αντιπάλους του Άσαντ, αλλά και μέσα στο κυβερνητικό στρατόπεδο, όσοι ήταν ψύχραιμοι και μετριοπαθείς, όλοι τους, ήταν νεκροί ή στη φυλακή. Κι ότι στο αντικυβερνητικό στρατόπεδο έχουν επικρατήσει οι άνθρωποι της Αλ Κάιντα και πρόσφατα του ISIS.

Παρατήρησα ότι οι περισσότεροι πρόσφυγες ανήκαν στη μεσαία τάξη. Α ναι! είπε, ο καθένας τους χρειάζεται 5 με 10 χιλιάδες δολλάρια για να ταξιδέψει. Πουλάνε ένα χωράφι ή ένα σπίτι και φεύγουν για να σωθούν. Οι φτωχοί? ρώτησα. Α! αυτοί πάνε στα στρατόπεδα είπε. Στον Λίβανο, στην Τουρκία και στην Ιορδανία.

Ήταν σαν νεκρολογία για μια χαμένη χώρα. Οπότε υπέθεσα ότι στο λαχάνιασμα του, το άσθμα ήταν αυτό που μπορούσαν να διαγνώσουν οι γιατροί. Η πραγματική του πάθηση ήταν τα στοιχεία που μου είχε αναφέρει αργά και βασανιστικά.

Όσο μιλάγαμε, πίσω μας είχε αρχίσει να εκτυλίσσεται μια κωμωδία. Κάτι πολύ γκροτέσκο. Ούτε γύρισα να κοιτάξω γιατί ήξερα τι θα συμβεί. Οι άνθρωποι των ΜΜΕ είχαν αρπάξει έναν μηχανικό των ρυμουλκών ο οποίος είχε βουτήξει στη θάλασσα και είχε σώσει ένα μωρό που πνιγότανε άφωνο. Είχε διηγηθεί την ιστορία του, πιο πριν σε κάποιους, ξεχειλίζοντας απ’ αυτό που είχε ζήσει και τώρα που τον είχαν εντοπίσει τον κολάκευαν, τον «ζέσταιναν», τον αποθέωναν. Άναψαν τους προβολείς, τον έστησαν με φόντο τη θάλασσα, κι αφού με όλα αυτά τον είχαν μετατρέψει σε ένα κομμάτι κρέας τον κατασπάραξαν μπρος στους τηλεθεατές.

Κατόπιν εμφανίστηκε μια γυναίκα, τυλιγμένη σε κουβέρτα που την υποβάσταζαν δύο οδηγοί του ΕΚΑΒ με προορισμό το νοσοκομείο. Οι τεχνικοί κινήθηκαν προς τη μεριά της. «Αφήστε την αυτή!» είπε ο κουμανταδόρος «έχει τα χάλια της!» Από κάπου ακούστηκε ότι είναι έγκυος. Μεμιάς άναψαν οι προβολείς και πήγαιναν και οι τρεις με την όπισθεν ενώ έπεφταν βροχή οι ερωτήσεις, «Είναι έγκυος?» Ναι, είπε ο οδηγός. «Πόσων μηνών?»  «Δεν ξέρω». Η γυναίκα μπήκε στο ασθενοφόρο, οι πόρτες βρόντηξαν! «Λοιπόν τελειώσαμε!» είπε ο ένας. «Φεύγουμε!» είπε ο άλλος. «Πάμε για φαΐ!» είπε ο κουμανταδόρος.

Η κίνηση είχε κοπάσει. Μια γυναίκα καθόταν εκεί μέσα ακίνητη και σιωπηλή με μια μαντήλα ριγμένη πάνω στο κεφάλι. Έκατσα για λίγο μόνος στον πάγκο και σκέφτηκα όλους αυτούς τους ανθρώπους που κούρνιαζαν ο ένας δίπλα στον άλλο. Η νύχτα ήταν ειρηνική, μια γλυκειά ανοιξιάτικη νύχτα. Μόλις σήμερα το πρωί είχαν γλυτώσει από τη θάλασσα.

        

                                                                    Β.Η                                                                                                                                 

Ξημερώνει 21η Απριλίου | Η εκπομπή ανέβηκε!

Dangerfew#15@radiobubble by Danger.Few! on Mixcloud

Ακόμα ένα φριχτό χτύπημα ανήμερα 21 Απριλίου!

Τούτη τη φορά 

μέσα από έναν υπερδιαστημικό σταθμό!

Μηδενισμός 1.  Μια άγρια εισαγωγή σ' ένα σώμα σκέψεων που τριβελίζει όλα τα σημερινά μυαλά. Δεν είναι το χάος χαρακτηριστικό του μηδενισμού ή του κράτους που γίνεται λεία του μηδενισμού. Είναι η τάξη. Η αριθμομηχανή παίζει πρωτεύοντα ρόλο στα μηδενιστικά καθεστώτα, όπου ο άνθρωπος γίνεται ένα απλό αντικείμενο των λογαριασμών τους. Η κρυφή γοητεία του μηδενισμού από το άλφα ίσαμε το ωμέγα. Ανάχαρσις Κλουτς vs θεϊσμός και αθεΐα. Πατέρες και Γυιοί. Γιάκομπι vs Φίχτε. Μάμφορντ vs Χιούμ. Ωφελιμισμός, μηδενισμός και κυρίαρχη ιδεολογία στον ύστερο καπιταλισμό. Έρχεται και συγκλονιστική συνέχεια!

RadioBubble

 κάθε δεύτερη Τρίτη, 

7-9 μμ

Μονόδρομοι και Αδιέξοδα

Πώς κάμπτεται μιά κοινωνία!

Πώς εξουθενώνεται ο άνθρωπος που αγαπά την ησυχία!

Με μιά κουβέντα: πώς γίνεται ο λαός κοσμάκης!

Η παραμονή στην Ευρώπη είναι «μονόδρομος»!

Έξω από την Ευρώπη χίλιοι κίνδυνοι καιροφυλακτούν!

Μέσα στην Ευρώπη θα υπακούς στο Μνημόνιο!

Μιά ξένη Πειθαρχία!

Πλήθη ειδικών επιστρατεύονται για να κάνουν

κάθε μυαλό να αδρανήσει, κάθε ψυχή να παραλύσει

Στο φόβο δίνεται βήμα ν ’ακουστεί

Η δίκαιη οργή περιφρονείται

Η ρήξη εμφανίζεται σαν καταστροφή

Η Έξοδος σαν ουτοπία

Αφού το μέσα είναι αφόρητο και το έξω αδύνατο

                           …τότε η σιωπή! Τα σκυμμένα κεφάλια!

Στην έρπουσα φρίκη δίχως τέλος

η Έξοδος, αντιπαραβάλλεται  μόνο σαν ένα φριχτό τέλος

Πόσο καταθλιπτικό το δίλλημα! Πόσο κάλπικο!

Γιατί έξω και πέρα απ’ αυτό

υπάρχει μιά απέραντη περιοχή στο ημίφως

όπου ζεί κρυφά και αναπνέει η ελευθερία

όπου η φαντασία, η ευρηματικότητα και η δημιουργική σκέψη

ζητούν το Σχέδιο

Εκεί ζεί εξόριστος, περιμένοντας

και ο ίδιος σου ο εαυτός

Κι έχει αυτό ισχύ νόμου: (είτε έχουμε

έναν άνθρωπο μονάχο μέσα στην παγίδα

είτε ένα λαό)

μόλις

παραμερίσεις το δίλλημα

που παραλύει

κι ανασκουμπωθείς

η δύναμη πολλαπλασιάζεται

εμφανίζεται αναπάντεχη βοήθεια

ο πλούτος των ευκαιριών

η εύνοια της Τύχης

γιατί ως και η Τύχη καταφθάνει

για να βοηθήσει τον τολμηρό

Τότε

ο φόβος χάνει τη δύναμή του

τα φαντάσματα του υποχωρούν

κι ο αυτοσεβασμός επιστρέφει

Είναι θέμα θάρρους.

Και ανθρώπινης περηφάνειας.

Και είναι από τις πιο εμψυχωτικές στιγμές

όταν ο φιλήσυχος άνθρωπος βγαίνει στα ανοιχτά.

                            

                                                  

                                                         Β. H